Zowat zijn hele leven lang al is schrijver en filmregisseur Eric de Kuyper (°1942) gepassioneerd door theater, dans en opera (en natuurlijk ook film). Getuigenis daarvan legde hij niet alleen afin talloze recensies en artikelen, maar evenzeer in autobiografische boeken als bijvoorbeeld Bruxelles, here I come (1993), waarin hij over zijn studiejaren en het toneel van rond i960 schrijft. In zijn nieuwe boek Applaus schrijft hij op de hem kenmerkende springerige en lichtvoetige wijze over uiteenlopende onderwerpen als Duits repertoiretoneel, Verdi’s Don Carlos, de vergeten kant van Maurice Béjart, en Kontakthof van Pina Bausch. Tal van mini-essays kleuren het boek: over soorten applaus, de theaterabonnee, de pauze, en over de vraag hoe objectief dan wel subjectief een recensent mag zijn. Daarbij haalt hij zijn ‘leermeester en voorbeeld’ Carlos Tindemans aan die zei: ‘Je mag zo subjectief zijn als je wilt, als je maar argumenten geeft voor je mening.’ De Kuyper treedt in zijn boek met nadruk op als cultureel bemiddelaar. Zo vraagt hij zich af hoe men jongeren voor het toneel warm kan krijgen. Het boek opent meteen brief aan zijn jongere ik. Aan de basis van een aantal beschouwingen liggen artikelen die De Kuyper de laatste jaren voor Etcetera schreef, en die voor deze uitgave ingrijpend werden herwerkt. (jr)

Eric de Kuyper, Applaus. Uitgeverij Vantilt, Nijmegen, 2012,247 p.