De Lederman spreekt met Hubert Fichte

Parade, Brussel

Een jongeman van 17, emotioneel nog onvolgroeid en genegeerd door zijn moeder, vermoordt een vrouw die hem genegenheid schenkt. Hij wordt veroordeeld tot 10 jaar gevangenisstraf. Hij ondergaat de gevangenis als een ontmenselijking maar behaalt toch een diploma in de journalistiek.

Peter De Jonge

recensie 15.09.1991

Potters Beesten

Beatrix Potter is de Engelse schrijfster en tekenares van schattige kinderboeken. Ze figureert al sedert het einde van de negentiende eeuw op alle toptien-lijsten van Engelse lezende kinderen. In de jaren zestig werden de boekjes voortreffelijk in het Nederlands vertaald, en zo behoort nu ook konijntje Wollepluis tot de verbeeldingswereld van Nederlands-sprekendekinderen. Het gaat om heel korte verhaaltjes, die, althans in mijn herinnering, weinig theatraal zijn. Ik zou de sfeer van Potter beschrijven als lief en schattig, kinderboeken van voor de Nieuwe Politieke Golf voor jeugdigen, zoals die in het post ’68 tijdperk ontstaan zijn. Neen, Potter is zo ontroerend en klein als haar huisje en haar bloementuintje dat je nog altijd in het Engelse Lake District kan bezoeken.

Johan Thielemans

recensie 15.09.1991

Songe d’une nuit d’été

Théâtre Varia, Brussel

Songe d’une nuit d’été – Midsummernights dream van Shakespeare blijft een vreemd stuk: drie verhaallijnen lopen parallel en kleuren op elkaar af; geen van de drie zijn duidelijk in een genre als komedie of tragedie onder te brengen.

Pieter T’Jonck

recensie 15.09.1991

Time Festival

Gent

In de tweede helft van mei vond in Gent het eerste Time Festival plaats, een samenwerkingsverband tussen kunstencentrum Vooruit, het Museum van Hedendaagse Kunst, het Nieuwpoorttheater en een twintigtal andere Gentse plateaus dat zich tot doel stelde het publiek een blik te gunnen op de verschillende kunstvormen van het ‘andere’ Amerika.

Stefaan Van Laere

recensie 15.09.1991

De Toverfluit

De Munt, Brussel

In het geval van De Toverfluit zijn deskundigen het over zo goed als niets eens. Behalve dan over het feit dat ene Wolfgang Amadeus Mozart de muziek schreef. Maar volgens de een is De Toverfluit fel overschat maaksel van een in geldnood verkerende componist, volgens de andere is het een absoluut meesterwerk. En wie is de auteur van het kwalitatief en inhoudelijk fel omstreden libretto ? Was het wel de gehaaide theaterdirecteur Emmanuel Schikaneder ? Of schreef hij alleen de scènes waarin Papageno optrad, een rol die hij zelf vertolkte ?

Gunther Sergooris

recensie 15.06.1991

Liefdes Komedie

Arca, Gent

In de jaren tachtig ontstond wat men zou kunnen noemen een ‘Marivaux-revival’. Zowel in Frankrijk als in Duitsland werden verschillende grote producties opgezet met stukken van deze Franse toneelauteur uit de eerste helft van de 18de eeuw. Ook bij ons werd Marivaux op de planken gebracht. Vorig seizoen bracht o.a. het Raamtheater Le jeu de l’amour et du hasard en baseerden de studenten theaterwetenschappen uit Leuven zich op teksten van Marivaux om een studentenproductie te maken. Dit seizoen confronteerde het RVT Marivaux’ laatste stuk La dispute met teksten van Heiner Müller en brengt Arca in een regie van Jappe Claes één van zijn vroegste komedies : La Double Inconstance (Liefdes Komedie).

Maarten Van Steenbergen

recensie 15.06.1991

Vaders en zonen

De Tijd, Antwerpen

Vorig jaar bracht het NTG een overgeorkestreerde voorstelling van Vaders en Zonen, de toneelbewerking door Brian Friel van Toergenjews roman uit 1862. De Tijd nam dezelfde Toergenjew op het programma. Maar nu in een eigen bewerking van regisseur Lucas Vandervost, en aangeboden als sober theaterverhaal. Waar de Engelse regisseur Nick Hamm in Gent vergaloppeerde, ‘cocoont’ Vandervost er zacht op los. Of : tegenover een opgefokte beelden- motoriek staan intimistisch ingekleurde plaatjes.

Fred Six

recensie 15.06.1991