#21-22
15.05 — 14.08.1988

De pdf van deze editie is momenteel niet raadpleegbaar. We doen ons best om dit zo snel mogelijk op te lossen. Geen zorgen! Je kan al de artikels nog steeds lezen op onze website. Vind je alsnog niet waar je naar op zoek bent?
Aarzel dan niet om contact op te nemen met ons via
[email protected], we helpen je graag verder!

Uitdagingen voor honderdjarigen

Drie repertoiretheaters op zoek naar een rol

Na elkaar leest U vier artikels over het “grote toneel”. In de eerste bijdrage heeft Geert Opsomer het over drie Vlaamse A-gezelschappen: de KNS, de KVS en het NTG -het Koninklijk Jeugdtheater blijft hier buiten beschouwing (cf. Etcetera 18). Hebben die grote gezelschappen nog zin? Klaas Tindemans beschrijft een aantal bekende buitenlandse modellen. Marianne Van Kerkhoven ging haar licht opsteken bij Toneelgroep Amsterdam, die er bijna een jaar ervaring op heeft zitten. Jef De Roeck ten slotte duikt met prof. Carlos Tindemans in de geschiedenis van T 68, een poging, net twintig jaar geleden, tot hervorming van het theater in Vlaanderen.

Geert Opsomer

Een schouwburg is geen aquarium dat met goudvissen gevuld moet worden

Buitenlandse bedrijfsmodellen

In 1952 schrijft Jean Vilar dat hij vaak denkt aan een verhaal over een jonge koning die zijn paleis wilde bouwen op een afgelegen, moerassige plaats. Nochtans waren er in het land dat hij zou regeren duizenden aangename plekjes, met stevige grond. Maar de eigenzinnige koning verkoos het moeras. Op de plek waar zijn vader op valkenjacht ging, bouwde de jonge Zonnekoning het paleis van Versailles.

Klaas Tindemans

Eerder Karel Appel dan Anton Pieck

Bijna een jaar Toneelgroep Amsterdam

Marianne Van Kerkhoven

T 68, een afgedreven voorstel

Afscheid van verleden en toekomst

Met “mei ’68” had T 68 eigenlijk niets te maken. Het was een voorstel tot hervorming van het theater in Vlaanderen, dat uitging van het trio Alex van Royen, Carlos Tindemans, Hugo Claus. Hun denkbeelden formuleerden zij in een publikatie – een rood boekje – die de neerslag was van langdurige gesprekken en in april 1968 het licht zag. Achteraf gezien, is T 68 een afscheid geweest, meent Carlos Tindemans, een afscheid van het verleden en ook, maar dat konden zij toen niet weten, een afscheid van de toekomst: het theater was nadien niet meer wat het voordien was geweest maar het zou nadien ook niet worden wat het drietal voor ogen had gestaan. Het manifest vond nauwelijks weerklank, maar het moet wel uitdrukking geweest zijn van een onvrede die toen bij sommigen heerste – en die vaker de kop opsteekt bij rechtgeaarde theatermensen, of kunstenaars in het algemeen, wanneer zij geprangd geraken in vastgeroeste structuren.

Jef De Roeck

Een antiklerikale farce in “schoon Vlaams”

Lucas Vandervost bewerkt Pan voor De Tijd

Met zijn bewerking van Charles Van Lerberghes Pan situeert Lucas Vandervost, zo betoogt Frank Peeters, dit antiklerikale pamflet in een bredere context: het sombere naturalisme van Cyriel Buysse, waaruit de “vertaler” citeert en de symbolistisch getinte vormgeving bij zijn regie. Maeterlinck is niet ver uit de buurt… De vraag is of dit een actuele voorstelling kan opleveren, dan wel of én clerus én toneelstuk niet overgeparodieerd worden. Oordeelt u zelf: Etcetera drukt ook de tekst af.

Frank Peeters

PAN – Charles Van Lerberghe

Een komedie in drie bedrijven

Vertaling en bewerking door Lucas Vandervost

Charles Van Lerberghe

De jongste van de jonge garde

Guy Joosten: “Heb je een stoel nodig, pak je een stoel. Is die van je thuis beter, gebruik je die. Je mag jezelf niet bedriegen”

Niks Vlaamse golf. Gewoon hard werken en jezelf investeren. Dat doet men bij Blauwe Maandag Compagnie met stijgend succes. Guy Joosten van de tandem Joosten-Perceval regisseerde off-Antwerpen dit seizoen Een stuk van twee dagen en Nachtwake, twee zeer opvallende produkties. De marge wordt groter. Tijd voor een gesprek.

Luk Van den Dries

Column Wim Van Gansbeke (5)

Dat dit theatertijdschrift, dat de mééste theatertijdschriften zich zelden of nooit hebben ingelaten met bespreking of analyse van de vertaling van een theatertekst, terwijl er toch heel doorwrochte stukken over die tekst zelf en over de voorstelling die ermee gemaakt wordt aan de pen van de commentatoren ontspruiten, is tekenend voor een hoogst verouderde opvatting over de genrebepaling van een theatertekst en een zeer dubbelzinnige houding vanwege theaterpractici ten opzichte van een schriftuur.

