Avant-gardisme als neoacademisme

Van de Vlaamse leeuw wordt beweerd, overigens meestal al zingend, dat hij ontembaar is. Over de podiumkunsten kan worden gesteld dat ze al lang gekooid zijn – en wel precies door het podium of, juister, door het dispositief scène/zaal. Uiteraard kan een makke leeuw in gevangenschap nog altijd doen alsof hij zijn wilde jaren (zijn adolescentieperiode) nog niet helemaal is vergeten. De in circus of zoo loeihard brullende leeuw zorgt dan ook steevast voor een gezellig moment. Aan de geknechte situatie van Heer Leeuw verandert dat auditief spektakel natuurlijk niet meteen iets.

Rudi Laermans

recensie 15.06.2001

Kammer/Kammer

Als je voor een huis staat, kan je alleen de kant zien waar je voorstaat. Maar toch weet je dat een huis meer zijden heeft dan je op dat moment ziet. Het perspectief op het huis verandert telkens als je errond loopt, volgens de richting die je kiest.

Gerald Siegmund

recensie 15.04.2001

Het Litteken Lip

‘Zijn wij het die de woorden verzinnen, of zijn het de woorden die ons verzinnen?’ Pieter De Buysser schreef een poëtisch-filosofische tekst. Wouter Hendrickx, Adriaan Van den Hoof en Geert Van Rampelberg maken er een plezierige voorstelling van, een speelse aanzet tot een intrigerende zoektocht.

Marleen Baeten

recensie 15.03.2001

De Onttovering

De Berlijnse Schaubühne, jarenlang een theaterkathedraal, was een paar jaar voor de eeuwwisseling nog slechts een dorpskerk. Sasha Waltz en Thomas Ostermeier, de nieuwe artistiek leiders, zetten de deuren en ramen tegen elkaar open. Frisse wind!

Loek Zonneveld

recensie 15.03.2001

De tragiek van het kijken

Schauet doch

Schauet doch. Kijk toch. Waar wil Alexander Baervoets ons doen naar kijken? Wat wil hij ons laten zien, wat wil hij ons doen zien? Want de scène is leeg op een geluidsinstallatie en een aantal grote tapijten na, tapijten die haaks op en over elkaar liggen en een diagonaal vormen van achteraan rechts tot vooraan links de scène.

Hugo Haeghens

recensie 15.03.2001

De Nachten durven niet mere te durven

De Nachten

Het literair en muzikaal festival De Nachten lijkt definitief zijn bedding te hebben gevonden: een geschikte locatie, een vast recept, een trouw en ruim publiek en erg gewillige voorbeschouwers alom.

Jan Bosteels

recensie 15.03.2001

Het lange sterven

Ruigoord

Toen ik op een van de laatste avonden van december 2000 voor de tweede keer binnenwandelde bij Ruigoord II, een virtuele dood, begroette regisseur Carina Molier me met de tekst: ‘Zo, kom je revanche halen?’ ‘Hoezo?’ vroeg ik verbaasd. ‘Nou, twee avonden terug sloegen ze er maar een slag naar.’ Het was mij niet opgevallen. Integendeel, ik was na die eerste keer zo volledig van de kaart dat een tweede bezoek voor de hand lag.

Loek Zonneveld

recensie 15.03.2001