Vier zusters – Luna, Winter, Toulouse en Jules De Cock
Zussen spelen
Catho De Cordt
Kan je jezelf even voorstellen?
Ik ben werkzaam in het veld van de hedendaagse performancekunst in Bangkok, als kunstenaar, producer, curator en artistiek directeur van het BIPAM-festival (Bangkok International Performing Arts Meeting).
Is Bangkok een theaterstad?
Absoluut niet. Thailand heeft geen infrastructuur die kunstenaars duurzaam kan ondersteunen en niemand kan hier een ‘degelijke artistieke carrière’ uitbouwen. Alle performances die je in Bangkok, en bij uitbreiding Thailand kan zien, zijn DIY geproduceerd en van een kleine tot gemiddelde schaal. Anders zijn het commerciële musicalproducties. De theatercommunity is klein maar bruisend, actief en divers. Het voelt als één grote familie in plaats van een industrie. Op dit moment bestaat het landschap vooral uit een paar belangrijke platforms en festivals, en veel kunstenaarscollectieven die samen werk maken. Maar een praktijk op regelmatige basis onderhouden, dat is niet zo gewoon in Thailand. Wat ons ondanks alle uitdagingen doet volhouden, is onze liefde voor de podiumkunsten die niet in woorden uit te drukken valt. En onze tomeloze spirit om dingen in beweging te zetten, ook als er niets voorhanden is.
Welke theaterervaring was onvergetelijk?
de performance Flu-O-Less-Sense van het B-Floor Theatre, waar ik al enkele jaren deel van uitmaak, geregisseerd door Teerawat Mulvilai. Het is één van de meest memorabele voorstellingen van het gezelschap. Ik herinner me nog hoe ik op het podium stond, verwikkeld in een intense choreografie. Ik voelde me zo in sync met mijn co-performers, één team, en tegelijk enorm vrij als individu. Ook het publiek dreef op die energie. De show ging over de politieke onrust in Bangkok in 2010 en we voerden ‘m op in een klein theatertje in de buurt waar eerder geweld was uitgebroken. In het midden van een situatie waarin alles verkeerd voelde, was de samenkomst van performers en publiek toch een juist gebaar.
Welk uitzicht heb je vanuit je kantoor, bureau of atelier?
Ik heb geen kantoor 🙂 Zelfs voor ons festival BIPAM werken we altijd via Zoom. Mijn uitzicht is in essentie een computerscherm met mijn gezicht en dat van mijn collega’s op. En mijn appartement. Gelukkig staat er wat groen op mijn balkon, iets om dankbaar voor te zijn in een stad zoals Bangkok.
Heb je een speciale connectie met de Belgische theaterscène?
Ja, als producer van Whichaya Artamat was ik al vaker in België te gast, op het Kunstenfestivaldesarts. Het was fijn om al enkele keren te mogen terugkeren naar het festival en het is een belangrijk event voor mij, in die zin dat ik ook al een keer geweest ben als gewone toeschouwer, zonder dat ik een project begeleidde. Zo leerde ik de stad en de vele Brusselse theaters een beetje kennen. Als artistiek directeur van BIPAM heb ik ook al verschillende programma’s voor professionals meegepikt in Luik en in het Théâtre National. Uit interesse ging ik ook al eens naar Kortrijk voor een festival.
Stel, we hebben 24 uur in Bangkok. Wat moeten we zeker zien of doen?
Alles hangt af van de timing: als je komt tijdens een festival, dan kan je veel performances meepikken. In het andere geval kan je altijd een fantastische expo bezoeken. Mijn favoriete plekken zijn het Jim Thompson Art Centre, het BACC en Bangkok CityCity Gallery om er maar een paar te noemen. Hop daarna op de boot langs het Saen Saeb kanaal, dit is mijn meest authentieke Bangkok ervaring. En proef van de heerlijke, goedkope maaltijden en het verse fruit.
