Leestijd 3 — 6 minuten

To Belong – Theater Stap en Koen De Preter

Zoeken naar schoonheid in eerlijkheid, dat is wat Koen De Preter intrigeert. Zijn dansvoorstellingen gaan niet over het nastreven van virtuositeit of perfectie, maar over het zoeken naar natuurlijke bewegingen die dicht bij de dansers liggen, om zo ook de persoon achter de danser te kunnen laten zien. Het is een credo dat niet alleen in To Belong centraal staat, maar De Preters gehele werk kenmerkt. Het doet denken aan art brut, hoewel zijn esthetiek er niet mee te vereenzelvigen is. Ook De Preter beoogt geen volmaaktheid of ‘goede smaak’, maar doet dit zonder de conventies van de hedendaagse dans volledig te negeren of af te wijzen. Het is een zoektocht naar verscheidenheid en menselijkheid. Dit resulteert in een andere blik op schoonheid, waarbij het ruwe, oprechte en spontane primeert.

In deze zoektocht laat Koen De Preter zich ook graag uitdagen en kiest ervoor om zowel met professionele als niet-professionele dansers te werken. Zo is  Journey een duet met een 88-jarige danseres en zocht hij voor While Things Can Change naar een groep figuranten. Voor To Belong ging hij aan de slag met de acteurs van Theater Stap, die hij beschrijft als genereuze performers. De cast van Theater Stap bestaat uit mensen met een beperking die in dit gezelschap de kans krijgen zich artistiek te ontplooien. Gastregisseurs worden uitgenodigd om samen met de Stappers een stuk te creëren. Dit resulteerde in voorstellingen als De Bank, Kaspar en Geen wonder dat ik ween.

In To Belong worden we niet verbluft door de kunde van de dansers, maar wel ontroerd door hun overgave. Deze groep acteurs/dansers gaat op zoek naar een gevoel van samenhorigheid, “belongingness”. Het groepsgevoel, het verlangen ergens bij te horen, en de groepsidentiteit staan centraal. To Belong wordt daardoor een echte groepsvoorstelling. Vele bewegingen doen de dansers samen. Er zijn weinig solo’s of duetten, wat niet wil zeggen dat de voorstelling enkel en alleen bestaat uit synchrone choreografieën. De gelijke bewegingen worden afgewisseld met momenten waarop de dansers bewegen zoals ze zelf willen, onbekommerd en vol overgave. Het dansen brengt de performers samen. Soms valt er ook iemand tussenuit, iemand die niet mee kan. Het lukt niet om iedereen er altijd bij te houden. Daardoor holt iemand er af en toe, letterlijk en figuurlijk, achteraan.

De Preter houdt het simpel. Iedereen kan participeren zonder op te vallen door extreme kunde of onkunde. Zijn choreografie bestaat grotendeels uit alledaagse bewegingen: ronddraaien, elkaar achterna hollen, omhelzen, de handen laten glijden over elkaars lichaam… In plaats van grote virtuositeit zien we de grote emoties die schuilgaan achter de bewegingen en de dansers. Deze emoties zorgen voor ontroering bij het publiek. Vooral de uitbundigheid bij de vrije dans raakt. De dansers gaan uit de bol op luide muziek. Het lijkt op een uitgaansritueel: dansen, springen, zot doen. Het zijn de meest natuurlijke bewegingen die bovendien een kortstondige blik werpen op de persoonlijkheid van de dansers. Die persoonlijke insteek maakt deze stukken ook tot de interessantste fragmenten van de choreografie. Op die momenten lijkt To Belong meer op een feest dan op een dansvoorstelling. Het is een positieve vorm van samenhorigheid, die we ook na de voorstelling meenemen.

De negatieve kanten van het groepsgevoel of groepsgebeuren worden af en toe aangehaald door het tijdelijk achterblijven of stil zitten van enkele dansers, maar ze zijn van korte duur. To Belong wordt daardoor vooral een leuke, opzwepende voorstelling, al missen we toch iets. De monotone bewegingen verliezen zich in de herhaling. Ze tonen hoe een homogene groep kan worden gecreëerd door het aanleren van gedragingen, maar daar blijft het bij. Het is een interessante aanzet die verder niet wordt uitgewerkt. Wat overblijft is een tegenstelling tussen verstilde herhaling en grillige uitbundigheid. We weten echter niet goed wat er verder mee aan te vangen. We missen een grotere gelaagdheid, een choreografie die meer vertelt dan wat er op het eerste zicht te zien is.

Gezien op 10 maart (première) in de Warande, Turnhout

JE LEEST ONZE ARTIKELS GRATIS OMDAT WE GELOVEN IN VRIJE, KWALITATIEVE, INCLUSIEVE KUNSTKRITIEK. ALS WE DAT WILLEN BLIJVEN BIEDEN IN DE TOEKOMST, HEBBEN WE OOK JOUW STEUN NODIG! Steun Etcetera.

recensie
Leestijd 3 — 6 minuten

#144

15.03.2016

14.06.2016

NIEUWSBRIEF

Elke dag geven wij het beste van onszelf voor steengoede podiumkunstkritiek.

Wil jij die rechtstreeks in je mailbox ontvangen? Schrijf je nu in voor onze nieuwsbrief!