Ciska Hoet | Etcetera

Ciska Hoet

Theaterwetenschapper Ciska Hoet is directeur van RoSa, kenniscentrum voor gender en feminisme. Daarnaast is ze freelance-cultuurjournalist bij onder meer De Morgen. Ze maakt deel uit van de Grote Redactie van Etcetera.

POST! – Het Ei

Heerlijk analoog muziektheater

In POST!, de nieuwe muzikale kleuterproductie van Het Ei, staat spelplezier centraal. Letterlijk zelfs, want het hoofdpersonage koestert de vurige wens om te spelen en te musiceren met haar buurman. Al loopt de kijker af en toe samen met haar verloren in haar enthousiasme.

Fatilou M. – Bart Van Nuffelen/Martha!Tentatief & hetpaleis

Een gelaagd verhaal over opgroeien in de stad

Is het een theatervoorstelling of een filmproductie? Een monoloog of een dialoog? Fatilou M. (12+) van Martha!Tentatief is het allemaal. Maar bovenal is het een authentiek relaas over vriendschap, verbinding en jong zijn in de stad.

Rustoord – Martha Balthazar, Jana De Kockere, Barbara T’Jonck, Mats Vandroogenbroeck / KVS

Everybody Dies

De documentaire voorstelling Rustoord van jonge makers Martha Balthazar, Jana De Kockere, Barbara T’Jonck en Mats Vandroogenbroeck mag dan wel een onomwonden pamflet zijn, de productie biedt relevante stof tot nadenken.

‘In fact, you have to direct both your child and your performance at the same time.’

Parental burnout: almost every week there seem to be reports about it in the press. A lot of families crack under the combined pressure of work and family. So it is strange that in the (performing) arts, not much is being said on this topic, especially given the irregular hours and tours. Ciska Hoet talked with artists caring for one or more children. ‘We’ve been talking about inclusion for years already, but we seem to have forgotten that young parents also deserve extra care.’

Herfstsonate – Carly Wijs, Eurudike De Beul, Scarlet Tummers / Antigone & KVS

Slim, eigengereid en grappig: Herfstsonate herschrijft Ingmar Bergman

Een canoniek werk zodanig kneden en herinterpreteren dat je er iets actueel en pertinent van maakt? Carly Wijs, Scarlet Tummers en Eurudike De Beul bewijzen met hun Herfstsonate dat het kan.

‘Eigenlijk moet je tegelijkertijd je kind én je voorstelling regisseren’

Parentale burn-outs: het lijkt wel alsof je er in de pers haast elke week iets over leest. Veel gezinnen kraken onder de combinatie arbeid en gezin. Bijzonder dus dat het in de (podium)kunsten eerder stil blijft rond deze thematiek, zeker gezien de onregelmatige uren en tournees. Ciska Hoet knoopt gesprekken aan met kunstenaars die voor een kind zorgen. ‘We hebben de mond al jaren vol van inclusie, maar vergeten dat ook jonge ouders extra zorg verdienen.’

Dwarskijker – de Roovers

Hoeveel waarheid kunnen we aan? Dat is de centrale vraag van Dwarskijker, de actualisering van Molières klassieker De Misantroop die de Roovers dezer dagen op de planken brengen. Alleen is het onduidelijk waar nu precies de noodzaak ligt van deze opvoering.

Triggerwarnings schieten hun doel voorbij

Triggerwarnings waarschuwen in de hedendaagse theaterzaal niet meer alleen voor stroboscopisch licht, maar steeds vaker ook voor gewelddadige, pornografische of schokkende beelden en verhalen. Ciska Hoet vraagt zich af of degelijke waarschuwingen wel thuishoren in de kunsten.

De eenzame stad – Johannes Lievens en MartHa!tentatief

Spreken is zilver, zwijgen is goud?

Met De eenzame stad van MartHa!tentatief creëerde jonge maker Johannes Lievens een autobiografische monoloog over eenzaamheid voor de Zomer van Antwerpen. Hoewel Lievens’ vertrekpunt bestaat uit interviews met anderen, is het vooral zijn persoonlijke relaas dat de boventoon voert.

Podcast De Werkplek – Aflevering 2 Gorges Ocloo

Deze zomer gaan onze redacteurs op bezoek bij een kunstenaar. En jij luistert mee! Samen met podcaster Luc de Groen maakt Etcetera de podcastreeks De Werkplek. Uit nieuwsgierigheid naar de plek waar makers werken en op ideeën broeden, bezoeken we een atelier, een thuis, een ruimte die inspireert.

