Pierre Verbiest, directeur van Arts&Media Consultancy (Berchem) en trendwatcher bij Vitaya, stelt een significante verandering vast in de cultuurconsumptie: ‘Het klassieke abonnementsysteem is een commercieel zeer kwetsbare en – laat ons eerlijk zijn – hopeloos achterhaalde formule. Het publiek legt immers steeds later zijn cultuurkalender vast en de programmatoren willen het liefst kort op de bal kunnen programmeren en plannen.’

De stapels brochures van dit seizoen leren ons zeer snel welke toegevoegde waarde elk theater voor zijn publiek wil genereren. Naast de obligate bankautomaat aan het gebouw, de wifi in de foyer en de kinder- en/of seniorenopvang tijdens de voorstellingen, zien we enkele opmerkelijke primeurs uit de afterwork- en leisuresfeer. In het (recent geopende) Brussels Volkshuis duikt het eerste fitnesszaaltje annex tapasbar op. Andere centra pakken uit met postzegelverkoop bij de ticketing, een miniapotheek met voedingssupplementen bij de toiletten of, zoals Theater Opstakel in Wijkname, met een one-on-onekapsalon (voor tijdens de pauze).

Verbiest legt uit: ‘In de theaters is de functie van de contentmanager dit jaar eindelijk opgewaardeerd. Het personeelslid houdt – zoals het woord zegt – de tevredenheidsfactor van de klant nauwlettend in de gaten en verhoogt ook steevast het service level. Dat ging vroeger van het zelf kiezen van een zitje in de zaal tot de voorafbestelling van het pauzedrankje. Nu zien we voor het eerst voorstellingen met aangepaste aanvangsuren voor pendelaars en aan vestiaires duiken her en der flatscreens met reisinformatie voor internationale bezoekers op. Over de omstreden “geld terug”-garanties (wanneer de toeschouwer binnen het kwartier na aanvang beslist om de voorstelling te verlaten, wordt het ticket terugbetaald) wordt nog onderhandeld binnen oKo. (Nvdr: de tijdgrens zou naar tien minuten gaan voor theater en naar twintig minuten voor dans.) De mensen gaan duidelijk op zoek naar de meest incentieve formules en dienstverlening. Ook de ticketprijzen dalen voor het eerst sinds jaren. In sommige culturele centra gaat men al tot 80% reductie voor toeschouwers uit lageloonlanden! Dat is meer dan de klassieke werklozenkorting!’

Jolande D. (administratief bediende, 53 jaar), die gedeeltelijk anoniem wenst te blijven, was een trouwe bezoekster van een bekend stadstheater. Toch kiest zij dit jaar voor het eerst voor een ander cultuurcentrum: ‘Ik was nochtans best tevreden met mijn abonnement van de voorbije acht jaren. Ik heb al ’s een citytrip naar Kinshasa gewonnen, na een loterij onder de abonnees. Vorig jaar nog won ik een meet and greet met een bekende artiest. Ik hoopte op Josse De Pauw maar het werd uiteindelijk Paul Van Nevel, van wie ik het werk helaas niet zo goed ken. Hij kon mij ook niet veel over Josse De Pauw vertellen. Maar nu ik vernam dat men bij een ander theater via de computer met een winkelmandje kan shoppen, heb ik geen ogenblik getwijfeld. Dat is toch veel leuker dan zo’n formulier invullen! Nu heb ik daar een speciaal abonnement voor alleenstaanden als ikzelf gekocht: een jaarprogramma met enkel dans- en theatersolo’s. De organisatie garandeert ook dat je bij ieder avondje uit naast iemand anders in de zaal zult zitten en dat is toch aardig meegenomen. Ik kijk er al naar uit!’ (knipoogt)