Altijd willen weten

Kroniek

Altijd Willen Weten is het afstudeerproject van Alexander Nieuwenhuis. Deze masterstudent Woordkunst aan het Herman Teirlinck Instituut voerde een onderzoek naar de begrippen ‘vakmanschap’ en ‘duurzaamheid’, dat zijn neerslag vond in zes openbare interviews plus een voorstelling. De reeks vond plaats op een onwerkelijke locatie: in het kerkje van Oosterweel, het enige wat is overgebleven van het ondergespoten polderdorp. Het gebouw bevindt zich in een klein bos dat een zestal meter in de grond verzonken ligt, pal naast een gigantisch industriepark. Nieuwenhuis trad er achtereenvolgens in gesprek met twee filosofen (André Klukhun en Jan-Hendrik Bakker), twee kokkinnen (Lut de Clerq en Mieke Vervecken-Pieters), twee handwerkers (Dre Wapenaar en Jeroen Besems), een theatermaker (Jan Joris Lamers), een imker (Laurent Ignoul) en ten slotte een bioloog (Gauthier Chappele). In de voorstelling worden deze conversaties verknipt en gecombineerd tot een nieuw geheel dat het ganse project mooi afzoomt. Altijd Willen Weten is de ontroerende zoektocht van een jonge maker naar een zinvolle invulling van het kunstenaarschap en van het als-mens-in-de-wereld-staan. In zijn visie zijn leven en werk, ethische en esthetische keuzes onlosmakelijk met elkaar verbonden. Als Nieuwenhuis bij aanvang van zijn voorstelling zegt: ‘We gaan eraan beginnen’, dan slaat die zin niet enkel op het begin van de voorstelling, maar ook op het punt waar de kunstenaar zich vandaag in zijn leven bevindt: aan het eind van zijn opleiding en aan het begin van… ja, van wat precies?

Sébastien Hendrickx

recensie 15.09.2009

Miniatures théoriques

Boek

Ach, daar hebben we ze weer, die bolhoeden en die versleten bottines! Die (al dan niet lege) stoelen! Hups, daar gaan de spelers uit de kleren! In chique opvoeringen mogen de natuurelementen niet ontbreken: regen, sneeuw, mist, of een onder water gezet toneel… Te pas en te onpas verschijnen ze: de gemeenplaatsen van de hedendaagse enscenering. Het zijn stereotypes of clichés die door de Frans-Roemeense theaterdeskundige Georges Banu besproken worden in een prikkelend boekje met de titel Miniatures théoriques. Er zou nog een hele reeks aan toegevoegd kunnen worden: tot de onmisbare rekwisieten behoren onder meer ook reiskoffers (immigranten, nomaden), ouderwetse typemachines (bureaucratie), rolstoelen (seniliteit, impotentie). Of maffiosikostuums (voor alles goed, maar voornamelijk voor booswichten). Over de trends in de kostumering heeft Banu het overigens nauwelijks – nochtans een rijk gebied voor gemeen- plaatsen in de hedendaagse regie, denk maar aan al die ‘tijdloze’ kleding (meestal geïnspireerd door de mode uit de jaren dertig of vijftig!) die paradoxaal genoeg de ‘actualiteit’ van een opvoering dient te benadrukken.

Eric De Kuyper

recensie 15.09.2009

Kijklust en sensatiezucht. Een geschiedenis van revue en variété

Boek

Goochelaars, fakirs, dwergen, tijgertemmers, langbenige dames met al even weelderige pluimen – allen sieren ze de pagina’s van Kijklust en sensatiezucht. Een geschiedenis van revue en variété, een rijkelijk geïllustreerd boek van de jonge theaterhistorica Evelien Jonckheere. Bij het boek hoort een gelijknamige, ietwat bescheiden tentoonstelling, die deze zomer in het Gentse Huis Van Alijn liep.

Karel Vanhaesebrouck

recensie 15.09.2009

Een voortdurend gesprek. De dialoog van de theaterdramaturg

Boek

‘Wat is dat, dramaturgie?’ Het moet een van de meest voorkomende vragen zijn waarmee je vandaag als dramaturg wordt geconfronteerd. In een theatervoorstelling is de concrete bijdrage van de dramaturg misschien wel de meest onzichtbare van alle artistieke medewerkers. Je kan wel spreken over de ‘dramaturgie’ van een voorstelling, in de zin van: ‘Welke interpretatie ligt er aan de grondslag van de enscenering?’ Maar dit soort dramaturgie valt bezwaarlijk de verantwoordelijkheid te noemen van de dramaturg alleen; ook zonder de medewerking van een dramaturg bevat elke geslaagde voorstelling een heldere dramaturgie.

Jeroen Versteele

recensie 15.09.2009

De Smaak van de Keyser

Film, tv, DVD

Twee regisseurs (Frank Van Passel en Jan Matthys), driehonderd medewerkers en een schare uitgelezen acteurs werk- ten vier jaar lang aan tien afleveringen van elk vijftig minuten. Het resultaat is de prestigieuze VRT-reeks De Smaak van De Keyser. Ze werd druk bekeken, is veelvuldig bekroond in het buitenland, heeft een resem trouwe fans en werd zelfs het toeristisch uithangbord voor Hasselt als ‘hoofdstad van de smaak’.

Marc Holthof

recensie 15.09.2009

Judaspassie

Dominique Pauwels, Pieter de Buysser, Inne Goris / LOD & B’Rock

Dominique Pauwels en Pieter De Buysser zijn niet de eerste kunstenaars met de ambitie een nieuwe Passie te maken, maar in tegenstelling tot bijvoorbeeld Andrew Lloyd Webber en Tim Rice in 1970 met hun rockopera Jesus Christ Superstar, hebben zij geen hedendaagse vorm gezocht om het gekende verhaal opnieuw te vertellen. Auteur en componist zijn elk op hun manier in interactie gegaan met een oude, beladen traditie om er hun eigen ideeën op te enten en hun artistieke taal te ontwikkelen. Het eindresultaat is een contemplatief werkstuk dat Inne Goris terecht als een weerbarstig oratorium heeft geënsceneerd.

Marleen Baeten

recensie 15.06.2009

Metamorfosen

Piet Arfeuille / Theater Malpertuis

Het ongemak dat je soms bekruipt als criticus. De zaal veert applaudisserend recht na de voorstelling maar jij blijft zitten. Het is eenzaam in die kleine ivoren toren. Maar al te graag zou je eruit willen breken om te kunnen delen in het enthousiasme van de anderen! Maar dat gaat niet. Metamorfosen van Piet Arfeuille is een bonte collage, vrijelijk gebaseerd op het gelijknamige epos van de Romeinse dichter Ovidius.

recensie 15.06.2009