Op 30 januari van dit jaar overleed Dirk Vercruysse. Hij was 38. Van die 38 jaren bracht hij er 9 door met vechten tegen de kanker die hem velde. Het waren, desondanks, prachtige jaren. Dirk balanceerde tussen woede en hoop, oefende aanvaarding, werd wijs. Wijzer.

In 1977 vervoegde Dirk Vercruysse, als gewetensbezwaarde, de prille quipe van de Brusselse Beursschouwburg. Van 1979 tot 1986 was hij artistiek leider van de Beurs en van het Mallemuntfestival. Na 1986 moest hij, als gevolg van zijn ziekte, meer en meer werk delegeren en tekende hij enkel nog voor het concertprogramma.

In de jaren tachtig werd de Beurs een van de pleisterplaatsen van het nieuwe Vlaamse theater. Maar in Dirks programma was ook plaats voor pop- en rockconcerten (met feilloze speurzin haalde hij jong poptalent naar Brussel, voor het internationale erkenning kreeg), voor wereldmuziek (lang voor het bon ton werd, waren op Mallemunt al de eerste afropop-klanken te horen), voor een stukje nieuwe muziek, voor dans en Nieuw Variété…

Dirks programma was een beetje als de muziek van de Engelse componist Simon Jeffes en diens Penguin Café Orchestra, die we presenteerden in de Beurs en op Mallemunt : een subtiele, persoonlijke en intelligente vermenging van invloeden uit folk, rock, etnische muziek, klassiek, avant-garde, … dat alles doortrokken van een vleugje humor. Niks dogmatisch of zwaartillend, maar grappig en licht. Als het leven zelf.

Tot in het Penguin Café, Dirk.