recensies | Etcetera

True West – Elisabeth NV (Stanny Crets en Peter Van Den Begin)

Twee broers, een keuken, een hoop servies, een afwezige moeder en een haast onzichtbaar nevenpersonage: meer had de Amerikaanse auteur Sam Shepard niet van doen voor zijn stuk True West (1980). In opdracht van het Fakkeltheater maakten Stany Crets en Peter Van den Begin, de glimmer twins van de Vlaamse showbizz, een scherpe, geestige en intelligente voorstelling op basis van deze tekst.

Karel Vanhaesebrouck

recensie 15.12.2010

Le désoeuvrement chorégraphique. Etude sur la notion d’oeuvre en danse – Frédéric Pouillaude

Je kent dat soort etentjes. Met verre collega’s, afgedwaalde kennissen en lijdzame partner(s). Tussen de verschillende schotels door wordt er over, onder meer, kunst en cultuur gesproken. Wat ik te eten voorgeschoteld krijg, kan ik nauwelijks beoordelen. Wat ik te drinken krijg? Het is naar het schijnt erg goede wijn, door de deskundige van dienst uitgekozen. De conversatie zal ook wel ‘op niveau’ zijn. Geregeld word ik als getuige opgeroepen. Want ik ga door als een sociaal iemand. E. daarentegen, als zwijgzame natuur, wordt met rust gelaten. Wat benijd ik hem!

Eric De Kuyper

recensie 15.12.2010

Variationen auf Genoveva von Robert Schumann – Eric de Kuyper

Eric de Kuyper (Brussel, 1942) is gefascineerd door de stille film. Voor Cinematek en Bozar in Brussel combineerde hij eerder stille films met klassieke muziek op verschillende locaties, zoals in negentiende-eeuwse kunstenaarsateliers of in het Brussels Legermuseum. Zo wilde hij de vergeten filmtaal van de film van voor de Eerste Wereldoorlog en de in onbruik geraakte manier van acteren van de stille film opnieuw bij een modern publiek introduceren.

Marc Holthof

recensie 15.12.2010

Nieuwsbrief

De keizer van het verlies, De koning van het plagiaat, De dienaar van de schoonheid -Jan Fabre/Troubleyn

Jan Fabre heeft met De dienaar van de schoonheid een voorlopig sluitstuk gezet op zijn reeks ‘monologen voor een man’. Die man is Dirk Roofthooft: in 1994 vertolkte hij De keizer van het verlies, in 1998 De koning van het plagiaat. Samen met de creatie van het derde deel werden het afgelopen voorjaar de eerste twee stukken hernomen.

Christophe Van Gerrewey

recensie 15.09.2010

Billy, Sally, Jerry and the .38 gun – Thomas Bellinck/Steigeisen & KVS

Het Magic Land Théâtre ligt achter het Brusselse Noordstation, tussen de hoeren en de Marokkaanse winkelstraat in. Nooit van gehoord, tot nu. Het is een Franstalig cafétheatertje dat ruikt naar de losbandige en opstandige seventies. Het stamt ook uit die tijd. Voor regisseur Thomas Bellinck, wakker politiek theateractivist, is het de perfecte plek voor zijn voorstelling Billy, Sally, Jerry and the .38 gun, die speelt in de nasleep van de Vietnamoorlog en de flower power, en feit met fictie vermengt. Het is een veel gewichtiger voorstelling dan op het eerste gezicht lijkt. Luchtig maar verre van lichtzinnig. Net als de locatie.

Mia Vaerman

recensie 15.09.2010

De man zonder eigenschappen I – Guy Cassiers/Toneelhuis

Wie het geduld niet kan opbrengen om zich door een van de meest gewaardeerde en minst gelezen literaire meesterwerken van de West-Europese literatuur te worstelen, kan nu naar de theaterwerking van Guy Cassiers en zijn Toneelhuis. De theaterversie is niet beter dan De man zonder eigenschappen van de Oostenrijkse schrijver RobertMusil (1880-1942). Hoe zou dat ook kunnen. Maar ze zet net als de roman aan het denken. Ze doet beelden ontstaan in je hoofd. En ze maakt Musils boek actueel. Wat kunnen we nog meer wensen? Sterke acteerprestaties, belichting, muziek, kostuums, decorelementen die kloppen. Maar de grote kracht van Cassiers’ versie van De man zonder eigenschappen, die uiteindelijk uit drie voorstellingen zal bestaan, lijkt voorlopig elders te liggen.

Paul Demets

recensie 15.09.2010

De boom op het dak. Verdiepingen in het figurentheatererfgoed – Simon Smessaert m.m.v. Roel Daenen

Eerst was er het Mechels Stadspoppentheater (MSPT) van de familie Contryn, en de School voor Poppenspel. Het MSPT werd DE MAAN met Willem Verheyden en Paul Contryn als leidinggevers, een paar jaar later heette de opleiding voor poppenspelers Het Firmament. Niet alleen de naam bevat een link tussen de twee organisaties: de mensen van DE MAAN waren aanvankelijk eveneens de stemmen van Het Firmament.

Tuur Devens

recensie 15.09.2010