abonneer

#183

08.09.2026

—

14.01.2027

Nieuwsbrief

Advertenties

De meubels van Robert Wilson

Robert Wilson stelde in Parijs een tentoonstelling samen van meubelsculpturen uit zijn theaterproducties. Een wandeling.    

ROBERT WILSON MR. BOJANGLES’ MEMORY og son of fire heet de tentoonstelling die Robert Wilson samenstelde in het Parijse Centre Georges Pompidou. Je stapt een grote verduisterde ruimte in die ingericht is als een soort landschap . In een hoek staat een vulkaan die de helft van de vloer met lava overstroomd heeft, diagonaal daaronder lopen de wegmarkeringen van een snelweg. De rest van de vloer is bedekt met turfachtige korrels, waarover een aangelegd kronkelpad langs de tentoongestelde objecten voert. Overwegend zijn dat sculpturen van Wilson zelf, monumentale voorwerpen die eerder te zien waren in zijn theaterwerk, en daaraan ook hun titel ontlenen: einstein chair, queen Victoria chairs, patio sofa, quartet sofa. Daartussen bevinden zich werken van Willem de Kooning, Francis Bacon, Alberto Giacometti, Yves Klein en anderen. In het boek van de tentoonstelling worden de 52 geëxposeerde voorwerpen begeleid door tekstfragmenten die Heiner Müller, deels uit eigen werk, gekozen heeft.  

Hugo Durieux

recensie 15.04.1992

Den seligen Göttern, wie geht’s?

Der Ring des Nibelungen in De Munt

Gerard Mortier zorgde voor een waardig afscheidsgeschenk als directeur van De Munt: een integrale uitvoering van Wagners magnum opus Der Ring des Nibelungen. In Etcetera 35 gaf Gunther Sergooris een korte voorbeschouwing. Hij dook vier dagen onder in het ‘geval Wagner’. Een belangrijke en originele, zij het niet volledig gave produktie, zo concludeert hij. Een produktie die opnieuw teruggrijpt naar een meer realistische vormgeving in tegenstelling tot de meer geabstraheerde ensceneringen van de voorbije decennia.

Gunther Sergooris

recensie 15.12.1991

Het is nieuwe maan…

door STAN

Frank Vercruyssen, één van de STAN-leden, heeft iets met acteren, maar ook met Büchner, Bernhard, Afro-Amerikaanse culturen en eenvoud. Hij heeft ook iets met de Golfoorlog en dan vooral met de manier waarop de geallieerden zich van de media bedienden en omgekeerd. Hij heeft ook iets met Dito’ Dito, net zoals de rest van STAN. Hij heeft waarschijnlijk nog veel meer, maar bovenstaande bracht hij in ieder geval toch al bij elkaar in de produktie Het is nieuwe maan en het wordt aanzienlijk frisser…, welke gedurende het bescheiden Bruzzle-festival in première ging.

Dirk Verstockt

recensie 15.12.1991

Nieuwsbrief

Toch zonde van die hoer

door Zuidelijk Toneel

John Ford schrijft ‘Tis Pity she’s a Whore in het tijdperk net na Shakespeare. In 1633. Shakespeare’s helden slaan vaak een individueel pad in, geleid door hun individueel inzicht in liefde, moraal, orde. Voor deze ongehoorzaamheid en overmoed worden deze individuen gestraft: de orde van de goddelijke kosmos werd verstoord en zal ten koste van dat verstorende individu hersteld worden. Hoe ver Shakespeare ook meegaat met het traject van zo een individu, de ontknoping gaat toch altijd gepaard met een zeker ordeherstel.

An-Marie Lambrechts

recensie 15.12.1991

Epiloog…

door Compagnie de Koe

“Het zijn de visioenen van hemel, hel en aards paradijs die de zin van het leven voorspiegelen.” Met deze uitspraak – een soort leidmotief voor de hele voorstelling – begint Epiloog van de Eenzaamheid, de tweede produktie van Cie. de Koe. Dit gezelschap bestaat uit drie jonge acteurs (Bas Teeken, Dirk Tuypens en Peter Van den Eede) die gevormd werden op het Antwerpse conservatorium. In 1989 debuteerden ze met De Gebiologeerden. Voor de huidige produktie werd het driemanschap aangevuld met twee actrices (Diane Belmans en Els Olaerts).

Bruno Koninckx

recensie 15.12.1991

Jules en Alice

door het NTG

Theater dat ook maar een schijn van realisme vertoont, daar hebben de Vlaamse repertoireregisseurs het nog altijd moeilijk mee. Tom Lanoye zegt daarover in Het spiegelpaleis van Hugo Claus, gepubliceerd naar aanleiding van het Amersfoortse festival dat aan de Meester gewijd was: “Ik zie dat nu zelf met de regie van mijn stuk Blankenberge (1991); men zou dat moeten spelen boven of iets onder die realistische toon; maar helaas, men ziet dat niet in (…) je kunt beter schrijven over een melaatse neger in New York die zich lyrisch uitlaat over de existentie… Dan vragen zij zich af hoe dat gespeeld moet worden. Schrijf iets over een Vlaamse man, baf, zij zullen u vertellen hoe het moet.”

Paul Demets

recensie 15.12.1991