Zomernacht

’t Gebroed, Antwerpen

Stefan Moens

recensie 15.06.1991

Ajax /Antigone

Het Zuidelijk Toneel, Eindhoven

Ivo Van Hove staat met Ajax / Antigone op het Theaterfestival in september. Een omstreden voorstelling zo blijkt uit de twee volgende recensies : stem en tegenstem.

Guy Coolen, Wim Vermeylen

recensie 15.06.1991

Het Kind van de Smid

Josse De Pauw/ Peter Kraaij, Brussel

‘Cowboy en indiaan’ draaide in mijn kinderdagen meestal uit op ‘indiaan’ tout court, omdat er nauwelijks iemand te vinden was die ‘blanke hond met gespleten tong’ wou spelen. We lazen en bespraken alles wat we over Indianen onder ogen kregen. Namen als Sitting Buil, Red Cloud, Crazy Horse, American Horse, Tecumseh, Chief Joseph, Geronimo, Cochise, Wounded Knee (x 2), Fort Fetterman, Custer, mesas, canyons en B.I.A. hadden voor ons geen geheimen. En dat Buffalo Bill en Wild Bill Hichock geen helden, maar ordinaire bizon-en indianenjagers waren, wisten we al heel vroeg.

Dirk Verstockt

recensie 15.03.1991

De man aan het raam

Monty / Niek Kortekaas, Antwerpen

Ze moesten meer voorstellingen maken zoals De man aan het raam. Met dat gevoel kwam ik uit de kooi waarin alle toeschouwers voor de duur van de voorstelling bijeengedreven waren in de zaal Monty te Antwerpen.

An-Marie Lambrechts

recensie 15.03.1991

Het Offer

De Tijd/deSingel, Antwerpen

Verrassend, dat is het minste wat je van Het Offer kunt zeggen, de theaterproduktie die Lucas Vandervost in opdracht van deSingel gemaakt heeft.

Johan Thielemans

recensie 15.03.1991

La Cifra

Stekelbees, Brussel

Over zijn voorstelling Tête vue de dos merkte Guy Cassiers op dat ze niet meer beoogde dan dat je na het zien van de voorstelling het aansteken van een lucifer als een klein vuurwerkje zou beschouwen. In zijn laatste voorstelling La Cifra zegt één van de jonge acteurs ongeveer hetzelfde. Het is een vers uit een gedicht van Borges. De uitspraak illustreert in alle eenvoud Cassiers’ poëtica van de verwondering. Het is niet toevallig dat Guy Cassiers, artistiek leider van Oud Huis Stekelbees, graag met kinderen en jongeren werkt, bij wie de verwondering, de intuïtie, het emotionele engagement zich nog niet al te erg stoort aan wat ‘men’ van hen verwacht.

Erwin Jans

recensie 15.03.1991

In het Moeras

In Etcetera nummer 2, maart 1983, schreef Sigrid Vinks een bijdrage over regisseur Jürgen Gosch, op dat moment te gast op het Brussels Kaaitheaterfestival met de produktie Der Menschenfeind (Molière). Zij besprak niet alleen Der Menschenfeind, maar had het o.a. ook over Gosch’ enscenering van Woy-zeck (Büchner). Systematisch helder analyseerde zij de basiselementen (tekst, decor, kostuums, acteren,…) van de verschillende produkties, waarvan de conclusie was dat de werkwijze van Gosch “…de enige mogelijkheid (is) om met een voorstelling een uitspraak te doen over de werkelijkheid, om aan te sluiten bij een hedendaagse chaotische en complexe werkelijkheidsbeleving, dus om theater in deze tijd een levenskans te bieden.”

Dirk Verstockt

recensie 15.03.1991