Stan

Antwerpen

STAN staat voor Yolente De Keersmaeker, Waas Gramser, Damiaan De Schrijver en Frank Vercruyssen. Zij studeerden vorig jaar af aan het Antwerpse Conservatorium en monteerden als eindexamen twee voorstellingen: Yvonne op/achter de canapé (naar Gombrowicz) en Jan, scènes uit het land (naar Tsjechov).

Dirk Verstockt

recensie 15.12.1989

Zomergasten

Zuidelijk Toneel BMC, Eindhoven

Maxim Gorki, de Bittere, schreef in 1904 Zomergasten, en precies, dag op dag, 85 jaar later, gaat de enscenering van Guy Joosten, in de Eindhovense Schouwburg in première. Zomergasten is een misleidend vrijblijvende observatie van de hebbelijkheden van een uitgebluste burgerij. Maar dit vrijblijvende slaat om, na enkele lichte provocaties, in een onthutsend ‘démasqué’ van de gasten op het landgoed van advocaat Brasov. Het afscheidssouper, bij het einde van de zomer, is de aanleiding voor een ware orgie van domheid, rancune en cynisme. Nadat kindse volwassenen elkaar scènes lang hebben bedrogen, elkaar flauwe’ verhalen verteld of slijmerige gedichten voorgelezen -soms gadegeslagen door arbeiders, die niet begrijpen- barst het gezelschap los, en na die doffe explosie zie je in dit wijds-Russische landschap enkel flarden onvermogen en stukgeschoten luchtballons.

Klaas Tindemans

recensie 15.12.1989

B is A in Bubbels

Oud Huis Stekelbees, Gent

Oud Huis Stekelbees gaf een werkopdracht aan de actrices An De Donder en Jacqueline Kaptein, rond het thema van Kaspar Hauser (een ‘enfant sauvage’ dat te voorschijn kwam na 16 jaar in een hok gewoond te hebben, geen enkele menselijke code kende, dus ook de taal niet). Dit voorbereidende werk mondde uit in een schrijfopdracht aan Willy Thomas, die als acteur/regisseur bij Dito Dito de taaithematiek herhaaldelijk onderzocht in zijn stukken en produkties. Uit deze tekst werd dan B is A in Bubbels geboren, geregisseerd door Guy Cassiers, sinds een paar seizoenen artistiek leider van Oud Huis Stekelbees. Zowel binnen-(o.a. The Hunting of the Snark) als buitenshuis (o.a. Parade) ontwikkelde Guy Cassiers een stijl die gekenmerkt wordt door een groot belang van en subtiel spelen met taal, verbeelding, associatie, niet-expliciteren, verwondering, emotie,…

Dirk Verstockt

recensie 15.12.1989

Mijnzoetje junior.

’t Gebroed, Antwerpen

’t Gebroed is de naam van een nieuw gezelschap, opgericht door een aantal jonge acteurs, waaronder afgestudeerden van de Studio Herman Teirlinck te Antwerpen. Deze acht toneelspelers gingen in de clinch met een tekst van Pjeeroo Roobjee : Mijnzoetje Junior.

Dirk Verstockt

recensie 15.12.1989

Avignon 1989

Avignon 1989 kondigde zich aan als een moeilijke editie. Er was namelijk de onvermijdelijke confrontatie met wellicht het meest megalomane project van de eeuw : de viering van de Bicentenaire, de tweehonderdste verjaardag van de Franse Revolutie met als hoogtepunt de’quatorze juillet’-show op de Champs Elysées vlak bij het begin van het festival. Men kon Jessie Norman als het ware de Marseillaise horen zingen tot in de Cour d’Honneur. Een fundamenteel probleem voor een festival als Avignon dat budgetair voor meer dan de helft gedragen wordt door de ticketverkoop en dat dus in eerste instantie ook afhankelijk blijft van een ruime mediabelangstelling.

Alex Mallems

recensie 15.09.1989

De Grenssteen

Dito Dito, Brussel

Dito Dito tekent eigenzinnig. Na de S/Z-cyclus (Frans/z, Tars/zan, Plots/z) waarin het onderzoek naar de theatrale realiteit centraal stond, betreedt het gezelschap met deze Bruzzle-trilogie, nieuwe niet minder eigenzinnige paden. De speelse ernst en de zoektocht naar de waarheid worden hier ingeruild voor bezetenheid en toedracht.

Dominique van Steerthem

recensie 15.09.1989

L Train to Eldorado

Squat Theatre, Amsterdam

Squat Theatre. Legendarische Hongaarse theatergroep die, in Exil, sinds 1976 haar woon- en werkplaats heeft in New York, na tussenstops in Nederland en Frankrijk. Squat Theatre dat eenmaal in Brussel te gast was (1979), één voorstelling van Andy Warhol’s Last Love beleefde en prompt verboden werd wegens schending der goede zeden.

Dirk Verstockt

recensie 15.09.1989