Myriam Van Imschoot | Etcetera

Myriam Van Imschoot

Myriam Van Imschoot maakt performances en creëert geluidspoëzie, vocale stukken, video- en geluidsinstallaties. Ze beweegt tussen verschillende institutionele velden en media en legt zich toe op het experimenteren met contexten, als ze al niet zelf een context creëert.

Het werk van de stem

In onze beeldgedreven samenleving wordt de stem al te vaak naar het achterplan verdreven. Ze is in dit tijdsgewricht dan wel aanweziger dan ooit — van The Voice tot sociale media, van autotune tot AI—, maar toch zijn stempraktijken door de decennia heen onderbelicht gebleven. Ook die van Jean-René Toussaint, leermeester en vriend van Myriam Van Imschoot. Met Toussaint als leidraad gaat ze in dit essay op zoek naar een nieuw ‘klankperspectief, een ethischer of utopischer appel voor singulariteit, collectiviteit en relationaliteit’.

Tuimelen, rollen en buitelen

Material for the Spine STEVE PAXTON / CONTREDANSE

Na vier jaar voorbereidingstijd heeft de Brusselse organisatie Contredanse de langverwachte dvd Material for the Spine – A Movement Study uitgebracht. Het werkstuk biedt een inkijk in en is tevens de neerslag van het bewegingsonderzoek dat de Amerikaanse danser Steve Paxton sinds 1986 voert naar de wervelkolom. Deze digitale lecture demonstration, vier uur lang en met Paxton in de hoofdrol, wil licht werpen op ‘het mysterie dat zich aan ons gezichtsveld onttrekt’ maar wel de ruggengraat vormt van al onze handelingen en acties.

‘De natuur is mijn richtsnoer’

Een gesprek met Anna Halprin

Afgenomen op 25 september 2004 in Parijs, toen Anna Halprin optrad in Centre Pompidou met het programma Parades and Changes uit 1965 en Intensive Care: Reflections on Death and Dying uit 2000

Anna Halprin. Experience as Dance – Janice Ross

Op het einde van zijn film My Lunch with Anna (2005) wil Alain Buffard een toost uitbrengen ‘op het leven, het werk en de toekomst’. Zijn disgenote, de Amerikaanse choreografe Anna Halprin, antwoordt schalks en kortweg: ‘Op het leven.’ Het tekent ten voeten uit de basishouding van een artieste die het leven steeds voorrang gaf. Het stuurde haar werk telkens nieuwe richtingen uit. In de vorig jaar verschenen biografie Anna Halprin. Experience as Dance van Janice Ross komt deze verstrengeling mooi tot uiting. Het is een lijvig boek, maar dat hoeft niet te verbazen: Halprin is nu 88 jaar, en werkt onverdroten door.

He says space, she thinks time

Liefkozen in ontbinding. Forgeries, Love and Other Matters van Meg Stuart, Benoît Lachambre en Hahn Rowe

Kan je beminnen met kapotte lichamen? Kan je verleiden zonder fake? Het nieuwste duet van Meg Stuart en Benoît Lachambre maakt tegenstrijdige reacties los.

De zien-tuiglijkheid van de herinnering

Het zesde zintuig van Tom Plischke

De zien-tuiglijkheid van de herinnering

Het zesde zintuig van Tom Plischke

Myriam Van Imschoot over Events for Television (again) van Tom Plischke en zijn danserscollectief The B.D.C., een performance die Cunningham, Nijinsky, Stravinsky, Burroughs, Kerouac, Patti Smith, Duchamp en nog vele anderen uitzweet en bezweert. De dramaturgie van een trip.

De sprong van Nijinski

Danser, choreograaf, god en beeldenstormer

Myriam Van Imschoot en Rudi Laermans over Nijinski’s Le sacre du printemps, misschien wel het eerste moderne ballet?

Forsythe met friet

Myriam Van Imschoot legde de kaarten voor de artistieke leider van het Ballet van Frankfurt. Een gesprek met William Forsythe.

In de documentaire Frankfurts Forsythe, ein Choreograph über seine Arbeit, die enkele jaren geleden op ZDF werd uitgezonden, volgt de camera van Labarthe de Amerikaanse choreograaf doorheen zijn drukke werkschema. Hij pendelt tussen de repetities van Impressing the Czar (1988) voor zijn eigen Ballett Frankfurt en de voorbereidingen van Behind the China Dogs (1988) voor het New York City Ballet. Vooral een virtuoos ‘pas de deux’ dat hij voor dat laatste ballet choreografeert, wordt gefilmd. We zien Forsythe met de dansers het materiaal doornemen, dag na dag, tot aan de première.

Een salon van weigeraars

Over het uitblijven van een dansbeleid

In weerwil van de adviezen van de Raad voor Dans besliste minister Luc Martens afgelopen zomer geen nieuwe dansgezelschappen te erkennen. Volgens het huidige decreet voor de podiumkunsten bevriest Martens daarmee het danslandschap voor de komende vier jaar. Een kaakslag voor de gegadigde choreografen Karin Vyncke, Bert Van Gorp en Marc Vanrunxt, die al jaren aan een loopbaan timmeren. Met het eenmalige initiatief Le salon des refusés (12 oktober 1995), een avond met werk van ieder van hen, tekenden ze dan ook protest aan. In dat kader vroeg co-organisator Vooruit aan Myriam Van Imschoot om een vervolg te schrijven op haar speech Hoge Bomen die ze twee jaar eerder op het Flemish Dance Platform uitsprak.

Hoge bomen, struikgewas en onkruid

Dansbeleid in Vlaanderen

In het kader van het Flemish Dance Platform richtten Vooruit, Nieuwpoortteater en Vlaams Theater Instituut een debat in. Het gespreksthema: dansbeleid in Vlaanderen. Aan twee sprekers werd gevraagd dat onderwerp te belichten. Bruno Verbergt, voormalig Klapstukdirecteur, schetste wat er de voorbije vijftien jaar beleidsmatig veranderd is. Myriam Van Imschoot, recensent van De Morgen, mocht advocaat van de duivel spelen. Haar pleidooi voor dans als een biotoop drukken we hier af.

Een slingerbeweging tussen denken en dansen

‘De kunstenaar heeft zijn publiek maar één ding te bieden: zijn open en eerlijk gevecht met het materiaal’ zegt Andrei Tarkovsky. Het zou een motto kunnen zijn bij het werk van de Portugese choreografe Vera Mantero. Myriam Van Imschoot zag haar aan het werk in Klapstuk 93 en had een gesprek met haar.

Denken, construeren en dansen tegelijk

De titel van de nieuwe dansproduktie van Lynda Gaudreau zorgde voor nogal wat verwarring op Klapstuk. Zo heette de voorstelling op woensdag 20 oktober Construction 20.10. De dag erop was dat Construction 21.10, een dag later Construction 22.10. Een naam als een stromende rivier, men stapt nooit twee maal in het zelfde water. Het werken in series, zonder einde. Een voorstelling als een onafgebroken proces van toevoegen en weghalen, maken en vernietigen – evenzovele, opeenvolgende staten van één bewegingspartituur.