Wim Van Gansbeke

“Veel kindertheater is niets meer dan snoepgoed”

Eva Bal: “Een eenheid smeden als in een compositie”

Wie troost Muu, de voorlaatste produktie van het Speeltheater, is dezer dagen te zien op het belangrijke kindertheater in de Wiener Festwochen. Ook andere uitnodigingen uit het buitenland stromen toe bij de in 1978 door Eva Bal opgerichte groep. De “Ariane Mnouchkine van het Vlaamse kindertheater” spreekt zich in dit gesprek met Karel Van Keymeulen uit over wat haar bezighoudt in het theater: bij haar produkties, in haar werk met kinderen op het aan het Speeltheater verbonden dramaschooltje. Om Eva Bal kun je niet heen, als je in Vlaanderen het kind centraal wil stellen op de scène. Zo blijkt uit het gesprek.

Karel Van Keymeulen

Oskar Schlemmer & Das Triadische Ballett

Denn noch immer ist der Künstler der Schöpfer schönder Dinge und noch immer scheint es, dass alle Kunst zwecklos scheint. Oskar Schlemmer, 1922.

Alexander Baervoets

GROUPOV

Sire, er zijn geen grenzen meer

Luk Van den Dries

Ariane Mnouchkine: De vorm moest bijna het verwerpen zijn van elke vorm”

Alex Mallems

Dirk Van Dijck, een onstuimig acteur

Dirk Van Dijck speelde of speelt bij Het Trojaanse Paard, het Reizend Volkstheater, de Blauwe Maandag Cie, De Mannen van den Dam, de Needcompany en, het meest recent, in Willy Thomas’ Duiven en Schoenen. Hij werkt met regisseurs die het gezicht van het Vlaamse theater momenteel mede bepalen en valt steeds op door een onbegrensd engagement. Hij krijgt hier het woord.

Klaas Tindemans

Etcetera ontving

KRONIEK – RECHT OP EEN ANDERE VISIE

Luk Van den Dries

Het Internationaal Theaterinstituut bestaat 40 jaar

KRONIEK – RECHT OP EEN ANDERE VISIE

Wereldtheaterdag – Boodschap van Peter Brook

KRONIEK – RECHT OP EEN ANDERE VISIE

Peter Brook

Gelezen

KRONIEK – RECHT OP EEN ANDERE VISIE

recensies

Lul als navelstreng

Noréns Nachtwake in KVS en BMC

Vlaanderen houdt van het psychologisch gewroet van de Zweedse auteur Lars Norén. In die mate dat Nachtwake dubbel en parallel gespeeld werd door KVS en BMC. Luk Van den Dries bekeek beide produkties en spelt de verschillen uit. Ter illustratie, een theaterfotoroman, waarbij identieke (tot en met foto 13) of gelijkaardige ensceneringsmomenten belicht worden. Bij snel bladeren spelen BMC (bovenaan) en KVS (onderaan) voor u Nachtwake.   (voor volledige fotoreeks: zie archief-pdf’s) 

Luk Van den Dries

De duizend betekenissen van de sterrennacht

De “Duitse methode” in de opera

In Brussel en Amsterdam leverden vier Duitse regisseurs controversieel werk op de operascène. Hun visies roepen ook algemene vragen op over interpretatie en “vertaling” van theatertekst en opera-partituur. Johan Thielemans analyseert scherp.

Johan Thielemans

Ariane Mnouchkine bedekt de politieke strijd met de mantel der liefde

“L’Indiade ou l’Inde de leurs Rêves”: de geboorte van een natie

Twee jaar geleden was Ariane Mnouchkine met haar Théâtre du Soleil in Brussel met haar Cambodja-epos. Sindsdien schreef Hélène Cixous opnieuw een theatrale geschiedenis van een Aziatische natie: Nehru en Mahatma Gandhi als sleutelfiguren in de onafhankelijkheid van het Indiase subcontinent. Alex Mallems bespreekt de voorstelling en ontmoette Ariane Mnouchkine.

Alex Mallems

Duiven en Schoenen – Kaaitheater

KRONIEK – RECHT OP EEN ANDERE VISIE

Klaas Tindemans

Romeo en Julia – KVS

KRONIEK – RECHT OP EEN ANDERE VISIE

Johan Thielemans

Over de dorpen – Arca Gent

KRONIEK – RECHT OP EEN ANDERE VISIE

Über die Dörfer vormt het sluitstuk van Peter Handkes tetralogie Langsame Heimkehr, begonnen met het gelijknamige verhaal, dat in 1979 gepubliceerd werd; dan volgden Die Lehre der Sainte-Victoire en Kindergeschichte, beide geschreven begin 1980, begin 1981. Wat hebben deze vier werken gemeen?

Gunther Sergooris

Depressie – Korrekelder Brugge

KRONIEK – RECHT OP EEN ANDERE VISIE

Johan Thielemans

Elektra – Nationale Opera Brussel

KRONIEK – RECHT OP EEN ANDERE VISIE

Johan Thielemans

L’inconvenant – La Salamandre

KRONIEK – RECHT OP EEN ANDERE VISIE

Johan Thielemans

“Scribe/Claus” – Maatschappij Discordia

KRONIEK – RECHT OP EEN ANDERE VISIE

Erwin Jans

De miraculeuze Come-Back van Mea L. Loman – NTG

KRONIEK – RECHT OP EEN ANDERE VISIE

Johan Thielemans