Requiem pour L. – Fabrizio Cassol, Alain Platel & Les Ballets C de la B

Hoe verhouden wij ons tot de dood – hier in het Westen, op andere continenten, of gewoon, tout court, als mens? Is het denkbaar dat verlies winst is, afscheid een feest, dat een kleurrijk bloemmotief uitpiept onder een zwarte rouwjas? Alain Platel en Fabrizio Cassol maken van Requiem pour L. een gebeuren dat zowel in disciplines, in tradities als in emoties een brug slaat tussen begrippen waartussen gewoonlijk hoge muren staan.

Evelyne Coussens

recensie 19.02.2018

Common Ground – Platform-K & Benjamin Vandewalle

Spreken is zilver, dansen is goud

Wanneer het publiek binnenwandelt, staan de drie dansers al op de scène. Vertonen hun kostuums strakke geometrische patronen, dan waaieren hun bewegingen losjes doorheen de ganse ruimte. Fulco Ottervanger neemt plaats achter de piano en de dansers volgen het ritme dat hij aangeeft, af en toe houden ze halt terwijl de ander voortschrijdt. Het valt op hoe soepel en eigen de bewegingstaal is van Kobe Wyffels en Hannah Bekemans, twee dansers van Platform-K. Dat is een werkplek die inclusief werkt: ze maken professionele producties met dansers met en zonder beperking. In de studio in Gent traint wekelijks een groepje talentvolle dansers met een beperking, waarvan enkelen doorstromen naar residenties en creatieprocessen. Voor deze productie werd choreograaf Benjamin Vandewalle uitgenodigd, die eerder indruk maakte met locatievoorstellingen als Birdwatching en Walking The Line.  

Lene Van Langenhove

recensie 13.02.2018

Drarrie in de nacht – KVS

In 2016 dropte het artistieke driemanschap Fikry El Azzouzi (tekst), Junior Mthombeni (regie) en Cesar Janssens (muziek) met Malcolm X een bommetje in theaterland. Hun voorstelling gaat vandaag nog steeds over de tongen. Opvolger Drarrie in de nacht, een toneelbewerking van El Azzouzi’s roman over het leven van migrantenjongeren in een fictief Vlaams dorp, blijft onder de verwachtingen.

Sébastien Hendrickx

recensie 10.02.2018

Europa in de herfst – Piet Arfeuille / Theater Malpertuis

In Piet Arfeuilles Europa in de herfst zijn het menselijke en het politieke drama in een houdgreep verstrengeld zoals twee tragische sumoworstelaars – nu eens ligt de een bovenaan, dan weer de ander. Terwijl we kijken naar de match zoemt op de achtergrond de actualiteit, niet opdringeriger dan een discreet afgestelde airco.

Evelyne Coussens

recensie 07.02.2018

De man is lam – Stage-Z i.s.m. Het Zuidelijk Toneel & St. Nwe Helden

Research rendeert? Lucas De Man onderzoekt de mannelijke identiteit

Is het nu een conference, een lezing, een preek of een theatervoorstelling? In De Man is Lam lijkt theatermaker Lucas De Man het noorden kwijt. De vraag naar wat het vandaag betekent om man te zijn, leidt alleszins noch tot spannende theatrale momenten, noch tot scherpe inzichten.

Ciska Hoet, Elke Huybrechts

recensie 07.02.2018

Il prigioniero – Luigi Dallapiccola & Das Gehege – Wolfgang Rihm

De tirannie van het licht

Alsof ze voor elkaar gemaakt zijn, zo vanzelfsprekend en samenhangend horen de twee eenakters Il prigioniero (Luigi Dallapiccola) en Das Gehege (Wolfgang Rihm) bij elkaar. Maar ze zijn niet voor elkaar gemaakt: regisseur Andrea Breth en dirigent Franck Ollu wilden voor De Munt eigenlijk een nieuwe opera van Wolfgang Rihm opvoeren. De prominente Duitse componist had echter geen tijd, dus het duo koos voor Das Gehege uit 2006, een monodrama van Rihm van ongeveer veertig minuten. Ze bouwden het uit met een andere eenakter, van de Italiaanse modernist Dallapiccola, voltooid in 1948.

Persis Bekkering

recensie 06.02.2018

To Name Herstory – Florian Fischer / NTGent

Het mag pijn doen

Florian Fischers nieuwe productie To Name Herstory is gebaseerd op de roman Don Quixote, which was a dream (1986) van de Amerikaanse schrijfster Kathy Acker. De schrijfster staat erom bekend de taal en het romangenre te verminken en teksten te creëren met een apart idioom en een experimentele schriftuur. Acker eigende zich canonieke teksten toe, die ze transformeerde door er – bijvoorbeeld – autobiografisch materiaal mee te vermengen. In Ackers Don Quixote besluit een vrouwelijk personage na een abortus door het leven te gaan als Don Quixote, de figuur die door Miguel de Cervantes vereeuwigd werd als een Spaanse edelman die teveel ridderromans las, daardoor in de waan verkeerde zelf een ridder te zijn en op queeste vertrok om zijn geïdealiseerde geliefde Dulcinea te vinden.

Elke Huybrechts

recensie 05.02.2018