Une traduction infidèle – Ahilan Ratnamohan

Tongtwisters en tutoyeren in tutu

In deze eenvoudige tekstperformance slooft Ahilan Ratnamohan zich bereidwillig uit in het Frans. Dat doet hij met een anekdotisch lappendeken aan taaltegenstrijdigheden die hem zijn opgevallen als inwijkeling in de Nederlandstalige cultuursector. De theatermaker brengt zonder al te veel poespas een monoloog die de vinger op een talige wonde legt waarover we met z’n allen stilzwijgend lijken te twijfelen of het nu effectief ettert of gewoon een niet te ontlopen zeer is. Dat levert een luchtige en compacte reflectie in de theaterzaal op die in tegenstelling tot zijn (tot grote ergernis) imperfecte Frans wel heel wat juiste knoppen indrukt. 

Tessa Vannieuwenhuyze

recensie 25.05.2023

A Day is a Hundred Years – Jozef Wouters/Damaged Goods & Toneelhuis

Schuins beziend

In het werk van Jozef Wouters (1986) staat ruimte centraal, en de ruimte van het theater – scenografie – in het bijzonder. In Decoratelier, een voormalig fabriekspand in Molenbeek, worden onder zijn leiding sinds enkele jaren tribunes en decors gebouwd, maar de plek is ook omschreven als ‘een radicaal inclusieve publieke ruimte zonder vaste agenda die diverse artistieke gemeenschappen en buurtbewoners zich konden toe-eigenen’. Wouters’ recentste voorstelling, A Day is a Hundred Years is een onverbloemde hommage aan de plek die hij zelf in het leven heeft geroepen.

Christophe Van Gerrewey

recensie 25.05.2023

MIKE – Dana Michel

Een clown op sportsokken

In Mike doorprikt choreografe Dana Michel de arbeidsmantra’s van onze 24/7-economie en de pseudo-protocollen van het kantoorleven. Ze doet dat met evenveel absurde slapstick, volbloed improvisatietalent als belichaamde empathie voor de schaduwfiguren in onze samenleving. Na Mercurial George en Yellow Towel hadden we al een artistiek verantwoorde girlcrush op Michel, maar ook nu weer moeten we vaststellen: wat een genot is het toch om naar deze vrouw te kijken.

Charlotte De Somviele

recensie 23.05.2023

Lake Life – Kate McIntosh

Rigide vloeibaarheid

Kate McIntosh maakte al eerder interactieve performances en installaties zoals Worktable (2011) en het wondermooie In Many Hands (2016). Met Lake Life, een werk in opdracht van het Kunstenfestivaldesarts, is ze dus niet aan haar proefstuk toe. Toch trapt de sciencefiction-voorstelling in een klassieke val van interactieve kunst. 

Sébastien Hendrickx

recensie 23.05.2023

Antigone in de Amazone – Milo Rau / NTGent & MST

Antigone is niemands eigendom

Klaas Tindemans

recensie 22.05.2023

Vanilla – Sophie Guisset

Slijmerig, intiem en zacht

Drie performers zitten met een zachte glimlach op betegelde moddergroene blokken. In Vanilla doorlopen ze een serie van seksuele verlangens die werkelijkheid worden via fantasie en vertelling. Sophie Guisset, samen met twee andere performers, gaat van de ene fetisj naar de andere met een zachte stem. Soms is de zachtheid echter net te zacht en wankelt Vanilla van het tedere naar het monotone.

Noah Lena Vercauteren

recensie 17.05.2023

Family Portrait – Midori Kurata/akakilike

Wonderlijke danse macabre

Family Portrait van de Japanse Midori Kurata is één van de eerste voorstellingen die dit jaar op het kunstenfestivaldesarts te zien zijn. Het is net als de openingsvoorstelling van Susanne Kennedy en Markus Selg een huiskamerdrama waarin angst voor de dood centraal staat. Het zullen wel de naweeën van de pandemie zijn die de curatoren tot dat thematische accent aanzetten.

Joachim Robbrecht

recensie 16.05.2023