recensies | Etcetera

Alles gaat kapot – Abattoir Fermé

Testament van een scheve architect

Het parcours van Stef Lernous en Abattoir Fermé blijft grillig. Het afgelopen jaar maakte hij met Genesis een opgepompte, over the top versie van Alfred Jarry’s Ubu Roi, veel te megalomaan, veel te dystopisch, veel te luid, maar ook claustrofobisch kamertoneel – het publiek zit ook zélf in de kamer – over de (on)veiligheid van kunst en leven (Mij die ge graag in het donker ziet). Plus een soort docufictie over de ontsporingen van de rock-‘n-roll in het New Yorkse Chelsea Hotel (Hotel Chelsea). Variaties op de hel waar we allemaal op een gegeven moment mee in aanraking komen of, in het ergste geval, zelf in terecht komen. De hel, dat is een plek van verval, waar de bouwsels voor je ogen tot ruïnes degraderen, dat is een plek van vraatzucht en indigestie, een plek ook van machtsmisbruik en geweld dat zo gratuit is dat het wel laconiek lijkt en alleszins amoreel is. Abattoir Fermé schrijft zich in in de traditie van het grand guignol, toneelhorror als entertainment, licht, spannend en ontspannend, misschien te vergelijken met de escape rooms van vandaag. De titel van de nieuwste voorstelling, Alles gaat kapot, vat in zekere zin de carrière van dit ensemble samen, want elke samenleving-in-de-verbeelding die Lernous en zijn trouwe kompanen maken, eindigt in vernieling: van de ruimte, van de personages, van het verhaal, van de lieve vrede – als die er ooit al zou geheerst hebben. Toch is Alles gaat kapot geen résumé van de artistieke geestesgesteldheid van Abattoir Fermé: men neemt subtiel, maar wel zichtbaar afstand van het nihilisme dat – minstens aan de oppervlakte – zo kenmerkend leek. Abattoir Fermé met een boodschap? Ja en nee.

Klaas Tindemans

recensie 02.04.2025

Care (Past/Present/Future) – Tamayo Okano

Een haastige voorstelling over zorgzaamheid

In een jachtige, moeizaam vertelde voorstelling wil danseres Tamayo Okano het publiek iets zeggen over zorgzaamheid. Care (Past/Present/Future) zegt te gaan over hoe verschillende generaties vrouwen zorg dragen voor anderen en indien mogelijk ook voor zichzelf. Wat we te zien krijgen draait vooral rond een onverteerde moeder-dochterband, waarin wederzijdse vergeving moeilijk blijkt.

Amber Maes

recensie 31.03.2025

GHURBA – Rimah Jabr & Atta Nasser/DE MAAN

Bloeien in ballingschap

In Rimah Jabrs GHURBA volgen we Iris (Jef Hellemans), een jonge bergplant die tegen haar wil verplaatst wordt naar een serre. Samen met haar lotgenoten Blue (Ellen Sterckx) en Red Velvet (Patricia Kargbo) probeert ze zin te geven aan het nieuwe, kunstmatige ecosysteem waarin ze zich bevindt. Haar enige kans om te ontsnappen: zich tot bloem ontpoppen zodat ze in de wereld buiten de kas kan worden geplant. Gehinderd door een al te abstracte verhaallijn is het helaas GHURBA zelf dat er maar moeizaam in slaagt om volledig tot bloei te komen.

Paula Rodríguez Sardiñas

recensie 27.03.2025

Nieuwsbrief

Krokusfestival 2025

Een bonte beestenboel op kindermaat – drie keer geslaagd jeugdtheater

De krokusvakantie, dat betekent ondertussen al 28 jaar dat in Hasselt het Krokusfestival doorgaat, een kunstenfestival waar een jong – en minder jong – publiek kan proeven van nieuw werk van internationale makers. Ik zag drie voorstellingen die er in première gingen, waarvan twee in Hasselt zelf: The Round (8+) van Claire Croizé/ECCE en Amadou (8+) van Laika. Een week later zag ik ook Franje (4+) van tout petit/Alfredo Zinola Productions in het Brusselse BRONKS. Drie voorstellingen die elk op hun eigen manier de verbeelding van hun jonge publiek proberen te prikkelen. Drie voorstellingen die erg uiteenlopen op vlak van vorm, inhoud en inzet.

Simon Knaeps

recensie 26.03.2025

Atlas/The Mountain – Radouan Mriziga

Een nieuwe dwarse ruimte

In Atlas/The Mountain staat choreograaf Radouan Mriziga voor het eerst sinds tien jaar op scène in een eigen solo. Het zwaartepunt van zijn thematiek mag zijn opgeschoven, de kernwaarden van zijn eerste solo, 55 uit 2015, heeft hij niet afgezworen: eenvoud, ambachtelijkheid, duurtijd en het contact met de geschiedenis van zijn Maghreb-cultuur. Ook zijn radicale houding tegenover het publiek blijft voelbaar.

Lieve Dierckx

recensie 26.03.2025

De Gevangenis – Lara Staal/NTGent

Vrijheid in verbeelding

Waar ze eerder een kritisch licht wierp op onderwijs (Dissident, 2021) en jeugdzorg (SERDI, 2023), ontleedt Lara Staal in De Gevangenis het falend gevangeniswezen samen met vier ex-gedetineerden. Bahadir Kanmaz, Freddie Konings, Adam Rambouk en Kevin Laforce (belichaamd door Laurens Aneca) leggen aan de hand van hun ervaringen en reflecties de impact van detentie en, bij uitbreiding, het bredere gevangenissysteem bloot, en nodigen ons zo uit om met meer verbeelding te reflecteren op hoe een maatschappij met misdaad en straf kan omgaan.

Margot De Grave Loyson

recensie 24.03.2025

Yellowcake, Little Boy – Stijn Devillé & Christophe Aussems/Het nieuwstedelijk

Een geschiedenisles die niet buiten de historische lijnen durft kleuren

In Yellowcake, Little Boy duikt Het nieuwstedelijk in de vergeten verbanden tussen de eerste atoombom en de koloniale geschiedenis van België. Over grote afstanden in tijd, plaats en perspectief heen worden verhalen aan elkaar geweven. Maar in de neiging om zoveel mogelijk historische lessen mee te geven, toont de voorstelling vooral hoe, wanneer het over herinneren gaat, de exacte reconstructie de minst getrouwe is.

Margot De Grave Loyson

recensie 11.03.2025