Costa Kritiek
Aflevering 2: Margot De Grave Loyson
Margot De Grave Loyson
Wat wilde je als kind worden?
Banketbakker.
Wanneer wist je dat je in de podiumkunsten wilde werken?
Ik geloof dat dat parallel liep aan mijn coming-out. Ik voelde nogal een behoefte aan expressie en ongehoorzaamheid, maar de theaterschool was voor mijn ouders toch wel heel veel Sodom en Gomorra, dus ging ik naar de kunstacademie. Toen ik daar voor de afdeling scenografie koos, kwam ik toch via de achteringang de toneelschool binnen.
Welke voorstelling zal je nooit vergeten?
Een moment uit Brussels van Romeo Castellucci, we zien een monumentale marmeren ruimte, in het midden een baby die begint te huilen, en niemand doet iets.
Waar zou je heel graag eens je werk tonen?
Overal in België, ik houd ervan als bezoekers hun lichaam mee de zaal in nemen, ons lijf neemt ook informatie in zich op. In Nederland zitten er zo vaak alleen maar hoofden in de zaal.
Heb je iets met astrologie?
Ik ben de scepticus zelve, maar nu ik en mijn man met twee vrouwen praten over ouderschap is het opeens een ding. Een astroloog heeft uitgezocht of we een goed team zouden zijn met z’n vieren, en zij zei nogal onthutsende dingen.
“In Nederland zitten er zo vaak alleen maar hoofden in de zaal.”
Wat doe je om te ontspannen?
Dansen in de Berghain in Berlijn.
Wat vind je het mooiste aan je werk als artiest?
Het besef dat we allemaal een tijd onze telefoon niet aanraken vind ik van een steeds grotere schoonheid.
En het moeilijkste?
De schoonheid verdwijnt zo snel.
Hoe ben jij om mee te werken?
Wat ik vermoed is dat ik op het eerste gezicht een sociaal aardig mens lijk, leuk om mee te werken, maar hoe dichter een première nadert, des te onmogelijker/ autistischer/naar binnen gekeerd ik word. Als ik op die dagen sociaal ben doe ik dat voor de vorm (en daar prik je snel doorheen).
“Het besef dat we allemaal een tijd onze telefoon niet aanraken vind ik van een steeds grotere schoonheid.”
Hoelang voor een première is je voorstelling ‘af’?
Een werk is af wanneer de kijker klaar is met kijken.
Vind je het leuk om je werk te tonen? Of maakt dat je vooral nerveus?
Meestal vind ik het heel leuk, zoals belletje trekken als kind. Ik sta om de hoek te kijken of er iemand open doet.
Welke gewoonte wil je afleren?
De gewoonte om direct te reageren op wat ik zie of hoor.
Heeft theater invloed?
Nee, theater is “a way to stay with the trouble”, misschien leert het theater ons om de rotzooi wat beter te begrijpen, ze wat beter te kunnen articuleren.
“Ik ben zo blij dat ik in een domein werk dat inherent ongrijpbaar is, zoals een vrijpartij dat ook kan zijn, of een wandeling in het bos.”
Met welke artiesten voel je je verwant? Waarom?
Ik voel me vooral verwant, en ook rustig worden, met mensen die zich begeven of werken in het clandestiene, op afgelegen plekken, die zich onderscheiden van de norm. Ik werkte met vluchtelingen, met enthousiaste drugsgebruikers, met winkeldieven, met kunstenaars in Nigeria en op dit moment met cyber-sekswerkers. (Van witte heteromannen op belangrijke posities daarentegen word ik bloednerveus.)
Kunnen recensies je iets schelen?
Ja, ik heb groot ontzag voor critici die pogingen ondernemen om een werk te duiden. Al stoor ik me mateloos aan de goed/beter/best-tendens, de classificatie. Ik ben zo blij dat ik in een domein werk dat inherent ongrijpbaar is, zoals een vrijpartij dat ook kan zijn, of een wandeling in het bos. Het punten toekennen slaat de meerduidige mystieke ervaring dood.
Wat is de laatste notitie die je hebt gemaakt?
“Dingen die je bevallen, zeg je beter met grote woorden. Dingen die je niet bevallen, met kleine woorden.”
The NarcoSexuals, © Willem Popelier
The NarcoSexuals, © Willem Popelier
Welke vraag die je heel graag zou beantwoorden is je nog nooit gesteld in een interview?
Een bevriende vrouwelijke kunstenaar zei me laatst dat zij bijna altijd gevraagd werd naar de persoonlijke link met de onderwerpen die ze kiest, en ik vrijwel nooit. Mij wordt eerder naar een politiek/maatschappelijke duiding gevraagd. Ik geloof dat ze daar wel een punt heeft, mij wordt zelden iets gevraagd naar mijn eigen drugsgebruik, steelgedrag of ervaring met sekswerk.
Als je opnieuw zou kunnen beginnen, welk beroep zou je kiezen?
Acteur (ik zou geen goede acteur zijn, wel vrijer in mijn lichaam dan nu)
Denk je dat het theater in de toekomst zal blijven bestaan?
Nee, maar wij zijn meesters in het accepteren van de tijdelijkheid.