Het Pentaccordeon – Studio Orka

Ode aan de empathie

Een voorstelling vol corona-mopjes die deze zomer afgelast werd omwille van het virus: mocht het niet zo treurig zijn, dan zou je het haast ironisch kunnen noemen. Gelukkig krijgt Het Pentaccordeon van Studio Orka nu een welverdiende tweede kans tijdens het heropgestarte Zomer van Antwerpen.

Plaidoyer pour un secteur des arts scéniques multiforme

Seppe Baeyens et An Vandermeulen sur la force fédératrice de l’art

Kankeren op de kritiek

Kots in je bakkie. Elke recensent krijgt om de zoveel tijd te maken met een kwade mail van een misnoegde theatermaker of toeschouwer. Critici Charlotte De Somviele en Ciska Hoet stellen echter vast dat daarbij steeds vaker ook de kunstkritiek zelf in vraag wordt gesteld. Dat is niet alleen betreurenswaardig, de kunstensector schiet er mee in z’n eigen voet. Kunstenaars en critici voeren immers dezelfde strijd.

De biomechanica leeft!

Acteur Tony De Maeyer wil eerherstel voor een ‘vergeten’ methode

Wat is acteursmetier en hoe maak je je dat eigen? Als antwoord op die vraag incorporeerde acteur Tony De Maeyer in de jaren 1990 de Biomechanica van de Russische regisseur-acteur Vsevolod Meyerhold (1874-1940). Sindsdien doceert de in Berlijn wonende Belg deze methode aan theaterscholen in heel Europa en begeleidt hij theaterproducties aan vele staatstheaters. ‘In plaats van te werken met emoties en inleving, leer je om het lichaam als instrument te beheersen.’ Hoog tijd dus dat de Biomechanica ook in België ingang vindt, aldus De Maeyer.

De Aanzegster – Zuidpool

Zuidpool kondigde haar nieuwste boreling niet zonder ambitie aan. De Aanzegster is niet alleen een hedendaagse tragedie die uit de pen komt van succesauteur Ilja Leonard Pfeijffer. Het stuk heeft ook nog eens een vrouw als de alfa en de omega van de plot én het verhaal gaat over het brandend actuele thema #metoo. Dat ras-actrice Sofie Decleir de titelrol waarneemt, maakt de formule er extra aantrekkelijk op. Al kunnen al die ingrediënten samen niet zomaar garanderen dat de mayonaise pakt.

Jongleren met feit en fictie

Waarom de Libanese mediakunstenaar Walid Raad zijn publiek een rad voor de ogen draait

De in de VS wonende Libanese kunstenaar Walid Raad (52) staat erom bekend een listig spel te spelen met feit en fictie. Bovendien valt tussen de regels van zijn werk door scherpe maatschappijkritiek te ontwaren op het westerse kapitalisme en neokolonialisme. Maar meer nog toont Raad aan hoe vruchteloos het is om de werkelijkheid te willen vatten binnen een lineair en logisch verhaal.

Les Damnés – Ivo Van Hove & Comédie Française

Perfect gemaakt zonder potten te breken

Een strak gecomponeerd familiaal drama dat de dreiging van de Tweede Wereldoorlog symboliseert en dat ook nog eens gebaseerd is op een film: Les Damnés is op alle vlakken vintage Ivo Van Hove. Tegelijkertijd blijft de precieze noodzaak van deze adaptatie enigszins duister.

‘De debatten rond dekolonisering en de amateurkunsten zijn sterk verweven’

Directeur Jan Wallyn over de transitie van het open talentenhuis Zinnema

Zinnema maakte de voorbije vijf jaar een opmerkelijke evolutie door. Van Vlaams huis voor de amateurkunsten transformeerde het naar een levendige broedplaats voor jonge, meertalige kunstenaars die elders geen voet aan de grond krijgen. ‘Maar we zijn zeker geen pioniers’, nuanceert directeur Jan Wallyn. ‘Heel wat mensen timmeren al veel langer aan die weg dan wij. Alleen worden ze niet gehoord omdat ze niet wit zijn.’

Didactisch maar ongevaarlijk: Lucas De Man en Stichting Nieuwe Helden op Theater Aan Zee

Ambitieus, eigengereid en ad rem. Lucas De Man is ongetwijfeld een fascinerende figuur. Maar leidde zijn branie ook tot interessante producties op de voorbije editie van Theater Aan Zee, die hij mee cureerde? Onze redacteur maakt het bilan op.

