Het ruimtelijke vluchtpunt van het dansende lichaam

Vanity

Over Vanity van Vincent Dunoyer is al het nodige gezegd en geschreven, ook in dit blad (zie de bijdragen van Pieter T’Jonck en Jeroen Peeters in Etcetera 74). Toch wil ik hier graag nog iets kwijt over deze voorstelling, gewoon omdat ze zowel een ‘choreografische waarheid’ als een ‘danswaarheid’ toonde met een door mij nog nooit geziene evidentie.

Rudi Laermans

recensie 15.03.2001

Falstaff mist de trein

Opera’s moeten de jongste tijd blijkbaar verplicht in een, zeg maar, figuratief eenheidsdecor worden geënsceneerd. Geen wisselende settings dus, laat staan een naakte scène; maar ook geen speelvlakkenconstructie of smetteloos witte doos. Wèl een uniek en specifiek, min of meer realistisch, symbolisch of emblematisch scènebeeld waarin het hele verhaal zonder changementen wordt verteld en dat veelal aanleiding geeft tot het verschuiven van de handeling in de tijd. De beruchte Mozartcyclus van Peter Sellars waarin, bijvoorbeeld, Così fan tutte zich afspeelt in een kitscherige hamburgertent en Don Giovanni in een soort Bronx, kan terzake als neonlichtend voorbeeld dienen.

Rud Vanden Nest

recensie 15.03.2001

Verflensend rood

Laten we flink zijn

De eerste indruk bij Laten we flink zijn van de Nederlandse podiumkunstenares Sanne Van Rijn – begin november 2000 te gast in de Brusselse Beursschouwburg – was letterlijk gekleurd. Rood, rood en nog eens rood: een rode achterwand in de vorm van een lichtjes krommend muurtje en daarvoor een rode tafel en twee stoelen. Een boudoir? Of al dat rood in Laten we flink zijn ook echt betekenisdragend was, is hoogst twijfelachtig. Een goed deel van de voorstelling stond immers in het teken van een zwijgend, ja nietszeggend formalisme. Of zo leek het althans.

Rudi Laermans

recensie 15.03.2001

‘Eén uur omhelzen, één uur is mij genoeg’

‘Ik heb De kleine zeemeermin (het toneelstuk) vorig jaar gezien in een leeg zwembad. In het begin liepen de acteurs met golvende bewegingen op en neer in het zwembad. Ze waren de golven van de zee, maar dat zag je niet meteen.

Marleen Baeten

recensie 15.03.2001

Dans als de kunst van het balanceren

9 Floorscenes

Op 16 november 2000 ging in de Brusselse Beursschouwburg 9 Floorscenes van Andy Deneys & Galothar in première. De openingsscène was alvast maatgevend voor de teneur van de hele voorstelling: duisternis, een mannelijk lichaam op de podiumvloer dat er niet zomaar lag te liggen omdat het overduidelijk een pose had aangenomen – het deed alsof het in het heetst van een niet getoonde strijd was bezweken.

Rudi Laermans

recensie 15.03.2001

‘Kom naar me toe – Dood’

Ola Mafaalani regisseerde Ajax van Sophocles voor FACT Rotterdam en Theater aan het Spui Den Haag. Een verlaat ooggetuigenverslag door Loek Zonneveld.

Loek Zonneveld

recensie 15.12.2000

Verloren gelopen in een tunnel

Steven De Belder over de Parijse etappe van Highway 101 van Meg Stuart/Damaged Goods

Steven De Belder

recensie 15.12.2000