Zero Feet Away – Tibau Beirnaert & Laurens Aneca / CAMPO & detheatermaker

In de solovoorstelling Zero Feet Away volgen we een naamloze shapeshifter (Tibau Beirnaert) die alles uit de (verkleed)kast haalt om indruk te maken op hun anonieme dates die die in kille chatruimtes ontmoet. Wat volgt is een opeenvolging van vunzige berichtjes en make-overs, steeds op maat van de verlangens en de fantasieën van de persoon aan de andere kant van het scherm. Maar wat wilt de shapeshifter nou zelf? En misschien nog wel belangrijker: wat willen makers Beirnaert en Laurens Aneca hun publiek meegeven?

Paula Rodríguez Sardiñas

recensie 26.11.2024

Schopenhauer – Het Zuidelijk Toneel & Stefaan van Brabandt

Groot denker of cabaretier?

Theaterminnend Vlaanderen smult van oude filosofen. Dat bewees auteur Stefaan Van Brabandt eerder al met het succes van zijn stukken Socrates, Spinoza, Marx en Sartre & De Beauvoir. Arthur Schopenhauer is de vijfde in het lijstje van filosofische zwaargewichten. Met Schopenhauer wil Van Brabandt de leer van zijn lievelingsfilosoof – die tevens bekendstaat als de meest pessimistische onder de westerse denkers – toegankelijk maken en – naar eigen zeggen – ‘omvormen tot sprankelend theater’. Het is acteur Damiaan De Schrijver die deze zware taak op zich neemt.

Tilde De Vylder

recensie 25.11.2024

PUPPY/POPPY (5+) – Jef Van gestel/BRONKS & De Maan

Queer puppies (with guns in their hands)

PUPPY/POPPY (5+) is prikkelend figurentheater over macht en dominantie, waarin een schattig roedeltje performers een verhouding zoekt tot een wispelturige ‘baas’ – een reusachtige, naakte pop. Regisseur Jef Van gestel lijkt er echter voor terug te schrikken het subversieve potentieel van deze figuur én zijn maatschappelijke betekenis volledig in te zetten – de puppy’s pleasen nog net iets te veel. 

Evelyne Coussens

recensie 21.11.2024

[meeuw] – Olympique Dramatique / Toneelhuis & Arsenaal

Nieuwe vormen

In [meeuw] herschrijft Olympique Dramatique Tsjechovs De Meeuw met Vlaamse Gebarentaal (VGT) als centrale taal. Dat dwingt tot een andere economie van de zintuigen, tot andere beslissingen over waar je je focus legt, als toeschouwer, eigenlijk tot een heel andere zintuiglijkheid. Zo gaat de subtiele klassenstrijd die Tsjechov altijd voert, nog een stap verder: hier wordt communicatie in vraag gesteld, en zelfs de taal zelf.

Klaas Tindemans

recensie 18.11.2024

Rustoord – Martha Balthazar, Jana De Kockere, Barbara T’Jonck, Mats Vandroogenbroeck / KVS

Everybody Dies

De documentaire voorstelling Rustoord van jonge makers Martha Balthazar, Jana De Kockere, Barbara T’Jonck en Mats Vandroogenbroeck mag dan wel een onomwonden pamflet zijn, de productie biedt relevante stof tot nadenken.

Ciska Hoet

recensie 18.11.2024

Revolutionary Road – STAN & De Roovers

Doing Life

STAN & De Roovers ensceneren Revolutionary Road, de roman die Richard Yates schreef in 1962. Yates’ tekst kan dan wel gelezen worden als een tijdsdocument, maar deze excellente bewerking toont dat gekte tijdloos is, zelfbedrog een collectieve afspraak van alle tijden, en falen een virtuoze tragedie, met voor iedereen een rol. Revolutionary Road bewijst dat repertoire camp kan zijn.

Catho De Cordt

recensie 13.11.2024

Thuis – Robert Sian / één zee

Rottende chrysanthen

In 1976 werd Hugo Claus’ Thuis, dat hij zelf regisseerde, afgedaan als een zwak doorslagje van Vrijdag, hoogstens een voorstudie van Vlaamse kneuterigheid en ressentiment die hij een paar jaar later in zijn roman Het verdriet van België naar een hoger niveau zou tillen. Zelden was de kritiek trouwens zo vernederend: slechte ‘Belgenmop’ – zoals de critici Thuis unisono wegzetten. Nu brengt het (ongesubsidieerde) productiehuis ‘één zee’, onder regie van de Schotse Vlaming Robert Sian, een remake van het stuk, dat wel bijzonder populair is gebleven in het amateurcircuit. Ondanks de lovenswaardige doelstelling om het stuk uit die parochiale sfeer halen, blijft deze Thuis hangen in de valse gezelligheid van een huiskamer, ‘in de geur van verdorde chrysanten’, zoals een personage zelf opmerkt – een passend beeld voor een productie die de metafysica van Claus nauwelijks weet aan te raken.

Klaas Tindemans

recensie 12.11.2024