recensies | Etcetera

Playground Festival/Stuk en Museum M

Peepholes, koeienbellen en een speelse stoelendans

Het jaarlijkse Playground Festival beweegt zich op het snijvlak van performance en beeldende kunst en biedt interdisciplinair werk een speelruimte voor experiment, zowel binnen de museumruimte als in de theaterzaal. Helen D’Haenens zag performances en installaties van Grace Schwindt, Charlotte Bouckaert, Ferenc Balcaen en Zhana Ivanova – een rijk palet aan verrassend maar toegankelijk werk.

Helen D’Haenens

recensie 19.11.2025

Offline Tourists – Het Zuidelijk Toneel / Enkidu Khaled

Abrupt afgebroken reisverhaal

In Offline Tourists krijgen wij, een verzameling posthumane wezens, een blik voorgeschoteld op de mens anno 2025. Regisseur Enkidu Khaled gebruikt dit boeiende uitgangspunt om de transhumanistische visie van tech bro’s en die van een klassieke humanist tegenover elkaar te zetten.

Marijn Lems

recensie 18.11.2025

The beach – Sarah Vanhee/hetpaleis

Het strand, brandpunt van het tienerleven

Transdisciplinair kunstenaar Sarah Vanhee onderzoekt wat alle jongeren bezighoudt maar waarover ze moeilijk(er) durven spreken: seksualiteit. In The beach gaat ze samen met hen die oefening ten volle aan. Tegen de achtergrond van zon, zee en strand reflecteren de (jonge) makers over de chaos die intimiteit met zich meebrengt.

Liesbeth De Clercq

recensie 17.11.2025

Nieuwsbrief

Kerff – Sebastien Dewaele / Compagnie Cecilia

Een kerffje op de ziel (maar dan wel na de première)

Een maand geleden ging Kerff in première bij Compagnie Cecilia. Sebastien Dewaele kruipt in de huid van Marcel Kerff (1866-1914), een van Vlaanderens eerste profwielrenners. Het levert een klein tragikomisch pareltje op dat de anekdotiek overstijgt. Helemaal anders ervaarde collega-recensent Evelyne Coussens de voorstelling, getuige haar recensie op pzazz. Een verschil in smaak, of is de voorstelling dan toch gegroeid sinds de première?

Liv Laveyne

recensie 16.11.2025

4 Women Getting Sick – Renée Goethijn

De vrouw, terra incognita

In 4 Women Getting Sick onderzoekt theatermaakster Renée Goethijn het vrouwenlichaam als landschap, en hoe het de sporen draagt van pijn, uitbuiting, monsterlijk moederschap en een patriarchale medische blik. Met haar surrealistische beeldtaal drijft ze mooi een dualiteit op de spits: zo begrensd als we eruitzien aan de buitenkant, zo onbegrensd voelen we ons vaak binnenin.

Charlotte De Somviele

recensie 11.11.2025

En Peau de Pêche – Dounia Mahammed / Moussem

Op de huid van Dounia Mahammed

Tussen binnen en buiten, lichaam en wereld. In de voorstelling En Peau de Pêche begeeft Dounia Mahammed zich in dat grillige niemandsland, om lang en diep verdrongen pijn en vervreemding tot uitdrukking te brengen. Haar poëtische woorden laten je alle hoeken van de kamer zien – nu eens zalvend, dan weer abrupt. Maakt Mahammed zo psychisch lijden ten gevolge van onderdrukking suggestief voelbaar?

Catho De Cordt

recensie 11.11.2025

Tim Bogaerts – Almost Transparent Blue

Tedere Frankensteins op de dansvloer

Hoe interageer je als performer met ogenschijnlijke dode, onbeweeglijke objecten? In zijn performance exploreert Tim Bogaerts hoe geschonden mensen en niet-mensen samen kunnen dansen, samen kunnen helen. Almost Transparent Blue ontvouwt zich als een zoekende aftasting van de grens tussen mens en object.

Natalie Gielen

recensie 11.11.2025