Moby Dick, at last Queequeg speaks © Kurt Van der Elst

Gorges Ocloo

Leestijd 2 — 5 minuten

De lege zaal: Moby Dick, at last Queequeg speaks – Gorges Ocloo/Lod Muziektheater

Het coronavirus doet niet alleen de straten, maar ook de theaterzalen leeglopen. Onder het mom ‘beter virtueel theater dan geen theater’ laten we enkele gedupeerde podiumkunstenaars aan het woord over hun afgelaste premières en de impact van corona op hun werk en leven.

Welk stuk hadden we te zien moeten krijgen?

Een inkijk in de wereld van een demente ex-wereldheerser.

Wie stond er op het podium? Hoelang hebben jullie gerepeteerd?

Nobulumko Mngxekeza-Nziramasanga, Josse De Pauw en Toon Callier

Was er een specifieke urgentie waarom je dit stuk net nu wilde maken?

Nee. Het had evengoed een andere voorstelling kunnen zijn.

Is er een moment, beeld of scène uit de voorstelling die je graag zou willen delen, bij wijze van kleine troost? 😉

Queequeg (to audience):

That was the first time I really began to have doubts about our leader. 

It’s the whiteness of the whale that appalled me.

There lurks something sinister in this hue,

Which strikes more panic to the soul

than the redness of blood.

The white bear of the poles,

the white shark of the tropics.

Is it not their smooth, flaky whiteness

that gives them their transcendent horror?

The gliding ghastliness of the white shark.

The dumb blankness in a wide landscape of snows –

a colourless, all-colour of atheism from which we shrink?

The white whale is the symbol of evil and all these fears.

Hoe voelt het om een voorstelling waar je maanden aan hebt gewerkt, niet in première te laten gaan?

Een voorstelling maken is als zwanger zijn en bevallen. Iedereen weet dat je zwanger bent en je wil je kind ook aan de wereld laten zien. Nu voelt het alsof enkel de navelstreng nog doorgeknipt moet worden, maar dat je kind dan terug in de buik geduwd wordt.

Blijf je, nu de première wordt uitgesteld, aan het stuk verder werken of beschouw je ‘t als af?

Het stuk was al klaar op dinsdag. We waren letterlijk aan het wachten op de première. Als we drie dagen eerder in première gegaan waren, was het perfect geweest. 🙂

Moby Dick, at last Queequeg speaks © Kurt Van der Elst

Moet je je stuk ‘begraven’ of is er kans op een herneming later? Welke moeilijkheden komen daarbij kijken?

We zijn druk bezig om het stuk toch zo snel mogelijk te spelen. Dit seizoen zal dat zeer moeilijk zijn, vrees ik. Maar we doen ons best. Ik werk met Nobulumko, een Zuid-Afrikaanse zangeres, dus dat maakt het extra complex qua agenda.

Hoe breng je de volgende dagen en weken door?

Ik ging de komende weken niet thuis zijn. Maar nu moet het wel. 🙂 Verplichte vakantie. Mijn vriendin is in elk geval blij dat ik thuis ben… Ik doe niet graag niks. De volgende opera is al in de maak, dus ik houd me bezig met schrijven, tekenen en composities maken. Er mag geen tijd verloren gaan, is mijn motto :-).

Wat is de impact van de maatregelen voor jou persoonlijk? Welke steunmaatregelen zijn er nodig?

Ik verlies de kans om een voorstelling te tonen waar ik vier jaar aan gewerkt  heb en potentiële werkgelegenheid in binnen- en buitenland. 

Livestreaming, Theaterflix… Zie je iets in een virtueel leven voor jouw voorstelling of is een live publiek onontbeerlijk?

Ik ben misschien old skool, maar ik vind dat theater met live publiek moet zijn.

KRIJG JE GRAAG ALTIJD ONS MAGAZINE IN JOUW BRIEVENBUS?
Abonneer je dan hier.

artikel
Leestijd 2 — 5 minuten

#160

15.03.2020

14.05.2020

Gorges Ocloo