Zowel publieke opkomst als kwaliteit van de verschillende voorstellingen, performances en lunchvoorstellingen liepen sterk uit elkaar, en bij een volgende editie zullen de organisatoren zeker het al te fragmentarische karakter van de eersteling moeten proberen te vermijden. De regelmatige bezoeker kon zich achteraf inderdaad de vraag stellen of hij wel degelijk een beeld van de Amerikaansekunstscène in de marge had gezien zoals het organiserende triumviraat had beloofd. De globale indruk is er een van gebrek aan samenhang met weliswaar uitschieters, maar het eerste Time Festival miste duidelijk visie.

Het muziektheatergedeelte draaide rond spilfiguur Rinde Eckert, die samen met Margaret Jenkins in verschillende produkties te zien was. Eckert is in eerste instantie een bijzonder imposante figuur die naast zanger-danser ook componist, schrijver en regisseur is. Deze multifunctionaliteit is zowel zijn sterkte als zwakte; wie hem één keer ziet staat vol bewondering voor de eigen vorm van muziektheater die hij gecreëerd heeft, wie meerdere produkties bekijkt ontdekt de nodeloze herhalingen, het uitmelken van de eigen creatieve groeiprocessen. Dry land divine and other stories bijvoorbeeld viel op door het verfrissende van het concept (een Amerikaanse loser die in de desperate woestijn zwerft wordt door het samenspel tussen zang, verhaal en performance getypeerd als een figuur die nu eenmaal zo is, en niets kan daar verandering in brengen). De samenwerking met componist Paul Dresher bracht echter aan het licht waarom Eckert in Amerika nooit verder dan de cultstatus geraakt is: wie één show gezien heeft weet meteen al hoe de volgende geconcipieerd is, en de talrijke kleine vondsten kunnen daaraan niet verhelpen.

Heel andere koek was Ann Papoulis. In een pure dansvoorstelling bracht zij een beklijvende Medea ten tonele, een bij wijlen schrijnende figuur die echter over de nodige weerbaarheid beschikt om ondanks de fundamentele onverenigbaarheid met het wezen Man te overleven.

Haar furieuze energie wordt afgewisseld met een verrassende ingetogenheid die je als toeschouwer van het eerste tot het laatste ogenblik ademloos doet toekijkend, afwachtend welk konijn ze nu weer uit haar toverhoed zal toveren. Met de mythische figuur van Jason, die zowel tekstueel als letterlijk fysisch neergesabeld wordt, op de achtergrond, brengt Papoulis in Medea een vernieuwende vorm van danstheater. Haar eigenzinnige teksten geven toegang tot een fascinerende wereld vol ontrouw, haat en bitter sarcasme dat je leert dat alles, ook de grootste ellende, kan gerelativeerd worden.

Evenzeer pakkend was de zestigjarige Rachel Rosenthal, een kale imposante vrouw die op humoristische wijze een dramatisch sterke evocatie neerzette van een vrouw die zich op latere leeftijd plots bevrijdt van alle dagelijkse beslommeringen en met een Amerikaanse ‘van’ de eenzaamheid opzoekt. Verder verdient Shelly Hirsch, eerder al in het land met minder opgemerkte produkties, eveneens een vermelding. Met fragmenten van haar nieuwe produktie O little town of East New York bracht ze een ontroerende evocatie van de kleine kantjes van het leven in de troosteloze New Yorkse sloppenwijken, meteen de ideale smaakmaker voor het Vertelfestival waarin ze in het najaar opnieuw te Gent te zien is.

Minder geslaagd vonden we Los Angeles Povertry Departement, een groep daklozen en werkloze akteurs uit LA die een dramatisch weinig zeggende voorstelling brachten en poppenspeler Paul Zaloom, maar zo kunnen we nog een tijdje doorgaan. Zoals gezegd ontbrak het bij het eerste Time Festival aan coherentie, aan een rode draad waaraan je je kan vastklampen.

Al zijn Rome en Parijs niet op één dag gebouwd natuurlijk.