Arctique – Anne-Cécile Vandalem / Das Fräulein (Kompanie)

Schip op de dool

Bezuidens de taalgrens wordt scenarist, scenograaf en regisseur Anne-Cécile Vandalem op handen gedragen. Haar nieuwe, ambitieuze voorstelling Arctique is een multimediaal totaalspektakel dat zich afspeelt in de noordelijke ijszeeën van Groenland. Het wordt een dolle rit op een zwalpend schip, door verraderlijke wateren.

Jan Dertaelen

recensie 31.01.2018

First – Geert Belpaeme / l’hommmm

Een voorstelling als een oerkreet

‘All truth is curved’ klinkt het in First van l’hommmm. Spontaan krijg ik het beeld voor ogen van een heelal dat in zichzelf geplooid is, als een gebogen, voortdurend trillende homp materie waarbuiten niets bestaat, ongrijpbaar in zijn begin en einde – zo anders dan de klare lineariteit van geschiedenis en tijd die ons zo geruststelt. Anders ook dan de taal, die door de strakke opeenvolging van syllaben, woorden en zinnen een begrijpelijke betekenis lijkt te scheppen, maar in wezen niets anders doet dan een tweedimensioneel net spannen over een driedimensionele werkelijkheid. Dat de (recht)-’lijnigheid’ van onze realiteit een illusie is (maar wel eentje die we hartstochtelijk nodig hebben) is de mededeling die l’hommmm op een speelse manier doet in al zijn voorstellingen, te begrijpen als de artistieke vertaling van het filosofisch onderzoek van Geert Belpaeme en Mats Van Herreweghe. First bewijst opnieuw dat dat onderzoek weinig woorden van doen heeft – hun schijnzekerheid is immers te wantrouwen, terwijl de beweging van dingen, lijven en klanken zoveel meerduidiger spreekt.

Evelyne Coussens

recensie 09.01.2018

Spiegel im Spiegel – Side-Show

Verdwaald in het spiegelpaleis

Cie Side-Show, dat zijn acrobaat Quintijn Ketels en kostuumontwerpster/scenografe Aline Breucker. Na hun debuut Wonders uit 2013 creëerden ze met Spiegel im Spiegel het tweede deel van wat een ‘trilogie van de verbeelding’ moet worden. Het slotluik, met als werktitel Acte Manqué, staat gepland voor 2020.

Filip Tielens

recensie 20.12.2017

Silla Revisited – Walpurgis & Lucio Silla – De Munt

Het begin van alle leren is: iets meemaken. Niet: iets verteld krijgen. Als het goed zit is een les een bijzondere ervaring, in het beste geval is het het begin van een ontluikende liefde. De librettolezing Silla Revisited van WALPURGIS bewijst dat artistieke kwaliteit en educatieve bijvangst elkaar niet uitsluiten. Meer nog: bij deze analytische ‘les’ in wat opera kan zijn steekt de volledig geënsceneerde versie van Lucio Silla van De Munt bleekjes af.

Evelyne Coussens

recensie 18.12.2017

Het Internationaal Theaterfestival in Istanbul: weinig artistieke omkadering, veel groeimarge

Pieter T’Jonck bezocht in november het internationaal Theaterfestival van Istanbul en zag een festival op zoek naar een identiteit

De metropool Istanbul zou, volgens recente peilingen, zo’n 20 miljoen inwoners tellen. Daarvan, beweert Dr. Leman Yilmaz, directeur van het Internationaal Theaterfestival, zouden er zo’n 4% belangstelling hebben voor theater in brede zin. Zo’n 800.000 mensen dus. Turken zijn inderdaad al sinds de 19e eeuw tuk op theater. Toch lijkt Yilmaz’ inschatting niet erg te kloppen. De impact, publieksopkomst, zichtbaarheid en omvang van ‘haar’ festival blijken veel geringer, en de kwaliteit van de lokale producties die ze toont wisselvallig of ondermaats. Wat is hier aan de hand?

Pieter T’Jonck

recensie 15.12.2017

KID. – BOG., Het Zuidelijk Toneel & Het Paleis (deel 2)

De volwassenheid ontmaskerd – door de ogen van een kind

Met KID. maakt BOG. onder de vleugels van Het Paleis twee voorstellingen voor de prijs van een: eentje voor volwassenen over kinderen, en eentje voor kinderen over volwassenen. Het collectief, dat zich met deze vijfde avondvullende productie officieus volwassen mag noemen, vindt zich door de ogen van een kind opnieuw uit.

Frankie en Nico

recensie 13.12.2017

KID. – BOG., Het Zuidelijk Toneel & Het Paleis

De volwassenheid ontmaskerd

Met KID. maakt BOG. onder de vleugels van Het Paleis twee voorstellingen voor de prijs van een: eentje voor volwassenen over kinderen, en eentje voor kinderen over volwassenen. Het collectief, dat zich met deze vijfde avondvullende productie officieus volwassen mag noemen, vindt zich door de ogen van een kind opnieuw uit.

Charlotte De Somviele

recensie 12.12.2017