Je Suis Sang: Trajecttheater van bloedbeelden

Deze zomer mocht Jan Fabre voor de Cour d’honneur van het Palais des Papes in Avignon een productie in elkaar steken. Sinds mensenheugenis is dat dè plek waar een theatermaker algemene artistieke erkenning kan krijgen.

Stefaan Vandelacluze

recensie 15.10.2001

(H)AMLET(T) of De Muizenval

Hamlet door Jan Ritsema en door Jan Decorte. Twee ensceneringen die in menig opzicht eikaars tegenbeeld zijn. ‘In de Globe zou je bij Ritsema op het balkon onder de adel zitten, en bij Decorte op het parterre, tussen het plebs. Maar in beide gevallen zou je een mooie voorstelling zien.’ Tussendoor wordt nog even gecheckt wat Peter Brook met de Deense prins uitspookt.

Rud Vanden Nest

recensie 15.06.2001

‘En toch beweegt ze’

‘Tegenwoordig wordt iedere wetenschappelijke uitvinding ontvangen met een kreet van triomf, die overgaat in een kreet van angst.’ Aldus Bertolt Brecht, in een van de talloze inleidingen die hij schreef bij zijn toneelstuk Het Leven van Galileï, misschien wél zijn meest autobiografische stuk. In ieder geval een toneeltekst waar de schrijver niet over uitgedacht raakte. Ger Thijs ensceneerde het onlangs bij het Nationale Toneel (Den Haag).

Loek Zonneveld

recensie 15.06.2001

Mark Tompkins

Leavin’ is Deadly

De Amerikaanse choreograaf en danser Mark Tompkins woont sinds 1973 in Frankrijk. Hij legde een eigenzinnig parcours af, in de marge van de danswereld, maar zonder er helemaal van buitengesloten te zijn. In de jaren ’80, wanneer in Frankrijk genoteerde en monumentale voorstellingen mode waren, ijverde hij voor improvisatie, o.m. door dansers en lesgevers als Lisa Nelson en Steve Paxton uit te nodigen.

Isabelle Ginot

recensie 15.06.2001

Het onzichtbare podiumlichaam

Performers – acteurs, dansers – die na enkele jaren een eigen artistiek project opzetten, dus zichzelf gaan regisseren of choreograferen: het blijft een waagstuk. Vaak loopt het inderdaad een beetje tot zéér verkeerd met die ‘hybridisering’ van, ouderwets gesproken, de rollen van uitvoerend en scheppend kunstenaar. Waarom?

Rudi Laermans

recensie 15.06.2001

Herinneringsarbeid aan een droom

Verweesd ontwaak je uit de voorstelling met een gevoel alsof je er nooit bent in geweest; een enigmatische, schimmige droomstructuur.

Hugo Haeghens

recensie 15.06.2001

‘Gewoon een avondje schoonheid zaaien’

‘November ’97. Een ontspoorde tussenkomst van de politie leidt tot rellen in Kuregem. De vrouwen komen bijeen in Le Cactus. Ze praten, vertellen, wenen, roepen. Ze worden slecht behandeld op het politiebureau. De jongeren mogen de straat niet meer op. De spanning stijgt. Opeens wordt het onrecht al te flagrant, persoonlijk leed wordt uitgesproken. Men is geschokt. De gevoelens laaien hoog op. Alle camera’s zijn gericht op Kuregem…’

Katrien Darras

recensie 15.06.2001