© Benjamin Abel Meirhaeghe

Benjamin Abel Meirhaeghe

Leestijd 5 — 8 minuten

De lege zaal: A Revue – Benjamin Abel Meirhaeghe

Het coronavirus doet niet alleen de straten, maar ook de theaterzalen leeglopen. Onder het mom ‘beter virtueel theater dan geen theater’ laten we enkele gedupeerde podiumkunstenaars aan het woord over hun afgelaste premières en de impact van corona op hun werk en leven.

Welk stuk hadden we te zien moeten krijgen?

Op 1 april 2020 zou A Revue in première gaan in de Lullyzaal van de Gentse Opera: een retrofuturistisch cabaret waarin bewoners van de toekomst ‘terugkijken’ naar de geschiedenis van de klassieke muziek en dans. Die ‘mens’ van binnen duizend jaar, verscholen in de holen van een hypergeïndividualiseerde samenleving, zou voor een avond naar buiten komen om een revue te organiseren. Het moest een even revolutionaire als nostalgische avond worden, out in the open.

Wie stond er op het podium? Hoelang hebben jullie gerepeteerd? 

Een hybride cast van zeventien performers uit verschillende hoeken en disciplines; van klassieke zangers tot dansers en instrumentalisten. Het was de bedoeling om ook de scenografie, muziek en tekst samen met hen te laten ontstaan. Met nog een tiental crewleden erbij hadden we dus een behoorlijk grote poule van dertig kunstenaars verzameld waarmee ik zeven weken ging werken. In totaal ben ik nu vier weken bezig geweest met vooral solorepetities. In de dagen dat de coronamaatrdegelen getroffen werden, begon voor ons een intensieve periode waarin alle performers en ontwerpers op scène samenkwamen, om daarna gemoedelijk in de montageweek te glijden. Helaas…

Was er een specifieke urgentie waarom je dit stuk net nu wilde maken? 

Hm, natuurlijk. Maar dat zal straks nog steeds het geval zijn. We bekijken een geconserveerde wereld, het lichaam, de gevoelswereld van de mens uit het verleden en de toekomst. We proberen genderschotten te breken, stijlen te vermengen, verwarring te scheppen. We nemen nieuwe levensvormen aan, vervagen en morphen. We porren in de toekomst, meer nog dan in het verleden. Zullen emoties weer dienen als de fundamenten van onze gedachten, gedachten van samenhorigheid in een smeltkroes van andersdenkenden? Zullen deze bijeenkomsten de mens weer graag mens maken? Zo meervoudig voelend dat ze niet meer na te maken zijn.

Is er een moment, beeld of scène uit de voorstelling die je graag zou willen delen, bij wijze van kleine troost? 😉

Het publiek komt binnen in een ruïne. Mist. Wezens die niet weten wat ze moeten aanvangen met de partituren en instrumenten die ze her en der oprakelen. Een Japanse duizendknoop heeft eeuwen overleefd en in zijn wortels heeft het de artefacten naar de oppervlakte gebracht. Een piano, een iPod, een skelet; het zijn voor de wezens onverklaarbare elementen uit het verleden. Ze vinden een opname van Messe de Notre Damme van Guillaume de Machaut en proberen de stemmen te imiteren, een reconstructie van een samenzang. De wezens verwelkomen het publiek met een spiral dance. Er is een analoge lichtshow, moving heads belichten een natuurlijk vuur, een gegoten kaars, het licht ontmoet het licht, de bassen breken open, het gebouw kraakt uit zijn voegen. I AM THE BUILDING. Huid wordt aangeraakt in vredige bossen, een robot zingt met kunstmatige vibrato (want zangeres Ellen Wills staat op een trilplaat), danseres Sophia baart eieren als een nimf, en nog één en nog één. Het menselijk skelet wordt afgedragen, er ontspringt een corps de ballet, een hemellichaam als gids. ‘I give to you without taking back’. Nieuwe scènes kunnen uit elkaar geboren worden: the future is fertile.

Hoe voelt het om een voorstelling waar je maanden aan hebt gewerkt, niet in première te laten gaan? 

My first world problem.

Kut. Waanzin. Kotsen en gedaan. Naar een huisje in de natuur gevlucht. Getwijfeld of ik zelf corona had natuurlijk. Een felle decompressiereactie. Ik kan mijzelf in crisissituaties nogal in de hand houden, maar ik kreeg in dit geval wel echt een slag van ’t molentje. Maanden voorbereiding, met spanning subsidies afwachten, castings, iedereen bij elkaar krijgen… Op het moment dat je met z’n allen bij elkaar staat in een repetitieruimte waar ik al lang niet meer zo’n goede tijd had gehad, moet je noodgedwongen het werk neerleggen. Ja, dan kan je wel huilen. Nu is er meer ademruimte, wel met veel geregel en telefoons maar vooral met heel veel steun van medewerkers, friends en familie. Ik vind het diepmenselijk om me af te vragen: wat te doen nu? Naar boeken grijpen, goed koken, denken aan mensen die je liefhebt en die je nu hier zou willen hebben (ik word er nogal emo van, hihi).

Blijf je, nu de première wordt uitgesteld, aan het stuk verder werken of beschouw je ‘t als af? 

