Wolfsklem – Jan Decleir

KRONIEK – LEERDE ALLE ARTIKELS UIT HET HOOFD

Wolfsklem is het verhaal van de relaties tussen twee bouwvakkers en een vrouw. Jan Decleir speelt Jeanke, een Vlaamse arbeider; Els Dottermans is zijn vrouw en Marc Van Eeghem een Noordafrikaanse gastarbeider. Het verhaal is er een van naijver, achterbaksheid, ontreddering, bedrog, domheid en af en toe een vleugje genot of “kameraadschap”. De nauwkeurige observator vult aan met tal van andere menselijke trekjes.

Theo Van Rompay

recensie 15.01.1987

Le diable au corps – De Witte Kraai: duizelingwekkend

De Witte Kraai speelt Le diable au corps, een scenario van Paul Pourveur naar de roman van Radiguet. De produktie gaat in Amsterdam in première, maar was als examenvoorstelling reeds te zien in het Conservatorium Antwerpen: de twee mannelijke spelers, Bart Slegers en Frank Focketyn, verdienden er een grote onderscheiding mee.

Luk Van den Dries

recensie 15.09.1986

Op een avond in… – HTP

KRONIEK – ONDER EEN BEZIELENDE LEIDING WEL HOOGTE HALEN

Er is geen enkele ernstige reden meer om naar een HTP-produktie te gaan kijken. HTP is verworden tot een verzameling edel-amateurs, net genoeg gesubsidieerd om in hun artistieke luiheid te overleven.

Klaas Tindemans

recensie 15.09.1986

Occupe-toi d’Amélie – NTG

KRONIEK – ONDER EEN BEZIELENDE LEIDING WEL HOOGTE HALEN

Het einde van een theaterseizoen wordt best gekenmerkt door een komedie. Dat is de traditie en aan deze traditie heeft het NTG zich ogenschijnlijk heel stipt gehouden: Occupe-toi d’Amélie is een boulevardstuk, het is dus, naar de algemeen gangbare opinie, luchtig, plezierig, smaakvol. Geestigheid in Franse stijl. Een niemendalletje.

Johan Thielemans

recensie 15.09.1986

The Chinese – Love Theater

KRONIEK – ONDER EEN BEZIELENDE LEIDING WEL HOOGTE HALEN

Er was eens een wonderbare mandarijn die in een huis werd binnengelokt door een hoer.

Marianne Van Kerkhoven

recensie 15.09.1986

De man die de zon in zijn zak had – Globe Eindhoven

KRONIEK – ONDER EEN BEZIELENDE LEIDING WEL HOOGTE HALEN

Terecht wordt beweerd dat voor de “carrière” van een toneelstuk de tweede enscenering belangrijker is dan de creatie. Zo was de beslissing van Zuidelijk Toneel Globe om Jean Louvets L’homme qui avait le soleil dans sa poche (De man die de zon in zijn zak had) in het Nederlands op te voeren op zichzelf al betekenisvol (1): een beroepsgezelschap vindt deze tekst interessant genoeg om hem te confronteren met andere produktievoorwaarden.

Klaas Tindemans

recensie 15.09.1986

Les crachats de la lune – Théâtre de la Salamandre

KRONIEK – ONDER EEN BEZIELENDE LEIDING WEL HOOGTE HALEN

Wie van spetterend acteren houdt, die moet regelmatig even over de grens gaan kijken bij het Théâtre de la Salamandre te Tourcoing. Daar heeft Gildas Bourdet een troep toneelspelers samengebracht die tot de beste van het ogenblik behoort. Voornaamste kenmerken zijn: een grote vorm van professionalisme en een enorm plezier aan het acteren zelf, wat zich uit in sterke staaltjes van transformatie (bij elke vertoning is er tenminste één acteur of actrice die men niet herkent, zo sterk zijn ze opgegaan in de uiterlijke verschijning van een personage).

Johan Thielemans

recensie 15.09.1986