abonneer

#182

15.04.2026

—

07.09.2026

Nieuwsbrief

Advertenties

Hear the Silence – Zoë Demoustier & laGeste, Ultima Vez en KVS

Dansen tegen oorlogsgeweld

We zijn goed twintig minuten ver wanneer in Hear the Silence de zeven performers sierlijk draaiend, en met opgericht bovenlichaam, over het podium beginnen te glijden. Ze doen dat in driekwartsmaat, met de ene arm vooruitgestoken en de andere zijwaarts geheven. De danshouding is bekend, alleen gaapt er tussen de twee armen een leegte: de lichamen walsen zonder partner. Het is een doordringend, licht ontregelend tafereel, dat metaforisch maar haarscherp de inzet van deze nieuwe voorstelling van choreografe Zoë Demoustier vat.

Rudi Laermans

recensie 18.02.2026

Kras je rijk – Tutti Fratelli

Een scherm dat het theater opeet  

Is Kras je rijk een documentaire, een mockumentary, een benefiet of toch een voorstelling? Tutti Fratelli ensceneert niet alleen expliciet haar financiële noodzaak maar plaatst die ook boven de artistieke noodzaak. Om hun werking verder te kunnen zetten hebben ze dringend één miljoen euro nodig. Hoe ze dat (al dan niet) bij elkaar krijgen, zien we via een groot scherm dat de scene domineert en mijn blik disciplineert. Maar hoeveel ruimte voor theatrale verbeelding laat zo’n scherm nog open?

Catho De Cordt

recensie 18.02.2026

KAMP – Het Kwartier / Mariën & von Winckelmann en theater arsenaal

Wanneer de camera weigert te liegen

Theater is zelden opwindend én educatief – de pedagogische neiging om een boodschap zo duidelijk mogelijk te communiceren blijkt meestal moeilijk verenigbaar met de prikkelende omwegen die  een kunstwerk bewandelt. In KAMP spelen Carl von Winckelmann en Freek Mariën het klaar: een voorstelling voor tieners die scherp in de kuiten bijt én moeiteloos in het portfolio ‘burgerschapseducatie’ past. Dat is, voor alle duidelijkheid, een compliment.

Evelyne Coussens

recensie 13.02.2026

Nieuwsbrief

Heartbeats – Nastaran Razawi Khorasani / Theater Rotterdam

Een patatje speciaal in het hiernamaals

De waarheid is concreet, maar in het geval van de dood kunnen we daar maar moeilijk mee om. We lopen ervan weg, of zoeken onze heil in mooie filosofieën of sublieme kunst. In gesprek met een ongeneeslijk zieke vrouw toont de Iraans-Nederlandse theatermaakster Nastaran Razawi Khorasani wat er gebeurt als je de dood in al zijn onvolkomen alledaagsheid in de ogen kijkt.

Charlotte De Somviele

recensie 12.02.2026