We blijven zeker verder werken, ons hoofd staat niet stil. Bepaalde klussen gaan gewoon door: de grote lijnen van het decor worden afgewerkt, de muziek die we tot nu toe hadden, wordt gemixt en via verschillende kanalen besproken. Alles op een rustig tempo. Er blijkt tijd voor een tussentijdse analyse, ik kan met schrijver Louise van den Eede en de dramaturgen samenzitten en kijken waar we nog heen kunnen. We gaan het natuurlijk niet kapot denken, over my dead body.

Moet je je stuk ‘begraven’ of is er kans op een herneming later? Welke moeilijkheden komen daarbij kijken?

Voor mijzelf, de cast en crew is het uitgesloten dat we dit stuk en de materie waar we rond werken zomaar begraven. Ook d e t h e a t e r m a k e r (Elsemieke Scholte) en de andere producenten zetten alles op alles om alternatieve repetitiemogelijkheden en premièredata te vinden. Een grote moeilijkheid daarbij is de financiële kant, om nog maar te zwijgen over het behouden van het voltallige team. Sommige performers hebben volle agenda’s (ja, het bestaat nog!), er zal dus wat gepuzzel nodig zijn om iedereen aan boord te kunnen houden.

© Benjamin Abel Meirhaeghe

Hoe breng je de volgende dagen en weken door?

Ik heb de natuur jammer genoeg terug ingeruild voor mijn wifi-appartement in Brussel. Ik blijf hier nu. Er valt nog van alles te beslissen en daarvoor is internet nodig. In de vrije tijd die nu kwam wou ik mijn ouders nog eens bezoeken, dat was lang geleden, maar ik ga het reizen bij nader inzien beperken. (Still love you!) Dus het wordt zoals bij iedereen een kwestie van dagenlang klussen, lezen, koken, en af en toe een gezichtsmasker. We gaan het niet echt aan ons hart laten komen en de tijd écht gebruiken. Tine Milz schreef in een Facebookpost: ‘These times are shaking the foundations of our system. For the bad and for the good. But in every troubling time lies hope and chance for a new start. A new narrative.’ Misschien is het fijn om in het verlengde van A Revue nog meer nieuwe narratieven te zoeken. De toiletpapiergekte is hier niet aan de orde, maar een volle koelkast is er zeker wel.

Wat is de impact van de maatregelen voor jou persoonlijk? Welke steunmaatregelen zijn er nodig? 

Voor mij persoonlijk betekent dit een (kortstondige) reorganisatie van mijn leven. Daar waar ik dacht nu in volle overgave te kunnen werken, moeten we ons opsluiten. Ja, we verliezen geld en tijd. Maar je ziet nu al dat dat ons ook wat teruggeeft. Er is een enorme uitwisseling van kennis, ideeën en hulp. Ik heb mij vorige maand verschillende keren afgevraagd: solidariteit, solidariteit, waar zit hem dat dan in? Ik heb het deze dagen al in overvloed gezien. Er moet dan ook vanuit de politiek een heldere oplossing komen, meer dan: ‘Volk! Los het op! Kunstenaars, blijf creatief!’ Ik hoop op overgangsmaatregelen voor alle getroffenen, dus ook voor de cultuursector.

Livestreaming, Theaterflix… Zie je iets in een virtueel leven voor jouw voorstelling of is een live publiek onontbeerlijk?

Voor mij bestaat de gratie van theater nog altijd uit de live ervaring en de uitwisseling tussen real and unreal. Een schouwspel in een schouwburg met echte toeschouwers, een spektakel: daar hou ik van. Hoe die constellatie uiteindelijk wordt ingericht is aan de maker, alleszins: we verzamelen ons, dat is essentieel. De vrijblijvendheid van theater op film is moordend, al wil ik al lang eens een langspeelfilm maken met performster Marieke de Zwaan. Als het écht onontbeerlijk is, zal ik over digitale alternatieven nadenken, maar tot nu toe is dat nog niet aan de orde voor A Revue.

Graag wil ik iedereen bedanken die tot nu toe betrokken was bij de voorstelling.

Thanks…

Vincent Focquet, Elsemieke Scholte, Michiel Soete, Louise van den Eede, Katharina Lindekens, Lena Meykens, Julian Weber, Sietske van Aerde, Bart van Merode, Zaza Dupont, Laurens Mariën, Jasper Segers, Maya Dhondt, Lieselot de Wilde, Maribeth Diggle, Arnout Lems, Ellen Wils, Lionel von Lawrence, Dolly Bing Bing, Oriana Mangala, Bjorn Floreal, Jelle Haen, Sophia Rodrigues, Simon van Schuylenbergh, Adrien Debiasi, Hanako Hayakawa, Johanna Cools, Lise Thomas, Bart Smekens, etc. for everything and see you soon, back in our future!

 

Bekijk hier enkele beelden uit het maakproces van A Revue. En hier. En hier!

Krijg je graag ons magazine in jouw brievenbus?
Abonneer je dan hier.

interview
Leestijd 5 — 8 minuten

#160

15.03.2020

14.05.2020

Benjamin Abel Meirhaeghe

RECENT VERSCHENEN

interview

RECENT VERSCHENEN