Johan Thielemans

Leestijd 2 — 5 minuten

De miraculeuze Come-Back van Mea L. Loman – NTG

KRONIEK – RECHT OP EEN ANDERE VISIE

Nederlanders, stammend uit de cabaretwereld, hebben vaak de neiging om als wat hautaine kleinburgers neer te kijken op andere kleinburgers uit de omgeving. Guus Vleugel, tekstleverancier van Jasperina De Jong, is daarvan een zeer goed voorbeeld. Zijn schriftuur is duidelijk herkenbaar in het kleine toneelwerk De miraculeuze Come-Back van Mea L. Loman over de dromen en de pijnen van een naïeve vrouw. Een gewone huisvrouw, die ervan droomt om naast andere weinig begaafde amateurs op het toneel te staan: dit is pas lachen geblazen als je in Amsterdam woont.

Regisseur Hugo Van den Berghe heeft dit stuk op een andere leest geschoeid: bij hem is er begrip en medevoelen met de kleine mensen die allerlei strategieën bedenken om aan de sleur van het dagelijkse leven te ontsnappen. Guus Vleugel en zijn mede-auteur Ton Vorstenbosch staan boven hun personages, Vanden Berghe staat ernaast. Dat heeft tot gevolg dat we een gevoelig stuk krijgen over een familie in moeilijkheden. We zien en begrijpen ook waarom mevrouw Loman zich zoveel getroost om toch nog eens de balsem van het bewonderende applaus over zich heen te voelen gaan. Ze moet er veel voor betalen, en het ergste is wel dat ze door haar kleine ambitie haar zoon de dood instuurt. Maar op het einde staat ze dan toch maar op het podium, in het felle licht van de schijnwerper. Het stuk is duidelijk verwant aan stukken van Alan Ayckbourn, als A Chorus of Disapproval of A Small Family Business, maar mist de technische perfectie of de diepgang van de Engelsman.

Hugo Van den Berghe heeft van zijn acteurs heel mooie prestaties verkregen: Eric Herreweghe levert hier een subtiele vertolking, en hij wordt uitstekend omringd door Bob Van der Veken, Herman Coessens, Raf Reymen en Lieve Moorthamer. Ook in de kleine rollen zijn Chris Thys (na lange oefening voor de spiegel op het accordeon), Els Magerman en Mark Willems heel trefzeker, al laat de tekst hen in de steek.

Maar de hoofdrol is van een bijzonder kaliber: Blanka Heirman speelt de figuur van Loman met veel overgave, en in de huiskamerscènes is ze ontroerend door haar kwetsbaarheid. De voorstelling sluit af met haar vertolking van Non, je ne regrette rien, en dat krijgt zo een vlucht en sterkte, dat de toeschouwer het er graag bijneemt dat het binnen het stuk misschien niet helemaal juist zit, maar als climax van een avond fijn acteren, en als een extra-bewijs van haar talent is het een scène die de toeschouwer niet wil missen.

Marc Cnops ontwierp een ingenieus decor, iets minder overtuigend als een backstage, maar bijzonder goed als het door de ruimte van de scène heel wijd te maken, precies een kleine enge kamer gaat betekenen. Het te kleine realisme van de tekst krijgt hierdoor een extra theatrale slagkracht.

Van den Berghe regisseert erg weinig, maar na de opmerkelijke Tartuffe van twee seizoenen geleden, en na deze liefdevolle en geïnspireerde prestatie, zou men hem vaker als regisseur aan de slag willen zien.

 

DE MIRACULEUZE COMEBACK VAN MEA L. LOMAN

Auteurs: Guus Vleugel en Ton Vorstenbosch; regie: Hugo Van den Berghe; decor: Marc Cnops; belichting: Jan Gheysens; met Blanka Heirman, Els Magerman, Herman Coessens, Lieve Moorthamer, Raf Reymen, Chris Thys en Mark Willems.

KRIJG JE GRAAG ALTIJD ONS MAGAZINE IN JOUW BRIEVENBUS?
Abonneer je dan hier.

recensie
Leestijd 2 — 5 minuten

#21-22

15.05.1988

14.08.1988

Johan Thielemans

Johan Thielemans stond mee aan de wieg van Etcetera. Hij doceerde aan de tolkenschool Gent en is nu gastprofessor theatergeschiedenis aan het Conservatorium van Antwerpen. Hij schreef boeken over Hugo Claus en Gerard Mortier, creëerde twee operalibretto’s en maakte uitzendingen over Amerikaanse cultuur voor Radio 3. Hij was ook voorzitter van de Theatercommissie en van de Raad voor Kunsten.