recensies | Etcetera

Die Reinkarnation Gottes

Jan Fabre, Frankfurt

Tussen 1975 en 1978 schreef Jan Fabre drie toneelstukken die nu, meer dan tien jaar na datum, voor het eerst geënsceneerd werden. Hiervoor week de vzw Troubleyn uit naar Frankfurt am Main, waar het Theater Am Turm samen met het Hebbel Theater (Berlin) de produktie op zich nam. De drie stukken, Das Interview das stirbt.., Der Palast am vier Uhr morgens…a.g. en Die Reinkarnation Gottes vormen samen een soort van trilogie, tenminste, wat betreft hun onderliggende gevoeligheden en intenties.

Dirk Verstockt

recensie 15.09.1989

Tekeningen, Modellen & Objecten

Jan Fabre, Oostende

Multidisciplinariteit, het vervagen van de grenzen tussen de verschillende genres, de invloed vanuit de beeldende kunsten binnen het theater, het zijn thema’s die ondertussen ingeburgerd zijn als we het hebben over hedendaagse vormen van podiumkunst.

Alex Mallems

recensie 15.09.1989

Theater. Om te kijken moet je krabben.

V.T.I. Video

Theater is altijd het stiefkind van het onderwijs geweest. In de diverse curricula moedertaal wordt er nauwelijks gewag van gemaakt. Of leerlingen tijdens hun schoolcarrière al dan niet geconfronteerd worden met een theatervoorstelling hangt grotendeels af van de persoonlijke interesse van hun respectieve leraren voor dit medium.

Hugo Boets

recensie 15.09.1989

Nieuwsbrief

Dood van een Handelsreiziger

NTG, Gent

1948: Arthur Miller, 33 jaar oud, schrijft een stuk, dat zijn vriend Kurt Weill “het beste stuk dat ooit geschreven werd” noemde. Nu veertig jaar later heeft de tekst het wat moeilijker, want Miller heeft alles toen zeer nadrukkelijk gezegd, en onze perceptie is zo versneld, dat veel van de replieken overbodig lijken. Perfect is het dus niet meer, maar in de centrale momenten van het stuk, blijft het wel diep aangrijpend.

Johan Thielemans

recensie 15.06.1989

De Canadese Muur

Nieuw Ensemble Raamtheater, Antwerpen

Wie veel met een bijl hakt, maakt hem daardoor nog niet scherper. Maar dat heeft men in Nieuw Ensemble Raamtheater blijkbaar even anders begrepen. Nochtans is het meest plausibele antwoord op volgend schoolknapenraadsel uit De Canadese Muur de opvoering zelf: “Rara, het hangt aan een draadje en het is zwart.” Op voorwaarde dat het draadje lang genoeg is, wel te verstaan. Want wat het sterkste wapen uit de voorstelling had moeten worden, het bijtend groteske, wordt door de langdradigheid afgebot.

Geert Sels

recensie 15.06.1989

La Sylphide

Koninklijk Ballet van Vlaanderen, Antwerpen

Het KBvV heeft nog maar net turbulente tijden achter zich – het afscheid van Valeri Panov gebeurde niet zonder pijnlijke woorden of gerommel – maar toch lijkt het op weg te zijn naar een nieuwe bloeiperiode, als we tenminste sommige binnen- en buitenlandse recensenten mogen geloven. Deze heropbloei zou bewerkstelligd worden door de nieuwe man aan het roer, Robert Denvers.

Alexander Baervoets

recensie 15.06.1989

Een jaarlijkse momentopname

Jeugdtheater Den Bosch

Sinds jaar en dag stroomt iedereen die in Vlaanderen en Nederland met kindertheater begaan is naar het Jeugdtheaterfestival van ’s Hertogenbosch. Op habitués maakte de editie ’89 een wat vermoeide indruk : de beste Nederlandstalige voorstellingen waren al zowat overal te zien geweest en de internationale inbreng – o.a. Beat Fähs Transatlantiksurfer , zie Etcetera 24 – kon niet altijd concurreren met ‘het beste van onze bodem’.

Klaas Tindemans

recensie 15.06.1989