Johan Thielemans

Leestijd 2 — 5 minuten

L’inconvenant – La Salamandre

KRONIEK – RECHT OP EEN ANDERE VISIE

De wereld van Paris Match vormde de inspiratiebron voor het nieuwe stuk van Gildas Bourdet, bijzonder die bladzijden waar de rijken hun wondere wereld van het dure geld tonen. Bourdet heeft een luxevrien-delijk stuk gemaakt: we zien allemaal dwazen, maar het zijn lieve dwazen. Daartegenover plaatst hij de wereld van de film — en die wordt door bevlogen, maar eveneens vriendelijke dwazen bevolkt. De enige “mens” uit het spektakel is de opnameleider: hij staat voor het gezonde leven en het proletariaat. Hij zal zonder enige moeite alle dames van het gezelschap inpakken en een heuse liefdesrelatie aangaan met het enige poëtische figuurtje uit het stuk: de (valse) doofstomme dochter van de rijke Italiaanse magnaat. Maar een proletariër heeft gezond verstand, dus doet hij afstand van de kans om een financieel interessant huwelijk aan te gaan. Eind goed, al goed: Bourdet heeft een zuiver boulevardstuk geschreven, geestig, met schitterende replieken, maar met een mager gegeven. De laatste scène strompelt wat moeizaam tot aan de conclusie.

Hiermee tekent zich bij de schrijver Bourdet een vreemde evolutie af: hij is gestart bij variaties en deviaties van het meest populaire theatergenre in Frankrijk, maar stuk na stuk is hij steeds dichter bij de conventionele vorm gekomen. Hij lijkt er nu volledig door opgeslokt te zijn. In een programmanota biedt hij hiervoor zijn excuses aan, maar hij kan het ook niet helpen dat hij “vanzelf’ komedies schrijft, zegt hij.

Deze voorstelling door het Théâtre de la Salamandre in Tourcoing werd door een nieuwe troep gebracht, want regisseur Bourdet heeft zijn oude medewerkers aan de deur gezet. Het merkwaardige bij deze nieuwe acteurs is dat ze niet alleen in de stijl van Bourdet spelen, maar dat ze ook nog op de vorige acteurs lijken. Meteen is gezegd dat er van vernieuwing geen sprake is, en weet men geen goede reden te bedenken, waarom het schitterend ensemble moest worden doorgestuurd, vooral omdat de nieuwe acteurs allemaal net iets minder presteren dan hun voorgangers. Zo is Maxime Leroux wel erg innemend, maar mist hij het aura van Jean-Yves Bertheloot. En André Cellier, in de rol van de oudere filmacteur, heeft zeker niet het gewicht van onze Gil Lagay.

Een beetje stagnatie is er dus wel te merken, en een lichte achteruitgang van de kwaliteit ook. Maar dat neemt niet weg dat dit een meeslepende vertoning is, die mijlen uitsteekt boven de absolute miskleun die Bourdet verleden jaar versierd heeft bij La Comédie Française met Le Dialogue des Carmélites. Hij zit dus opnieuw op een beter spoor. Als regisseur blijft hij een bijzondere neus hebben voor schitterende toneelmuziek en voor het bespelen van de theatermogelijkheden: de scènewisseling bij open doek — een ingewikkeld ballet van grote decorstukken die zich weer samenvoegen tot een hyperrealistisch geheel — is het hoogtepunt van de avond. Maar, vraagt de toeschouwer zich af, waar is de regisseur gebleven die enkele jaren terug zo een schitterende Bas-Fonds heeft gemaakt?

 

L’INCONVENANT

tekst en regie: Gildas Bourdet; decor; E. Laug; kostuums: Christine Rabot-Pinson; licht: J. Lautem; muziek: A, en J.-Cl. Nachon; met Madeleine Assas, Marianne Borgo, Isabelle Carré, André Cellier, Ginette Garcin, Jacques le Carpentier, Maxime Leroux, Guy Perrot, Dominique Pinon, Pierre Vernier en Romain Weingarten.

Gezien in Tourcoing, theater L’idéal, 9 april 1988.

Krijg je graag ons magazine in jouw brievenbus?
Abonneer je dan hier.

recensie
Leestijd 2 — 5 minuten

#21-22

15.05.1988

14.08.1988

Johan Thielemans

Johan Thielemans stond mee aan de wieg van Etcetera. Hij doceerde aan de tolkenschool Gent en is nu gastprofessor theatergeschiedenis aan het Conservatorium van Antwerpen. Hij schreef boeken over Hugo Claus en Gerard Mortier, creëerde twee operalibretto’s en maakte uitzendingen over Amerikaanse cultuur voor Radio 3. Hij was ook voorzitter van de Theatercommissie en van de Raad voor Kunsten.