Actrice Eva Mattes, Peter Zadek en Ivan Nagel op het ‘Theaterfest’ in de Berlijnse Akademie der Künste in 1975 © picture-alliance/ dpa

Leestijd 5 — 8 minuten

De gebeurtenissen van midden februari tot mei

Op 15 februari overlijdt de 63-jarige acteur Paul Wuyts (KVS, de Internationale Nieuwe Scène,…) aan kanker. In De Ronde van Jan Eelen speelde hij een man die aan keelkanker leed en samen met zijn vrouw een punt achter zijn leven wenste te zetten. Aan de vooravond van de première van zijn eerste theaterregie Raymond (een solo voor Josse De Pauw, in de KVS) zegt documentairemaker Manu Riche: ‘Ik geloof niet in regisseren met een duidelijk plan vooraf. Regisseren is voor mij juist kijken naar wat mensen aanreiken en aangeven watje minder goed vindt en wat beter, wat meer strookt met jouw idee van watje wil vertellen. Een regisseur is voor mij iemand die elementen samenbrengt, accenten legt, kleur aanbrengt.’ (De Morgen, 25 februari) Op 25 februari overlijdt op 88-jarige leeftijd de Zweedse theater- en filmacteur Erland Josephson. Zijn bekendste rol speelde hij in Scènes uit een huwelijk (1973) van Ingmar Bergman. Op 27 februari overlijdt zangeres en actrice Yvonne Yerbeeck op 98-jarige leeftijd. In het theater speelde ze vooral in komedies en operettes. Haar laatste televisierol was een gastoptreden in F.C. De Kampioenen in 2008. ‘Een pure adrenalinestoot is het begin van Raymond: uit de boxen kolkt het gedaver van de echte voetbala-rena. Gejoel, gezang, gefluit. Het voelt als een gele kaart voor culturo’s. Wat vreten jullie op een zaterdagavond uit in deze duistere zaal, terwijl zich in zoveel helverlichte stadions de ware dionysische rite voltrekt?’ – Wouter Hillaert over Raymond (De Standaard, 27 februari) Hoe ziet VAF-intendant Pierre Drouot de toekomst van de Vlaamse film? In Brussel Deze Week (8 maart) zegt hij: ‘Mensen die al jaren bezig zijn en geen evolutie in hun carrière kennen, zullen minder snel voor steun in aanmerking komen dan talentrijke regisseurs die het nog kunnen maken. Dat lijkt onrechtvaardig, maar wie filmregisseur wordt, weet heel goed dat er in Vlaanderen maar een elftal mensen in aanmerking komen voor het privilege een film te maken en dat er een veelvoud aan kandidaten is. De situatie is zeer competitief. Je maakt het of je maakt het niet. Je kunt niet vinden datje het récht hebt om films te maken. Als er dertig à veertig goede regisseurs zijn, maken ze om de vier jaar een film. Zo eenvoudig is het.’ Naar aanleiding van zijn deelname aan het theaterregiedebuut van Jan Eelen, God van de slachting (NTGent), zegt Frank Focketyn dat hij Woestijnvis altijd heeft ervaren als een familie: ‘We zijn samen begonnen in 1996, nog voor het productiehuis een eigen gebouw had. Intussen heeft Woestijnvis een heel leger medewerkers, maar voor mij is het altijd als thuiskomen. Aan de programma’s van Jan Eelen dank ik ook mijn naamsbekendheid bij een groot publiek. Dat heeft op zijn beurt ook repercussies voor het theater. Ook het publiek voor de grote gezelschappen is verbreed, en dat is goed.’ (De Standaard, 10 maart) Kurt Rogiers speelt in de komische tv-serie Danni Lowinski de love interest van Nathalie Meskens. ‘Ik dreig een beetje de mister feelgood van Vlaanderen te worden. Maar om rollen in die zogenaamd prestigieuze reeksen te versieren ben ik op de verkeerde plaats geboren. Ik kom uit het Waasland, spreek heel goed het plaatselijke dialect maar kan helaas geen Antwerps praten. En op dit moment is dat een noodzaak. Zowat alle ernstige fictiereeksen worden tegenwoordig in het Antwerps gedraaid.’ (De Morgen, 12 maart) Voormalig directeur van o.a. het Kunstenfestivaldesarts Frie Leysen gaat het nieuwe Asian Arts Theater in de Zuid-Koreaanse stad Gwangju leiden. De opening is voorzien voor 2014. Jan Hoet Junior en Delphine Bekaert zetten uit onvrede met de kunstwereld hun Hoet Bekaert Gallery stop. Jan Hoet Jr.: ‘Mijn vader moest nog voortdurend tegen allerhande schenen schoppen, nu is kunst vooral een kwestie van netwerken. Directeurs van kunstinstellingen zijn marionetten van de markt geworden. Op den duur had ik het gevoel dat ik evengoed stofzuigers kon gaan verkopen.’ (De Standaard, 19 maart) • Artistiek leider van Vooruit Barbara Raes ziet het eco-platform Green Track van de Gentse kunstensector op een brede manier fungeren in het klimaatdebat: ‘Kunst reflecteert sowieso zeer vaak over maatschappelijke issues; via Green Track kunnen we bijvoorbeeld ook duurzaamheid in onze loopbanen bespreekbaar maken. Onze sector kent een hoog ritme, verwacht grote flexibiliteit en zowel aan de organiserende zijde als aan de kunstenaarszijde verlangen we veel van elkaar. Ik denk dat hierin ook een nieuwe balans gevonden moet worden.’ (De Morgen, 22 maart) Op de Nacht van de Vlaamse Televisie Sterren op 24 maart gaan prijzen naar o.a. Koen De Graeve (beste acteur). Sien Eggers (beste actrice) en Code 37 (beste drama). Voor zijn Yesplan – een software voor eventplanning – krijgt het Gentse kunstencentrum Vooruit op 27 maart de eerste Cultuurprijs voor Cultuurmanagement van de Vlaamse Gemeenschap. In aanwezigheid van 320 Amsterdamse ondernemers ontvangt Ivo Van Hove op 29 maart voor zijn werk in de Amsterdamse culturele sector de Amsterdam Business Award Oeuvreprijs 2012. Op 10 april overlijdt op 80-jarige leeftijd de Duits-Hongaarse theaterwetenschapper, intendant en publicist Ivan Nagel. Als hoofd dramaturgie bij de Münchner Kammerspiele en later als intendant van het Deutsches Schauspielhaus in Hamburg werkte hij samen met regisseurs als Peter Stein, Peter Zadek en Luc Bondy. Volgens de Italiaanse schrijver en filosoof Alessandro Barrico houdt de oude culturele elite binnen afzienbare tijd op te bestaan. ‘In Europa is een groot deel van de culturele sector in handen van de belastingbetaler. En dat deel hinkt echt achterop. Wij betalen veel geld voor zaken die compleet nutteloos zijn geworden. Terwijl de wereld de laatste twintig jaar enorm snel is veranderd, beweegt alles wat met overheid te maken heeft ontzettend traag. Dat verschil is nooit meer in te halen.’ (De Morgen, 20 april) Oda Van Neygen stelt n.a.v. 20 jaar bronks vast dat jeugdtheater jongeren nog steeds kan aanspreken. ‘Voorstellingen moet vooral straf zijn: het spel moet hen overtuigen. Wat mij frappeert is hun babbelziekte. Ze willen al tijdens de voorstelling communiceren over wat ze zien en voelen. Blijkbaar doen ze dat in de klas ook. Concentratie kost hen moeite.’ (De Standaard, 20 april) Kuno Bakker en Manja Topper van Dood Paard bereiden zich voor op het toekomstige Nederlandse cultuurlandschap. Kuno Bakker: ‘Wij gaan de huur van ons pand stopzetten en intrekken bij Frascati, een theater in Amsterdam. Zo kunnen we besparen én zijn we een interessantere speler voor eventuele privé-investeerders. We hopen vermogende mensen aan te trekken met een hart voor de kunsten. Desnoods gaan we Shakespeare spelen in huiskamers van particulieren. We sluiten zulke dingen niet uit.’ (De Morgen, 24 april) Kunst is volgens choreograaf William Forsythe niet het resultaat van trauma’s. ‘Hoe populair het idee ook is, het is een overblijfsel van de romantische periode. Het reflecteert een strategie om de artiest als gekwetst en beschadigd voor te stellen, als een uitzondering in de maatschappij. Daar ben ik het absoluut niet mee eens: ik zoek ontzettend hard naar een manier om een goeie en inspirerende werkomgeving te creëren. Dat kun je niet als je jezelf buiten de samenleving plaatst.’ (De Standaard, 28 april) Jan Lauwers: ‘De intendant Matthias Hartmann (van het Weense Burgtheater, nvdr), een zeer genereuze scherpzinnige man, zei onlangs tegen me dat het maken van een klassieke komedie voor de acteurs eigenlijk hetzelfde is als de dagelijkse klassieke training voor de dansers van zeg maar Forsythe. Een kwestie van het metier te onderhouden en aan te scherpen.’ (nieuwsbrief Needcompany, mei) Chris Dercon (Tate Modern): ‘Een kunstenaar moet niets. Hij hoeft geen kritiek op de samenleving te geven. In de 19de eeuw hebben we dat romantische beeld geschapen, maar dat klopt niet. Hij mag anti-establishment zijn, er zijn er ook heel veel die die boodschap brengen, maar het is maar een van de taken die de beeldende kunst op zich kan of mag nemen. Kunstenaars moeten de bourgeoiscultuur niet aan de kaak stellen, ze mogen dat. Maar het veld is veel breder dan dat, en gelukkig maar. (De Morgen Magazine, 5 mei) (jr)

JE LEEST ONZE ARTIKELS GRATIS OMDAT WE GELOVEN IN VRIJE, KWALITATIEVE, INCLUSIEVE KUNSTKRITIEK. ALS WE DAT WILLEN BLIJVEN BIEDEN IN DE TOEKOMST, HEBBEN WE OOK JOUW STEUN NODIG! Steun Etcetera.

artikel
Leestijd 5 — 8 minuten

#129

01.06.2012

30.09.2012

Johan Reyniers

Johan Reyniers is schrijver en dramaturg. Hij was de directeur van de Leuvense organisatie voor hedendaagse dans Klapstuk (1993-1998) en artistiek directeur van het Kaaitheater (1998-2008). In 2008 werd hij hoofdredacteur van Etcetera. Sinds 2014 is hij hoofddramaturg bij Toneelgroep Amsterdam.

NIEUWSBRIEF

Elke dag geven wij het beste van onszelf voor steengoede podiumkunstkritiek.

Wil jij die rechtstreeks in je mailbox ontvangen? Schrijf je nu in voor onze nieuwsbrief!