recensies | Etcetera

Het vernieuwde Berliner Ensemble: Claus Peymann & Co

Berlijn, 16 oktober 2001. Drie dagen lang wordt in Berlijn herdacht dat zestig jaar geleden, op 18 oktober 1941, de eerste trein met meer dan duizend Berlijnse joden vertrok richting Lodz, richting de vernietigingskampen.

Loek Zonneveld

recensie 15.12.2001

Kunst, liefde en engagement: Sittings (het Net en Kaaitheater)

Ondanks de ietwat onhandige formule en de lange duur, is Sittings een toegankelijke voorstelling en een intrigerende zit. Deel één, Be in’ me, is een tekst voor ‘vier stemmen’ van Peter van Kraaij en neemt drie uur in beslag. Deel twee, Ruis, is een monoloog van Hans Aarsman, gespeeld door Josse De Pauw. Beiden delen vormen één geheel en werden geregisseerd door Peter van Kraaij.

Hilde Teuchies

recensie 15.12.2001

De emoties komen later wel vanzelf: Bentekik (Eva Bal, Kopergieterij)

Onlangs beleefde Bentekik na twee speelseizoenen zijn dernière. Of toch niet, want Bentekik krijgt een tweede, anderstalig leven. Vanaf januari zal de voorstelling onder de titel C’est moi in Frankrijk toeren; voor volgend seizoen staan tournees in weer andere’buitenlanden’ op stapel en in Duitsland is er belangstelling voor de tekst. Terecht.

Marleen Baeten

recensie 15.12.2001

Nieuwsbrief

Eerbare voorstellen: October/Oktobre van Dito’Dito

Het ‘opendeurproject’ October/Oktobre van Dito’Dito ging zijn tweede seizoen in. Het concept blijft boeiend: een maand lang nodigt Dito’Dito het publiek wekelijks uit; elk weekend wordt een nieuwe reeks kleine voorstellingen gepresenteerd, waaraan de makers slechts twee weken repeteren.

Katrien Darras

recensie 15.12.2001

Niets is wat het lijkt: De Tooverfluit (Het Muziek Lod & Het Paleis)

De scène oogt als een klassiek schouwburgtoneel: een donkerrood fluwelen gordijn dat met een goudkleurig koord langs weerszijden bijeengehouden wordt en daarachter een aantal zwarte coulissen- en bovengordijnen. Maar niets is wat het lijkt: de gordijnen zijn van bordkarton, de steeds kleiner uitgesneden openingen in de coulissenplaten en de op de vloer aangebrachte perspectieflijnen creëren een vals dieptezicht.

Marleen Baeten

recensie 15.12.2001

De mooie hartstocht van weleer: Rosmerholm

Hoe ziet de onrust ónder rust er eigenlijk uit? Peter Zadek (Berlijn, 1926) wilde dat graag laten zien. Hij koos voor Henrik Ibsens Rosmersholm. En voor zijn favoriete Duitse toneelspelers.

Loek Zonneveld

recensie 15.10.2001

Übung: In het kleine niemandsland tussen weten en niet-weten

Waarom vertellen kinderen zo graag pikante moppen, waarvan de pointe hen ontgaat bij gebrek aan levenservaring? En waarom is het zo spannend om hen die moppen te horen en zien vertellen, liefst meerdere keren na elkaar? Met spanning tasten ze de reacties van elke nieuwe toehoorder af. Woordkeuze, timing en intonatie worden beetje bij beetje aangescherpt. Oefening baart kunst, het succes stijgt navenant.

Marleen Baeten

recensie 15.10.2001