Christophe Aussems / Het Nieuwstedelijk – Ademen Kinderwens? Lungs, vertaald als Ademen, van de Britse auteur Duncan Macmillan gaat over de dilemma’s rond het wel of niet krijgen van kinderen, en de impact daarvan op een persoon, een relatie en de wereld. Het stuk toont hoe een hoogopgeleid koppel worstelt met de spanning tussen hun ecologische overtuigingen en hun kinderwens, terwijl ze geconfronteerd worden met hun eigen privileges en zelfgenoegzaamheid. Ademen van regisseur Christophe Aussems had een brutale confrontatie had kunnen zijn met de zelfgenoegzaamheid van de zogenaamde havermelkelite – ik beschouw mezelf als mogelijk doelwit – maar blijkt een verantwoord avondje toneel: intelligent, lichtjes provocerend (alhoewel…) en vooral geruststellend. Klaas Tindemans recensie 24.10.2024
Zuidpool – Monopolis (excès, abuz et maléfices) Atonaal volkslied voor vroegmoderne bouwgigant Wat begint als een fenomenaal verhaal over een gewiekste stadsontwikkelaar in de Antwerpse Gouden eeuw, mondt uit in een wat ouderwetse ballade op springerige klanken. Een parel van een vertelling zinkt daarmee weg in een overbodig plaatje bij een praatje. Een gemiste kans voor een rake aanklacht tegen vastgoedspeculatie van 1540… tot vandaag. Mia Vaerman recensie 22.10.2024
Lurker – Hanako Hayakawa Kijken en bekeken worden In sommige voorstellingen zie je de (meestal jonge en zelfbewuste) maker zich afvragen wat we in deze getroebleerde tijden nog mogen verlangen van hedendaagse dans. Dat zag ik bijvoorbeeld bij het rauwe Hunter van Courtney May Robertson of, onlangs, bij het dramaturgisch piekfijne This is not a dance van Nastaran Razawi Khorasani. Ook bij Lurker van Hanako Hayakawa treedt er een maker naar voren die naar iets anders zoekt dan een ‘dansen op muziek’, geen boodschap heeft aan virtuositeit of spektakel, en zich niet inlaat met de pulserende, bijna voorbijgestreefde, trend om een roekeloos nachtleven in een theatraal kader te dwingen. Wat moet dans doen als het niet zomaar over puur kunstige beweging gaat? Siska Baeck recensie 15.10.2024
FAUST (14+) – theater arsenaal, DE MAAN en deCompagnie Verhip! Faust is een vrouw! ‘Ik heb zelfs geen zin om ze te pesten want ze werken zichzelf wel in de nesten.’ De Duivel voelt er niet veel voor om de mensen op aarde te bezoeken maar God houdt wel van wat leven in de brouwerij. En dus gooien ze het op een akkoordje. De Duivel zal een rechtschapen mens tot het kwade proberen te verleiden. The dangling carrot: zijn ziel voor het allesomvattend geluk. De hemel op aarde en daarna pas de hel. Wie zou daarvoor niét tekenen? Liv Laveyne recensie 15.10.2024
Rest and Relaxation – OTTESSA Kiezen tussen rood en blauw In Rest and Relaxation neemt OTTESSA het publiek mee in een theatrale bewerking van Ottessa Moshfeghs roman My Year of Rest and Relaxation, waarin een jonge vrouw besluit aan de realiteit te ontsnappen door een jaar lang te slapen. Het hoofdpersonage, gevangen tussen een pijnlijk verleden en een uitzichtloze toekomst, wil herboren ontwaken na een jaar van verdoving. Tilde De Vylder recensie 14.10.2024
DE HOE – Laurie & Lou Crashen en crushen met Laurie Anderson en Lou Reed Laurie & Lou brengt twee iconen, Laurie Anderson en Lou Reed, nog eens samen op een podium. Maar deze voorstelling van Mitch Van Landeghem en Carine van Bruggen is op haar sterkst wanneer ze de twee beroemdheden uit de titel overstijgt. Daphne de Roo recensie 13.10.2024
Herfstsonate – Carly Wijs, Eurudike De Beul, Scarlet Tummers / Antigone & KVS Slim, eigengereid en grappig: Herfstsonate herschrijft Ingmar Bergman Een canoniek werk zodanig kneden en herinterpreteren dat je er iets actueel en pertinent van maakt? Carly Wijs, Scarlet Tummers en Eurudike De Beul bewijzen met hun Herfstsonate dat het kan. Ciska Hoet recensie 09.10.2024