‘Anna Karenina’ © Koen Broos

Leestijd 5 — 8 minuten

De gebeurtenissen van september tot november

Dirk Tanghe: ‘Herkenning is cruciaal in het theater. Altijd. Ik herken mezelf in De meeuw, niet toevallig een stuk over theater in het theater. De grote clash tussen de oude theatergeneratie en de jonge: ik ken die. Als jongeling in de toneelkring Sint-Rembert in Torhout moest ik ook opboksen tegen de gevestigde waarden en namen. Ik identificeer mij met alle personages, want ik ken hen uit mijn eigen leven.’ (De Morgen, 12 september) Tijdens het Filmfestival van Oostende krijgt Nic Balthazar op 14 september voor Tot altijd de Ensor voor de beste Vlaamse film uitgereikt; voor The Invader wordt Nicolas Provost als beste regisseur bekroond. ‘Vroeger maakte een acteur die een tv-opdracht aanvaardde, zich persona non grata in de theaterwereld. Gelukkig is die tijd voorbij,’ zegt Robby Cleiren in De Morgen (17 september). ‘Alleen dreigt de slinger nu naar de andere kant door te slaan. Met De Roovers hernamen we onlangs Blue Remembered Hills. Zonder Koen De Graeve deze keer, omdat hij niet kon. Eén programmator maakte daar een probleem van. Er moest iemand bij die bekend was van tv. Konden Bruno Vanden Broecke of Geert Van Rampelberg niet? Daar zakte mijn broek toch wel van af.’ Felix Van Groeningen: ‘Mijn films helpen mij om te leven: om mezelf een plek te geven, of om beter met het leven om te kunnen. Als kunst iéts moet doen, dan wel: troost bieden, kracht om door te gaan. Dat heb ik bij alle mooie films, boeken, schilderijen, en dat moet ook mijn eigen werk doen.’ (De Standaard Weekblad, 22 september) Theatermaker Petrus de Roman (vroeger Wayn Traub) beklimt op 23 september tijdens de zondagsmis het altaar in de Paterkeskerk in Hasselt en voert er een dansje op. De politie neemt hem mee naar het bureau voor ondervraging. Peter Van den Eede: ‘De Koe bestaat al 23 jaar, en elke vier jaar voelen we hetzelfde gebrek aan respect vanuit de subsidiërende overheden. Terwijl we in het buitenland gevierd worden, moeten we hier al blij zijn dat we mogen overleven. Mensen vinden het maar normaal wat wij doen, eigenlijk worden we getolereerd in plaats van gehonoreerd. Na al die jaren begint dat toch behoorlijk dwars te zitten. Ik wil niet onbescheiden zijn, maar wij hebben het Vlaamse theater toch stevig mee gekruid. Het ergert me dat bepaalde cultuurfunctionarissen niet voldoende inzien welke gezelschappen oorspronkelijk zijn en welke slechts maniëristische epigonen. In Nederland voel je trouwens hetzelfde probleem.’ (De Morgen, 29 september) Na de kritiek vanuit politieke hoek over foutieve inningen vragen meer dan tweehonderd auteurs in een open brief meer respect voor auteursrechtenvereniging Sabam: ‘Sabam is onze vereniging. Ze is niet perfect, ze ondergaat een evolutie en we hebben vertrouwen in de toekomst. Besef wel dat zonder onze auteursrechten, zonder dat geld, velen onder ons minder middelen hebben om te creëren.’ (De Standaard, 1 oktober) Sinds zijn rollen in De Ronde en vooral Deadline 14/10 voelt Sven De Ridder zich stilaan meer erkend: ‘Ik ben 23 jaar bezig, dat is wel al even. Maar ik heb de moed nooit opgegeven. Ik wist dat het ooit zou gebeuren: dat de grenzen doorbroken zouden worden en dat acteurs zoals ik, die op televisie begonnen zijn in series als Bompa en Familie, ooit andere rollen zouden krijgen. Meer gewichtige rollen.’ (De Standaard Weekblad, 6 oktober) Josse De Pauw wint op 16 oktober de Prix Bernadette Abraté van de Franstalige theatercritici, die elk jaar gaat naar ‘een artiest die door zijn engagement en de continue kwaliteit van zijn werk op bijzondere wijze bijdraagt tot de theatrale praktijk’. Zakelijk directeur van het NTGent Kurt Melens krijgt de Beyondership Award aan de Vlerick Business School voor zijn eindwerk over black swan events: onvoorspelbare gebeurtenissen die de bedrijfsvoering in gesubsidieerde instellingen onder druk zetten. In De Morgen (18 oktober) zegt Melens: ‘In de culturele sector wordt ontzettend goed gemanaged. Helaas wordt dat weinig gezien. De idee dat non-profit vooral leeft van subsidies en gelijk staat met slecht management, leefde sterk. Gelukkig heb ik ze ondertussen van het tegendeel kunnen overtuigen. (lacht) De cultuursector kan erg veel leren van de profitsector, maar dat is omgekeerd zeker ook het geval.’ ‘Voor een regisseur is film interessanter dan toneel: hij heeft een grotere ploeg die hem helpt zijn visie te verwezenlijken,’ zo zegt Jean-Louis Trintignant naar aanleiding van zijn rol in Amour van Michael Haneke. ‘Maar voor een acteur is theater veel fijner. Het is intelligenter. De kijker kiest op wie hij wil “inzoomen”, zijn blik wordt niet geleid door de regisseur.’ (De Standaard, 20 oktober) Jan Fabre krijgt een storm van protest over zich heen nadat tijdens opnames voor de film Doctor Fabre will cure you in het Antwerpse stadhuis katten in de lucht werden gegooid, waarvan er twee onzacht neerkwamen op de grond. ‘Dat spijt me vreselijk en ik excuseer me bij alle katjes van de wereld,’ zegt Fabre in De Standaard (27 oktober). ‘De dieren werden begeleid door professionele animal handlers. Ik heb intussen met die mensen gebeld en zij hebben me verzekerd dat geen enkele kat gekwetst is.’ Op het VTM-nieuws van 26 oktober zegt Michel Vandenbosch (GAIA): ‘Dat is dierenmishandeling. Dat is echt een schande. En wie dit kunst vindt, die moeten ze opsluiten in een gesticht.’ Sidi Larbi Cherkaoui is de choreografische rechterhand van filmregisseur Joe Wright voor Anna Karenina, met Keira Knightley en Jude Law in de hoofdrollen. ‘Hedendaagse kunst en het commerciële circuit vinden elkaar steeds meer,’ zegt Cherkaoui. ‘Vroeger duurde het dertig jaar voor men iets origineel vond en het imiteerde in een commerciële context. Nu gaat het almaar sneller. Denk maar aan de Brits-Bengaalse danser en choreograaf Akram Khan die op een seizoen tijd zowel een choreografie maakte voor een show van Kylie Minogue, als een eigen zaalproductie.’ (De Standaard, 16 november) Liever nog dan een tv-programma wil Adriaan Van den Hoof eens een film of een fictiereeks maken. ‘De Vlaamse film heeft veel succes en dat is mooi, maar wat me een beetje dwarszit: er moet altijd iets mee zijn. Het moet raar gefilmd zijn of fragmentarisch verteld of het moet zich afspelen in een vreemde setting. Ik wil gewoon een goed vertelde film maken. “Alles is geoorloofd, mits het goed gedaan is.” Als er iets is wat ik geleerd heb van Dora van der Groen, dan dat wel.’ (De Morgen, 17 november) Gevraagd of Studio 100 met zijn Samson & Gert-shows de stereotypen (zoals roze voor de meisjes en blauw voor de jongens) niet in stand houdt, zegt Gert Verhuist: ‘Dat geloof ik niet. Als we morgen het roze en de glitter bannen, en zeggen dat groen de nieuwe kleur is, hebben we een groot probleem. Want we zijn een commercieel bedrijf, dat hebben we nooit onder stoelen of banken gestoken. Er zijn gesubsidieerde theatergezelschappen om baanbrekend kindertheater te maken. Dat is niet onze taak.’ (De Standaard Weekblad, 17 november) Ad de Bont krijgt op 19 november de Taalunie Toneelschrijfprijs voor zijn stuk Mehmet de veroveraar. Maria Aljochina, één van de twee gedetineerde leden van de Russische protestgroep Pussy Riot, vraagt in november om eenzame opsluiting uit angst voor mishandeling door andere gevangenen. In augustus werd zij samen met Nadezjda Tolokonnikova veroordeeld tot twee jaar werkkamp voor hooliganisme en het aanzetten tot religieuze haat omdat ze in een kathedraal nabij het Kremlin een punkgebed hadden gezongen waarin ze de Maagd Maria vroegen om Vladimir Poetin van de macht te verdrijven. De Marokkaanse Brusselaar Mourade Zeguendi acteert met een doel. Hij wil sensibiliseren, schrijft De Standaard. ‘Ik zou willen dat, als mensen me zien spelen, ze achteraf niet meer bang zijn voor allochtonen die ze op straat tegenkomen.’ (24 november) Op 26 november raakt bekend dat de beslissing van de federale regering tijdens de recente begrotingsonderhande-lingen om het algemene tarief voor de bevrijdende roerende voorheffing van 21 naar 25 procent op te trekken ook van toepassing is op de auteursrechten; het nieuwe tarief zou daarmee stijgen van 15 naar 25 procent. De kunstensector reageert verontwaardigd. Op 30 november beslist de federale regering om de maatregel in te trekken, (jr)

JE LEEST ONZE ARTIKELS GRATIS OMDAT WE GELOVEN IN VRIJE, KWALITATIEVE, INCLUSIEVE KUNSTKRITIEK. ALS WE DAT WILLEN BLIJVEN BIEDEN IN DE TOEKOMST, HEBBEN WE OOK JOUW STEUN NODIG! Steun Etcetera.

artikel
Leestijd 5 — 8 minuten

#131

15.12.2012

14.03.2013

Johan Reyniers

Johan Reyniers is schrijver en dramaturg. Hij was de directeur van de Leuvense organisatie voor hedendaagse dans Klapstuk (1993-1998) en artistiek directeur van het Kaaitheater (1998-2008). In 2008 werd hij hoofdredacteur van Etcetera. Sinds 2014 is hij hoofddramaturg bij Toneelgroep Amsterdam.

NIEUWSBRIEF

Elke dag geven wij het beste van onszelf voor steengoede podiumkunstkritiek.

Wil jij die rechtstreeks in je mailbox ontvangen? Schrijf je nu in voor onze nieuwsbrief!