Roberto Zucco in medialand

Peter Anthonissen over het regiedebuut van Armel Roussel

Kleinschalig, verrassend en/of experimenteel werk. Dat had Agna Smisdom voor ogen met haar eerste reeks Studiowerk in de Kaaitheaterstudio’s. Uitschieter van een overigens in haar geheel verfrissende affiche was Roberto Zucco van de vijfentwintigjarige Franse regisseur Armel Roussel, een productie van de vzw Utopia die een seizoen eerder in première was gegaan in de Ancienne Ecole des Vétérinaires in Brussel. Begin dit jaar werd de voorstelling hernomen in Théâtre Varia. En terecht: Roberto Zucco beantwoordt niet alleen aan de drie criteria waaraan Smisdom haar programmering toetste, maar is wellicht één van de markantste debuten die het ‘Belgische’ theater het jongste decennium heeft voortgebracht.

Peter Anthonissen

recensie 15.03.1997

Heel erg kut

Peter De Jonge over Wie… van Dood Paard

Mei ’96, Montycafé. Naast de toog is uitzonderlijk een tv geïnstalleerd. Voetbal, Ajax-Inter Milaan geloof ik. De acteurs van Dood Paard hebben net Tasso, Casus Belli afgewerkt en vatten post voor het kastje. In hun commentaar sparen ze Kluivert & Co niet, maar dra wordt voetbal ingebed in een spelletje wederzijds jennen, baldadig snauwen, een ogenschijnlijk permanent aanwezige groepsdynamiek die wat zich aandient, van Ajax tot het spelen van een voorstelling, doordringt.

Peter De Jonge

recensie 15.03.1997

Een duik onder het oppervlak

In juni vond de première plaats van Puccini’s La Fanciulla del West, het voorlaatste luik van de Puccini-cyclus in de Vlaamse Opera. Het regiewerk van Robert Carsen introduceerde een nieuwe maatstaf voor de enscenering van deze veristische repertoirestukken, schrijft Robin Steins.

Robin Steins

recensie 15.08.1996

Revolte onder het promenadedek

Binnen het technologisch universum van The Wooster Group ligt een keuze voor teksten van Eugene O’Neill niet meteen voor de hand. Maar de grammatica van de beheersing die het New Yorkse gezelschap hanteert, doet de ontnuchterende visie op revolte alle eer aan, vindt Peter De Jonge.

Peter De Jonge

recensie 15.08.1996

De dans als onmogelijke figuur

Hier staat iemand zijn eigen geschiedenis open te wrikken met zijn denkend lijf, schrijft Stefan Hertmans over de ‘dansvoorstelling’ Pour la fin du temps van en door Jan Ritsema.

Stefan Hertmans

recensie 15.08.1996

Wreedheid zonder grond

Jan Lauwers houdt niet van wereldbeelden die met elkaar de strijd aangaan, maar van beelden, schrijft Klaas Tindemans over Needcompany’s Macbeth.

Klaas Tindemans

recensie 15.08.1996

Los Cojones del Toro & Cie orkestreert Boris Vian

Kurt Melens

recensie 15.08.1996