abonneer

#183

08.09.2026

—

14.01.2027

Nieuwsbrief

Advertenties

Daens, de musical

Frank Van Laecke / Studio 100

Op zondag 16 november 2008 bezochten zesduizend burgers het Vlaams parlement, een honderdtal intellectuelen het filosofiefestival in Flagey, en zat de zaal van het vroegere postsorteercentrum in Berchem vol op zijn zondags uitgedoste toeschouwers voor de musical Daens. Zo’n duizend man? Die laatsten verzoenden politiek en filosofie, want Daens bracht een politiek-filosofisch denken op scène. Niemand die er erg in had, vermoed ik. Ik was er met mijn kinderen (van twaalf en vijftien jaar oud): als ‘musical’ dan al moet worden meegegeven – ik houd er niet van – kun je evengoed een stuk sociale geschiedenis meegeven. Dacht ik. Maar ikzelf werd helemaal meegesleept tot de laatste noot, en de laatste gedachte.

Mia Vaerman

recensie 15.02.2009

Wintervögelchen

Jan Decorte/Bloet, Comp.Marius & Kaaitheater

Een kunstenaar zweet, worstelt met zijn materiaal, ziet af en zoekt voortdurend naar herbronning, naar relevantie. Of: een kunstenaar is een vrije en vreemde vogel, die speelt als een kind, ver weg van het geroutineerde: op de vlucht. In het geval van Jan Decorte is het duidelijk welke romantische opvatting over het kunstenaarschap hij erop na houdt. Hij windt er ook geen doekjes om. Geen arbeidsethos in zijn retoriek over het creatieproces, eerder het prediken van niet te veel inspanning.

Katrien van Langenhove

recensie 15.02.2009

Nieuwsbrief

René

Pol Heyvaert / CAMPO, MUHKA

Toen René Heyvaert (1929-1984) zich op gevorderde leeftijd op de beeldende kunst ging toeleggen, had hij er al een loopbaan als architect op zitten. Het onderzoek dat hij tot dan toe had gevoerd naar de relatie tussen materie, vorm en functionaliteit zette zich ook nu onverminderd voort, zij het dan met andere middelen. Heyvaert kon bijvoorbeeld op een heel elegante manier alledaagse objecten uit hun functie ontheffen. Door het blad van een lepel middendoor te splijten, een mes te perforeren of de lange tanden van een vorkje vrolijk te laten krullen, toverde hij zelfs een simpel bestek om tot ‘kunst’. Niets was hem te min. Pol Heyvaert, neef van, maakte onlangs een intrigerende voorstelling rond het leven en werk van de kunstenaar. René is naast een weerbarstig portret van een weerbarstige man ook een ontmoetingsplek voor theater en beeldende kunst.

Sébastien Hendrickx

recensie 15.02.2009

Armandus de Zoveelste

Dimitri Leue / HETPALEIS

HETPALEIS bestaat tien jaar, en dat zullen de zesplussers uit Antwerpen en omstreken geweten hebben. Tenminste, als het van Dimitri Leue afhangt. Naar aanleiding van deze feestelijke gelegenheid pende en regisseerde de man met Armandus de Zoveelste een ruim twee uur durend sprookjesspektakel bij elkaar, met alles erop en eraan. En als ik zeg alles, dan bedoel ik ook álles. Zoals het in de hal van HETPALEIS op een muur geschilderd staat: ‘Er was eens… en het bleef komen.’

Lieselot Mariën

recensie 15.02.2009

Werk / Some Work

Benjamin Verdonck

In de lente van 2006 belde de postbode aan om een ietwat buitenmatige brief te bestellen. Onder het motto ‘I’m an artist now’ bedankte Benjamin Verdonck iedereen die hem gesteund had toen hij nog niet voldoende symbolisch kapitaal had vergaard. ‘This writing is my first work as a recognised autonomous artist / in full residence / it seems pathetic to me / the work I think not the residence / I don’t really know how to deal with the situation yet.’ Hoewel theatermaker en beeldend kunstenaar Verdonck een fervent brievenschrijver is, werden die brieven tot dusver zelden als een integraal deel van zijn oeuvre beschouwd. Zijn die brieven misschien eerder aanlopen tot, bedenkingen bij, reflecties over het werk, dan werken als dusdanig? Precies die vreemde tussenpositie reveleert een centrale spanning in Verdoncks kunstenaarschap, dat geregeld schippert tussen het claimen van de belangeloze artistieke ingreep en een teveel aan politiek bewustzijn. Welke positie neemt de kunstenaar in, van waaruit spreekt hij?

Jeroen Peeters

recensie 15.02.2009