The Medium, reconstruction of a murder – Walpurgis

Als het medium de boodschap wordt

WALPURGIS getroost zich in The Medium, reconstruction of a murder de moeite om het niet bij een nieuwe enscenering van een bestaand stuk te houden. Maar deze verregaande bewerking ontbeert de verhalende kracht die in het origineel wordt bepleit.

Michaël Bellon

recensie 28.01.2015

So it goes – Freek Vielen/De Tijd

Met So it goes voegt Vielen een juweel van een tekst toe aan zijn pogingen om taal te geven aan wat zich onder het oppervlak van de evidenties roert. Hij brengt zelf zijn eigen monoloog en het klinkt eerlijk, intelligent en doorvoeld. Het ritme van de tekst ontvouwt zich als een bezwering, zonder echter het gapende gat waarrond de woorden cirkelen, te dichten. Maar waar Vielens eigen stem helder hoorbaar is in zijn schrijven en spelen, kan de regie absoluut frisser en meer eigen.

Bauke Lievens

recensie 14.01.2015

Parallel Lines

‘Tucht’ staat op de muur geschreven, iets na het derde veiligheidssas in de gangen van het Penitentiair Centrum Brugge. Het klinkt ouderwets en koel. Spannend, wordt er gefluisterd wanneer de toeschouwers gedisciplineerd de cipier volgen door de helder verlichte, kraaknette gangen van het moderne gebouw, tot in de theaterzaal. Deze setting alleen al doet je anders, scherper observeren: dit wordt geen doorsnee voorstelling.

Mia Vaerman

recensie 02.01.2015

De koningin is verdwenen – Kopergietery

Theater dat met liefde en vakmanschap een verhaal vertelt, is bijzonder. Daar voorbij ligt theater dat uitzonderlijk is: het verhaalt niet enkel de eigen besloten logica, maar zet al doende ook de deur open naar andere (verbeeldings)werelden, waarbij het slot slechts een vooruitwijzing naar onontgonnen (intellectuele, emotionele, spirituele) terreinen. Het verschil tussen bijzonder en uitzonderlijk heeft zelden te maken met wat een voorstelling vertelt, maar steeds met wat een voorstelling mogelijk maakt. Theater dat een grote rol reserveert voor beeld en/of muziek lijkt van nature over die diverse ‘ingangen’ – en dus over potentiële uitzonderlijkheid – te beschikken. In De koningin is verdwenen, een project van theatermaker Anna Vercammen, muzikant Joeri Cnapelinckx en illustrator Sabien Clement bij KOPERGIETERY, gaat er inderdaad één deurtje open. En een ander blijft dicht.  

Evelyne Coussens

recensie 29.12.2014

Liefdevolle, meedogenloze, levenslessen

Al te luide eenzaamheid – Theater Zuidpool

Vijfendertig jaar lang al werkt de oude Hanta als papierpletter in een Praagse kelder. Hij ziet er vuil uit en drinkt te veel bier. Rijk is hij niet geworden, althans niet in letterlijke zin. Maar ligt de ware rijkdom niet in wijsheid, en in de wetenschap dat die wijsheid zoveel waard is? Hanta weet het maar al te goed, daar in zijn smerige kelder, waar ratten knagen aan de boeken waarvan hij papierbalen maakt. Theater Zuidpool wekt de meesterlijke novelle van Bohumil Hrabal tot leven in een voorstelling die we graag nog vele malen zouden willen terugzien.

Tom Rummens

recensie 15.12.2014

Tussen hier en daar

The Dialogue Series: IV Moya – Faustin Linyekula & KVS

The Dialogue Series: IV Moya is de laatste van een reeks dialogen die de Congolese choreograaf Faustin Linyekula vanaf 2006 voerde met historische en hedendaagse kunstenaars. De solo voor de Zuid-Afrikaanse danseres Moya Michael suggereert een nauw samenwerkingsproces, maar blijft als voorstelling wat aan de oppervlakte.

Charlotte De Somviele

recensie 15.12.2014

Sterven in goedkope schoonheid

Untitled – Kris Verdonck / A Two Dogs

In 1954 betoogt de Franse socioloog-jurist-theoloog Jacques Ellul in het essay ‘La technique ou l’enjeu du siècle’ dat de wereld niet langer wordt gestuurd door kapitaal of politiek, maar door techniek. Daaronder verstaat hij niet alleen technologische ontwikkelingen, maar ook alle economische en sociale technieken die het denken en handelen van mensen stroomlijnen.

Pieter T’Jonck

recensie 15.12.2014