#108
15.09 — 14.12.2007

De pdf van deze editie is momenteel niet raadpleegbaar. We doen ons best om dit zo snel mogelijk op te lossen. Geen zorgen! Je kan al de artikels nog steeds lezen op onze website. Vind je alsnog niet waar je naar op zoek bent?
Aarzel dan niet om contact op te nemen met ons via
[email protected], we helpen je graag verder!

Notities en bedenkingen omtrent geluid, theater en het Beest

Geen Etcetera zonder werkgroep. En geen werkgroep zonder spe- cialisten ter zake. In dit geval geluidskunstenaars, soundscapers, noise-theoretici en professionele stoorzenders. Stof genoeg dus voor meerstemmige, disparate gesprekken, voor occasionele stiltes en de gebeurlijke tension note. Jelle Dierckx geeft een inkijk in het werkproces. Geen traditioneel essay, maar een amalgaam van stemmen en tegenstemmen, van bedenkingen in wording.

Jelle Dierckx

Love will tear us apart: Beeldbijdrage

Christian Rizzo

Toen was geluid nog heel gewoon

Beckett’s laatste bandrecorder, Artauds ontsporende treinen, de intonarumore van de futuristen, en de rabarberfluisteraars van Meiningen: een historische vlucht langs theatrale geluidsmachines.

Daniëlle de Regt

Audiolexicon

ALLES wat je graag over geluid wilde weten, maar na zoveel programmaboekjesjargon en zelfzekere receptiepraat niet meer luidop durfde vragen: een audiolexicon voor BEGINNERS.

Maarten Soete

6 Sound Questions

Survey geluidskunstenaars

11 geluidskunstenaars produceren een groovy mix van aanzetten, ideeën en overtuigingen over de mens in de machine, het geluid als fictionele ruimte, en het theater als sparring partner.

Anne Dekerk

Het exces in het luisteren. Performativiteit van geluid in theater

Performativiteit van geluid in theater? Dan denk ik meteen aan een magistrale scène in To You, The Birdie! (Phèdre) uit 2002, van het New Yorkse gezelschap The Wooster Group. Ik herinner me nog helder hoe de illustere Willem Dafoe in de rol van Theseus als krachtpatser traag over de scène schreed en elke pas, spier- of pinkbeweging het geluidseffect van een donderslag veroorzaakte. Als een Grieks, witmarmeren standbeeld dat tot leven kwam, kraakte en barstte hij als het ware door een geluidsmuur.

Pieter Verstraete

The Attendant’s Gallery, het oor

[de vrouw die het grote oor dat haar zo goed begreep en beschermde heeft afgesneden, en nu met een stukje ervan er op uittrekt om her en der er bovenop te gaan liggen zonnen]

Pieter De Buysser

Blijf, er valt niets te zien: Visuele aspecten van geluidscreatie

Of het nu gaat om elektro-akoestische muziek of creaties op radio van het type hoorspel, bij de auditieve kunsten is de kwestie van de mise-en-scène vaak problematisch. Wat moet men laten zien als er niets te tonen valt? Hoe het oog bezighouden als het in het oor al krioelt van klankruimtes en -figuren? Hiervoor bestaan er ongetwijfeld evenveel strategieën als voor- stellingen. Om duidelijkheid te scheppen in dit klank-beeld-verband, begin ik bij twee hoor- spelen die ik in de afgelopen jaren heb gerealiseerd en gepresenteerd als voorstellingen: Institut de Babel (Brussel, 2005) en Unsere Unterschiede sind ähnlich (Onze verschillen lijken op elkaar – Berlin, 2007).

Ludovic Fresse

pre|cursor, over invocationele media

Weersta jij aan de lokroep van de Sirenen? Of verlies je alle grenzen uit het oog wanneer je opgaat in een soundscape? Ben je als Odysseus, die dapper de confrontatie aangaat, maar stevig ingesnoerd toch maar het zekere voor het onzekere neemt? Of erger nog: als Orpheus die elke verleiding met zijn eigen lied overstemt? En wat produceren ze nu precies, die verlokkelijke maagden? Zoetgevooisde melodieën, of repetitief storingsgeluid? Over mens en machine, glitches en digits, moeder en kind.

Anne Dekerk

Kwade olifanten en happende kettingzagen

Een gesprek over geluid in het theater van Abattoir Fermé

Het Mechelse theatergezelschap, Abattoir Fermé, pleegt in zijn werk vaak een aanslag op de zintuigen en de referentiekaders van de kijker. In die groteske, associatieve tochten door de verbeelding slaat bellenman Kreng, het muzikaal alter ego van Pepijn Caudron de grote trom. Maar de grondtoon is stilte, zo blijkt.

Bram De Cock

Strindberg nog steeds niet dood

Het Zweeds theater anno 2007

Dat het theater uitdrukking geeft aan ’s lands cultuur, is een stelling die is heengegaan samen met Herman Teirlinck. Vandaag representeren artiesten zichzelf en voeren ze oppositie. En toch was het precies Teirlincks idee waarmee ik eind mei thuiskwam van de vijfdaagse Zweedse Theaterbiennale in Örebro. In de twaalf geselecteerde ‘beste Zweedse producties sinds 2005′ die ik zag passeren, liet theater zich weer lezen als de weerspiegeling, zelfs de constructie van een nationale identiteit. Met de scheuren erbij.

Wouter Hillaert

recensies

Notities bij Nottthing Is Importanttt

Nottthing Is Importanttt (2007) is een drieluik dat gecreëerd werd in New York door de Amerikaanse choreografe DD Dorvillier en componist Zeena Parkins. Het omvat de dansvoorstelling 9Bodies, de film Hamma Schwein G’habt (We Got Lucky), en de dansvoorstelling Darkpart.

DD Dorvillier

De zerk van ons verlangen

Philipp Gehmacher en Meg Stuart in Maybe Forever

Maybe Forever, het eerste gezamenlijke project van Meg Stuart en Philipp Gehmacher, geeft aan stilstaan in dans een actuele invulling, die optimaal uit de verf komt dankzij de alchemie tussen twee verwante makers. Vervreemding en melancholie wijken voor een kern van harmonie die ontroert door kracht en kwetsbaarheid. De impact doet opnieuw geloven in een authentieke aanwezigheid binnen een theatraal kader.  

Lieve Dierckx