Skagen: CCC, de vette jaren zijn voorbij

CCC, de vette jaren zijn voorbij is een theatrale terugblik op de poppenkastrevolutie van de tachtigers. Het collectief SKaGeN monteerde een portret van de leider en ideoloog van de ccc, Pierre Carette.

Klaas Tindemans

recensie 13.05.2013

Sluipwegen van de empathie

Over For Faces van Antonia Baehr

For Faces van Antonia Baehr was enkele jaren geleden al in Kortrijk te zien op het NEXT festival. Het was een voorstelling, zo schrijft Jeroen Peeters, die bij het publiek voor fysieke onrust zorgde. Wie het toen gemist heeft, krijgt in april een herkansing in de Beursschouwburg.

Jeroen Peeters

recensie 15.03.2013

And what sort of story shall we hear? Ah, it will be a familiar story

Einstein on the Beach, opera als (g)een ander

Einstein on the Beach van Robert Wilson en Philip Glass geldt als een mijlpaal in de geschiedenis van de opera. Maar valt er nog iets te beleven aan deze voorstelling waarvan zo vaak wordt gezegd dat ze nergens over gaat en dat er niets in gebeurt? In het Muziektheater in Amsterdam was in januari een herneming van deze cultproductie uit 1976 te zien. Tom Janssens ging kijken en toetst de mythe op zijn realiteitswaarde.

Tom Janssens

recensie 15.03.2013

Coupure

Stefan Perceval/Theaterproductiehuis Zeelandia

Weerstand. Het is wat de dijken niet langer boden, die koude januarinacht in 1953, toen de kracht van de uitzonderlijke stormvloed ze brak en grote delen van Zeeland, Brabant en Zuid-Holland overstroomden. Het is ook wat de voorstelling Coupure in eerste instantie oproept: een terughoudendheid, een onwil tot overgave – tot de bevreemdende charme van twee bijzondere acteurs dat verzet breken, en je meevoeren in hun eenvoudige maar essentiële verhaal.

Evelyne Coussens

recensie 15.03.2013

Klad

’t Barre Land

Wat hebben we gezien? Acteurs die lang achter een voorhang blijven morrelen, opkomen met allerlei spullen en struikelend op hun gezicht vallen. Acteurs die onderling klussen verdelen en dat niet bijster luid doen; ze zijn tegen elkaar bezig. Lichtstanden die weinig uitgebalanceerd zijn en op de gekste momenten een zijstrook uitlichten of in het donker laten. Muziek die te vroeg inzet. Of te laat. Gezeul met decorstukken. Een toneelhuisje dat vorm krijgt. Een plankenvloer die in elkaar gepuzzeld wordt. En dan onverwachts toch nog een spelscène die vaart krijgt.

Geert Sels

recensie 15.03.2013

CCC, de vette jaren zijn voorbij

SKaGeN

Klaas Tindemans

recensie 15.03.2013

Kid

Fien Troch

Enkele sleutelfilms uit de Vlaamse filmgeschiedenis hebben een jeugdige bengel als hoofdfiguur. De Witte ( 1934) van Jan Vanderheyden, natuurlijk – de eerste Vlaamse speelfilm die naam waardig. Of De Witte van Sichem (1980) van Robbe De Hert, het begin van de nieuwe Vlaamse cinema. Misschien moeten wij Kid (2012) van Fien Troch bij dat selecte lijstje voegen. Want in Kid klinkt eindelijk op een overtuigende manier een andere stem dan die van de al te conventionele, al te brave Vlaamse cinema van vandaag.

Marc Holthof

recensie 15.03.2013