Het gaat om een collage van teksten, die uit de improvisaties met acteurs te voorschijn zijn gekomen, en die erg wankel samengehouden worden door een situatie, waarbij vier mensen in quarantaine zouden geplaatst zijn in een spoorwegwagon, ergens in een vreemd land (Rusland?). De teksten zijn mooi, en worden met zeer veel zuiverheid gezegd door Maria Natale. In de mond van André Simon krijgen ze een vreemde spanning, vaak teder en ontroerend, en soms ronduit komisch, omdat hij de Nederlandse taal niet voldoende beheerst. Bij Willy Thomas en Marc Lemmens hoort men vooral maniertjes, opgedaan bij Peyskens en Decorte. Beide acteurs staan hier op zijn “marginaals” te cabotineren.

Het spektakel werkt nauwelijks, omdat het geheel niet uitstijgt boven een lange, wat ijle acteeroefening. De teksten, hoe mooi ook, gaan het ene oor in, het andere uit. Het spektakel begint in grote ernst, maar in het tweede deel weet niemand nog waarover het gaat, zodat men in een komisch nummer buitelt. Stuurloosheid is er het gevolg van. Spijtig, want Guy Cassiers heeft hier met veel zorg aan gewerkt: het decor is erg mooi en de belichting origineel (door talrijke spleten vallen er strepen licht binnen, die telkens een heel ander klimaat oproepen). Maar dat alles levert weinig meer op dan een staalkaart van effecten. Goed: zo zou men met acteurs kunnen omgaan (en het gebruik van de met micro versterkte stem zorgt voor een wat lange demonstratie van hoe men teksten kan zeggen), zo zou men een scène kunnen gebruiken, zo zou men spanningen en stemmingen kunnen oproepen. Als eindwerk zou dat niet slecht zijn. Het moet wel wat van zijn modieusheid kwijt, en het moet wat minder pretentieus. Maar het geeft te zien dat hier “beloftes” aan het werk zijn.

Het spektakel zit gevangen in een oude traditie van de avant-garde: gesloten, met liefde gemaakt, onduidelijk en steriel. Ik hoorde dat Cassiers er van droomt om Plato op scène te zetten. Het lijkt me niet direct de weg om tot opwindende resultaten te komen. Niet verder gewild invriezen in de marge. Laat de sneeuw smelten: het leven in het theater is elders. Cassiers heeft talent genoeg opdat we hem niet te lang in de barre gebieden van de zelfgekozen marge kunnen zien rondzwerven. Maar de lente moet hij zelf vinden. Er staan bibliotheken vol goede, relevante teksten te wachten.

SNEEUW, DE TOEKOMST IS WIT; JE KAN ER OP KRASSEN ALS JE WILT

teksten van Maximov, Sylvia Plath, de Maupassant, Stevenson, Walser; regie en artistieke leiding: Guy Cassiers; acteurs: Marc Lemmens, Maria Natale, André Simon, Willy Thomas; assistentie: Mina Cassiers; realisatie decor en techniek: Dirk Van Reusel.

(Sneeuw speelt nog van 28 april tot 3 mei in De Brakke Grond, A’dam.)