Het wijde land

Tg STAN & Olympique Dramatique

Klaas Tindemans

recensie 15.12.2013

Raar? Maar waar!

Lemm&Barkey & Needcompany i.s.m. Bronks

Pieter T’Jonck

recensie 15.12.2013

Het Vonnis

Jan Verheyen

Marc Holthof

recensie 15.12.2013

Double Points: Verdi

Emio Greco & Pieter C. Scholten/ICKamsterdam

In 2009 richtten choreografen Emio Greco en Pieter C. Scholten het International Choreographic Centre Amsterdam (ICKamsterdam) op. Naast het eigen traject van voorstellingen en onderzoeksprojecten biedt het ICK een platform aan gastkunstenaars, een select groepje jonge choreografen die in de artistieke en zakelijke praktijk ondersteund wordt, zoals Jan Martens en Mor Shani. Daarnaast wordt er de komende jaren samengewerkt met kunstenaars als Jan Fabre, Nicole Beutler, Jakop Ahlbom en Robyn Orlin.

Marcelle Schots

recensie 15.09.2013

‘De ondergang van de Titanic’ heeft nooit plaatsgevonden

De Tijd – Lucas Vandervorst

Toneelvoorstellingen met een geschiedenis, ze zijn zeldzaam. Zeker wanneer, zoals bij De ondergang van de Titanic, de geschiedenis elke keer herschreven wordt. Lucas Vandervost maakte en speelde in 1994 deze prachtige monoloog – zegt men – op basis van de gelijknamige dichtbundel van Hans Magnus Enzensberger.

Klaas Tindemans

recensie 15.09.2013

Bloedspoor/ O Falso Profeto/ Iris

Michael Bijnens

Op Theater Aan Zee toonde de net aan het RITS afgestudeerde Michael Bijnens het zelfgeschreven drieluik Bloedspoor / O Falso Profeto / Iris: twee monologen en een film. De voorstelling speelde in de Sint- Jozefskliniek, maar niet het hospitaal, eerder de ondergrondse gangen doen dienst als setting voor zijn tocht door de krochten van de samenleving.

Karlien Vanhoonacker

recensie 15.09.2013

Insignificant Others (learning to look sideways)

An Kaler

Na zowat een eeuw verstarring is Wenen sinds enkele jaren in de ban van bouwwoede en maakt het zich op voor de eenentwintigste eeuw. Naast de gigantische bouwput waar op de plek van het oude Südbahnhof een nieuwe poort naar het oosten moet verrijzen, precies in het midden van Europa, staat nu al het 21er Haus, een nieuw museum voor hedendaagse kunst. Welke ruimte hebben we nodig om ons de toekomst te verbeelden? Welke subjecten en lichamen kunnen erin verschijnen? Tegelijkertijd leeft het nostalgische Wenen van de parken en koffiehuizen nog volop en heeft ook het expressionisme van de Weense schilders niet aan populariteit ingeboet.

Jeroen Peeters

recensie 15.09.2013