recensies | Etcetera

Hartstocht

Dries Verhoeven i.s.m. Roos van Geffen

‘Decor is geen achtergrond maar omgeving’, schreef Adolphe Appia aan het begin van de vorige eeuw. Theatermaker en scenograaf Dries Verhoeven zet deze gedachte op overtuigende wijze voort in zijn werk. In de voorstelling Hartstocht nodigt Verhoeven zijn toeschouwers zelfs uit om de omgeving in te stappen. Het idee doet een explosie aan zintuiglijke beleving vermoeden, want zodra je een omgeving in stapt, verdwijnt de overzichtelijkheid van een scène waar je tegenaan kijkt. Hartstocht is echter allesbehalve explosief: het biedt een verstilde ervaring die contrasteert met de drukte van de stad.

Anoek Nuyens

recensie 15.06.2009

Teksten voor theater

Rob de Graaf

Rob de Graaf (1952) is Nederlands meest productieve toneelauteur, met lengten voorsprong. Sinds het einde van de jaren zeventig heeft hij bijna negentig theaterteksten op zijn naam staan. Die zijn niet alle even lang, maar het aantal doet een monomane drang vermoeden die haast niet meer van deze tijd is.

Bart Meuleman

recensie 15.06.2009

Pop-up! De plek van kinderen en jongeren in een dynamisch podiumlandschap

Marijke De Moor, Ann Olaerts, Maarten Soete, Anna van der Plas / VTi

Pop-up! is een boek met artikelen door makers, journalisten en onderzoekers over de toekomst van het jeugdtheater, het resultaat van een werkgroep die daar sinds begin 2008 mee bezig is.

Belle Kuijken

recensie 15.06.2009

Nieuwsbrief

Repertoire revisited. Het debat, de cijfers, de praktijk

VTi / Courant #88

Vlaanderen heeft een bijzonder cultureel systeem: het centrum ervan wordt bezet door de sterren van de postdramatische avant-garde, terwijl Carry Goossens en andere voormalige coryfeeën noodgedwongen in de (niet-gesubsidieerde) periferie van het systeem vertoeven. Dat is op zijn zachtst gezegd een vreemd gegeven (Frankrijk heeft zijn Comédie française, Engeland zijn Royal Shakespeare Company), dat in Vlaanderen ook een specifiek soort culturele spanning met zich meebrengt. Het zogenaamde ‘repertoiredebat’ (de naam is ondertussen een eigen leven gaan leiden) is het rechtstreekse gevolg van dat gegeven. Het Vlaams Theater Instituut wijdde er onder de titel ‘Repertoire revisited’ het recente nummer van zijn tijdschrift Courant aan: cijfers worden aangereikt, de basisteksten werden gebundeld en opinies verzameld in een informatief en actueel nummer.

Karel Vanhaesebrouck

recensie 15.06.2009

Unspoken

Fien Troch

De mooiste scène uit Unspoken, de nieuwe film van Fien Troch, speelt zich af op een feestje. Dat is vreemd, want verder is de film eerder schaars bevolkt met niet veel meer dan de hoofdpersonages Grace en Bruno en af en toe wat tegenspelers. Het feestje lijkt een breuk, een plotse schaalvergroting in een film die rond de relatie tussen twee personages draait. Maar al snel verdwijnt dat feestje naar de achtergrond: de camera focust op de gezichten van Grace en Bruno, de achtergrond wordt wazig en onscherp en de camera pant van haar gezicht naar het zijne en omgekeerd. Het lijkt alsof de context, ja de wereld verdwenen is, alsof alleen hun relatie er nog toe doet.

Marc Holthof

recensie 15.06.2009

All Together Now – Psychodrama op schaal 1:1

Meg Stuart/damaged goods

All Together Now is een songtitel uit The Yellow Submarine, de psychedelische animatiefilm rond de figuren van The Beatles uit de late jaren 1960. Het is ook de titel van een werk dat Meg Stuart met Damaged Goods creëerde voor het festival Steirischer Herbst in het Oostenrijkse Graz. De titel is wat ironisch. Al gaat het ook hier om het gevoel van samenhorigheid dat The Beatles met zoveel gloed aanprezen, Stuart wekt dat gevoel op een koele, studieuze manier op, niet om ons te vervullen van vreugde maar om alle tegenstrijdige strevingen in dat verlangen zichtbaar te maken. De tekst bij de voorstelling zegt het in zoveel woorden: ‘In All Together Now is een groepje mensen op zoek naar samenhorigheid in oude en nieuwe rituelen. Ze gaan door diepe crisissen, maar vieren ook feest.’ Niemand vertelt daar echter bij dat niet enkel de performers bij deze zoektocht betrokken zijn, maar evengoed of zelfs vooral het publiek.

Pieter T’Jonck

recensie 15.04.2009

Achiel De Baere ‘Revisited’

Erik De Volder / Toneelgroep Ceremonia

Mijmerend. Kan je op een andere manier naar Achiel De Baere van Erik De Volder kijken, twintig jaar later? Want een recensie schrijven is niet echt relevant, zoals je ook een roman van Hugo Claus die je na zoveel jaar herleest niet meer ‘recenseert’. Je kan er hoogstens niet over schrijven, als het echt gênant zou geworden zijn. Maar gênant is het niet, dus zoek je naar een andere vorm, een andere beschouwing. Mijmeringen dus, pogingen om niet helemaal sentimenteel te worden. Want deze ‘Achiel De Baere’ – de banale duivenmelker – roept weinig meer op dan sentiment. Hoewel.

Klaas Tindemans

recensie 15.04.2009