Love Doll playing with the big boys in a different kind of space – LOD / Lies Pauwels & Frederik Neyrinck

Op zoek naar het perfecte leven

In haar nieuwste voorstelling voert Lies Pauwels zichzelf op als pop. Die verplaatsing in een niet-levend maar wel mensachtig lichaam laat haar toe om luidop de vraag te stellen: wat betekent het om mens te zijn?

Nog voor de zaal zwart wordt, spelen er reclames op een scherm ergens rechtsboven: ‘Koop uw perfecte leven’, ‘Ga met ons op reis en je zult het nooit vergeten’. Flashy kleuren en ongelooflijke deals.

Om de performers te introduceren komen de muzikanten en spelers op in een medisch uniform, alsof ze iemand uit het publiek gaan kiezen en die tot de perfecte mens gaan opereren. Dat is de ultieme maakbaarheid van het individu. Het consumentisme van de reclameboodschappen; kopen, gebruiken en verbruiken, meer en zoveel als je kunt. Wellicht is dat ook iets dat Pauwels wil laten zien: is dit hoe het is om mens te zijn in de 21 e eeuw? Het hele decor voelt wat willekeurig bij elkaar geraapt. Alsof iemand zijn Amazon-wishlist op de vloer heeft gezet. Een groepering van alles wat je maar zou willen. Hetzelfde eclecticisme is ook aanwezig in de felle kostuums die gestileerd en opgemaakt zijn. Pauwels staat daar als een Polly Pocket pop, met stijve kleren en 2D laarzen.

“Hoe ben ik mens? Wat is de beste manier om mens te zijn? Heb ik daarvoor een blauw kleedje nodig? Of moet ik een vakantie boeken naar een tropisch eiland?”

Haar monologen zijn een zoektocht die het mens-zijn probeert te begrijpen. Hoe ben ik mens? Wat is de beste manier om mens te zijn? Heb ik daarvoor een blauw kleedje nodig? Of moet ik een vakantie boeken naar een tropisch eiland? Het is tegenwoordig makkelijk te denken dat je door dit te kopen of dat te doen een beter mens kan worden. Maar als een alien in een blauw jurkje op het strand zit, gaan we niet snel geloven dat het een mens is. Pauwels zegt de teksten met een enorm vertrouwen in het publiek. Ze legt haar hart op tafel en vraagt aan de toeschouwer wat ze ermee moet doen. Door dit vertrouwen ontstaat er een uitwisseling waardoor je je als publiek heel betrokken voelt. Alsof je naar een goede vriend luistert.

Op gezette tijden leest danser Nicolas Vladyslav brieven voor waarin een weduwnaar een poppenmaker vraagt om een pop van zijn overleden vrouw te laten maken. Die teksten hebben me geraakt omdat de vraag zo teder en onschuldig is. De man is schijnbaar ook niet op de hoogte dat het iets raars is om te vragen, een pop laten maken van een vrouw. Het doet me denken aan mensen die een body pillow hebben, iets wat je zou tegenkomen op Reddit. Maar doordat hij er zelf zo onschuldig over doet, wordt het dan weer eerder ontroerend dan eng.

De spelers zijn stuk voor stuk geconcentreerd op hun eigen aandeel in de voorstelling. Ze zijn bezig met hun eigen taak. Die concentratie zal altijd pakkend zijn, maar het verlangen naar interactie waar Pauwels het over heeft in een van haar monologen, het verlangen naar banden tussen mensen is niet vertaald op de vloer. Vrijwel elke scène in Love Doll is frontaal, wat jammer is gezien de vele spelers.

Zo herinner ik me een scène waarin Vladyslav en Pauwels allebei een muts over hun hoofd hebben. Dragqueen Veronika Deneuve wandelt met een pokerface voorbij om op haar plaats te gaan staan. Zij passeert die man en er is niets in haar lichaam dat aangeeft dat ze doorheeft wat er rond haar gebeurt. Alsof ze iemand in de verte heeft zien wandelen waarvan ze niet wil dat die haar ziet, zo wandelde ze langs hem. Het zou mij enorm raken als zij daar op dat moment een reactie heeft op de man die als een gevangene haar passeert. De hele voorstelling is zo groots en er wordt zoveel getoond, maar er is geen enkel contact tussen de performers. Alleen op het einde, wanneer de twee jonge zangers/spelers hand in hand in rondjes lopen. Op dat moment maken zij samen iets mee. Als ik dat zie, voel ik dat alle elementen op hun plaats vallen.

Al kan ik de muziek minder plaatsen. Veel ervan voelde overbodig aan, zeker naar het einde toe. In de laatste scène zien we de cast een feestje bouwen onder elkaar. Dat zal altijd raar zijn om naar te kijken. Laat me of meedoen of bouw geen feest. Maar laat me hier niet zo ongemakkelijk zitten kijken naar hoe jij danst. Het voelt alsof ik punten moet geven op hoe jij geniet van het leven, of toch doet alsof.