‘Lulu’ © B. Uhlig / De Munt

Elise Bauwens & Eliza Stuyck

Leestijd 2 — 5 minuten

Materiaal: niet meer of niet minder

Statement over repertoire

Elise Bauwens en Eliza Stuyck voor Etcetera Live (in reactie op Kleine éloge van het repertoire van Rudi Laermans, maart 2019)

Rudi Laermans koppelt repertoiretheater aan ensembleacteurs met een vaste spelerskern, een toneelhuis en een regisseur die aan de lopende band repertoirestukken brengen. Is dit dan de enige manier om aan repertoiretheater te doen? Volgens ons niet.

Rudi Laermans benadrukt in zijn tekst dat de ensembleacteur die repertoire speelt dé metieracteur is bij uitstek. Maar hij vergeet daarbij de filmacteur, de performancekunstenaar en acteurs die met tekst werken die niet uit repertoirecanon bestaat, die evengoed metieracteurs zijn.

Het is een feit dat de ensemblegroepen langzaam aan het verdwijnen zijn in Vlaanderen. Maar in de plaats daarvan is het landschap uitgebreid met een veelheid aan jonge en oude compagnieën die op zichzelf bestaan en die zich ook bezighouden met repertoireteksten zoals: Hamlet van Kuiperskaai, Hamlet 0.2 van Jan Decorte, Ivonne, Prinses van Bourgondië en Het Huwelijk van Tibaldus, Poquelin van Stan, Olympique Dramatique, Lazarus, Dood Paard en NtGent, Orestes van Mosul van Milo Rau en recent de herneming van Who’s Afraid of Virginia Woolf van De Koe. Het einde van de ensembleacteurs betekent niet het einde van repertoiretheater.

Rudi Laermans behandelt repertoire, naar ons gevoel, als iets verheven boven andere teksten, maar repertoireteksten zijn materiaal. En we moeten het niet als iets meer of minder bekijken. Materiaal waarmee gewerkt wordt, waarin geschrapt mag worden, zelfs dingen bijgevoegd mogen worden, mee gesmost mag worden, vooral niet te heilig moet worden mee omgegaan. Repertoire mag belachelijk gemaakt worden, als de maker die nood heeft, het mag kapot gemaakt worden om iets nieuws eruit voort te laten komen, het mag kleiner of groter gemaakt worden. Zie het als materiaal waarmee jij jouw eigen verhaal kan vertellen. Persoonlijke of politieke verhalen.

Voor ons is de grootste uitdaging voor het repertoiretheater niet het feit dat ensembletheaters niet meer bestaan maar wél het feit dat het canon bestaat uit vooral witte, Westerse en (heteroseksuele) mannelijke teksten. Dit wordt slechts één keer aangehaald terwijl juist dit voor de grootste spanningen zorgt. Hoe gaan we om met seksistische en rascistische teksten? Spelen we die nog? Hoe spelen we die? Vooral dit debat rond repertoire moet gevoerd worden.

 

Lees hier de statements van KASK Drama-studenten Khalid Koujili El Yakoubi en Mitch Van Landeghem, en Axelle Verkempynck van RITCS Drama.

opinie
Leestijd 2 — 5 minuten

#156

15.03.2019

14.05.2019

Elise Bauwens & Eliza Stuyck

opinie