recensies | Etcetera

Paris was a Woman – Bibi van Lieshout & Khalid Koujili El Yakoubi

Hoe voelt het om een geheim te zijn?

In Paris was a Woman brengen Bibi van Lieshout en Khalid Koujili El Yakoubi persoonlijke en kunsthistorische verhalen op de scène: queer, veelvormig, theatraal en overdadig. De spanning tussen de (verborgen) waarheid en kunst staat centraal in deze voorstelling.

Natalie Gielen

recensie 25.06.2023

The Isomo Project II – Iris Bouche, HETGEVOLG & Het Laatste Bedrijf

‘In mijn verbeelding dans ik de woorden.’

Met The Isomo Project II presenteert choreografe Iris Bouche het resultaat van een collaboratieve queeste naar een ‘esthetiek van toegankelijkheid’. Bouche duidt dat ze ons – de al dan niet goed of slecht of afwisselend of eigenzinnig ziende toeschouwer – wil aanmoedigen om ‘anders naar dans te kijken en te luisteren’. Dat doet de voorstelling op een erg poëtische, delicate manier – met ronkende proza als audiodescriptie en piepschuim aan de vingertoppen. ‘Wat kunnen woorden met beweging? Wat kan beweging met woord?’, vraagt Bouche zich in haar inleiding af. Drie kwartier later zijn die vragen al wat meer beantwoord, maar blijkt vooral dat The Isomo Project II zelf iets in beweging brengt.

Sixtine Bérard

recensie 18.06.2023

Holding Present – Ula Sickle & ICTUS

Verzet zonder overtuiging

De Pools-Canadese choreografe en semiotica Ula Sickle is terug met een nieuwe dansvoorstelling. Voor Holding Present bundelde ze de krachten met hedendaags muziekensemble Ictus dat, onder begeleiding van Tom Pauwels, een tintelend muzikaal landschap componeerde. Met deze (over)prikkelende soundscape als basis, vestigen Pauwels en Sickle de aandacht op de non-verbale communicatie die ingezet wordt tijdens protesten. Doorheen pirouettes, sprongen, koprollen en allerlei handgebaren trachten de acht dansers en muzikanten op scène het kantelmoment te tonen waarop bewegende lichamen niet langer individuen zijn, maar een groep worden die samen een idiosyncratische strijd voeren. Maar waar wil dit collectief ons van overtuigen?

Paula Rodríguez Sardiñas

recensie 05.06.2023

Nieuwsbrief

De stem van vingers – Thomas Bellinck/ROBIN

Theater-bij-benadering

In De stem van vingers bouwt Thomas Bellinck verder aan zijn parcours van onderzoek, installaties en voorstellingen rond de grenspolitiek van de Europese Unie. De openingsscène van de voorstelling start waar het eerdere werk gebleven was: met een gesprek tussen Bellinck en een EU-ambtenaar voor agentschap voor grensbewaking Frontex, verbatim nagespeeld door Musia Mwankumi en Jeroen Van der Ven. Daarin wordt de onpersoonlijke, technische taal van de EU-bureaucratie geconfronteerd met de realiteit van de Europese grenzen en de mensen die zich errond bewegen. Want het is die concrete, geleefde realiteit die Bellinck en co-maker Said Reza Adib in deze voorstelling sterker naar voren lijken te willen brengen.

Kristof van Baarle

recensie 31.05.2023

Thank You Very Much – Claire Cunningham

Een tedere hommage aan jezelf

Waarom zou in de huid kruipen van een ander je in staat stellen om dichter te komen bij je eigen zere plekjes? In Thank You Very Much nodigt choreograaf Claire Cunningham ons uit naar ‘Disgraceland’ waar ze samen met drie artiesten reflecteert over hun ontmoeting met een groep Elvis Presley tribute artists. Deze markante leerschool resulteerde niet enkel in het perfectioneren van The Lassoo en The Pelvis, maar gaf de vrouwen ook stof tot nadenken over hun bestaan als disabled dansers in een wereld die niet voor hen gemaakt is, een denkproces dat ze met veel humor, gevoel en spitsvondigheid met ons delen.

Paula Rodríguez Sardiñas

recensie 30.05.2023

Kiss the one we are – Hiatus/Daniel Linehan

Alles danst

In zijn nieuwe voorstelling nodigt Daniel Linehan negen performers uit om na te denken over hun eigen dansverleden. Wat is de betekenis van dans in iemands leven? Waarom kiest iemand ervoor om te blijven dansen? Waar begint en eindigt de dans? Het resultaat is een aanstekelijke viering van het plezier van dans en beweging die hier en daar toch ook een beetje gevangen zit in een te ‘letterlijke’ dramaturgie.

Esther Tuypens

recensie 29.05.2023

Ik maak me geen illusies en dit is er een van – Tine Van Aerschot & Sara De Roo

De zeggenschap van wat niet gezegd wordt

Ik kan niet tijdreizen. Ik kan niet teruggaan naar 2006. Of misschien wel, want Tine Van Aerschot herneemt haar eerste voorstelling. I have no thoughts and this is one of them werd vijftien jaar geleden vertolkt door Claire Marshall, en de vertaling naar het Nederlands wordt nu met verve door Sara De Roo gebracht. Een geslaagde herneming, of niet?

Natalie Gielen

recensie 28.05.2023