Pleasant Island – Silke Huysmans & Hannes Dereere / Campo

Twee jaar na hun succesvoorstelling Mining Stories zetten Hannes Dereere en Silke Huysmans hun artistiek onderzoek naar mijnbouw verder met Pleasant Island. Dit keer staat Nauru centraal, de kleinste eilandstaat ter wereld. Hoewel het duo opnieuw een veelgelaagd documentair stuk aflevert, kan het de hooggespannen verwachtingen niet volledig inlossen.

Bambi – Sarah Moeremans/Oostpool

Bambi Says No

Bambi is het zat. Niet alleen denkt bijna iedereen dat hij een meisje is, de stroperige manier waarop Walt Disney hem portretteerde, staat mijlenver van de werkelijkheid. De iconische ree neemt daarom het heft in eigen handen. Dankzij het geld dat hij won met een rechtzaak tegen Disney rond het schenden van dierenrechten, maakt hij een eigen film met zichzelf in de hoofdrol: The Real Bambi. Vanuit deze komische insteek komen regisseur Sarah Moeremans en auteur Joachim Robbrecht tot één grote parabel over emancipatie, objectivering en slachtoffer- en daderschap.

Wat is de wat – Simon De Vos & hetpaleis

Sober teksttheater zet vluchtelingenproblematiek op de kaart

Het is geen sinecure om de succesroman What is the What van Dave Eggers naar het podium te vertalen. Simon De Vos kiest voor een ingetogen bewerking met Gorges Ocloo in een glansrol.

‘Kritiek op seksisme moeten we niet verwarren met puritanisme’

Zij zet in haar werk de clichés over vrouwelijke en mannelijke seksualiteit op hun kop. Hij laakt als criticus seksistische beeldvorming op de planken, maar vindt tegelijk dat een naakt lichaam nog steeds erg subversief kan zijn. Geen wonder dat Julie Cafmeyer en Marijn Lems elkaar vinden wanneer ze in gesprek gaan over #metoo, feminisme en een vermeend ‘nieuw’ moralisme in podiumland. Cafmeyer en Lems praten hier bovendien live over tijdens Tweespraak!, op 2 september tijdens het TheaterFestival.

Paradise Now (1968-2018) – Michiel Vandevelde / fABULEUS

De radicale hoop van vruchteloos protest

Hoe moet je je verhouden tot een wereld die soms reddeloos verloren lijkt? Michiel Vandevelde zoekt samen met een groep jongeren naar antwoorden vanuit de erfenis van mei ’68. Paradise Now (1968-2018) schippert voortdurend tussen machteloosheid en volharding.

‘Een schisma tussen de cc’s en het kunstenveld is contraproductief’

Liv Laveyne over de nieuwe rol van het Vlaamse cultuurcentrum

Culturele centra zijn er om de banden tussen de lokale bevolking en cultuur te versterken. Maar daarnaast nemen ze ook steeds vaker taken over van kunstencentra of werkplaatsen en treden ze op als initiator, coproducent of werkplek. In ‘De zin en onzin van lokaal cultuurbeleid’ (Etcetera 151) oppert Evelyne Coussens dat de cc’s hierdoor de kunstencentra beconcurreren. Liv Laveyne, programmator bij cc De Grote Post in Oostende, een van de jongste in Vlaanderen, is het daar niet mee eens. Reden genoeg voor een gesprek over de rol van het culturele centrum.

Cock Cock… Who’s There? – Samira Elagoz (1)

Poseren voor het oog van de camera

De voorstelling Cock, Cock… Who’s There? van Samira Elagoz blijft ook na twee jaar touren uiteenlopende reacties uitlokken. Zo leken Elke Huybrechts en Ciska Hoet een totaal andere productie te zien dan Mia Vaerman. Lees hieronder de interpretatie van Elke Huybrechts en Ciska Hoet.

De man is lam – Stage-Z i.s.m. Het Zuidelijk Toneel & St. Nwe Helden

Research rendeert? Lucas De Man onderzoekt de mannelijke identiteit

Is het nu een conference, een lezing, een preek of een theatervoorstelling? In De Man is Lam lijkt theatermaker Lucas De Man het noorden kwijt. De vraag naar wat het vandaag betekent om man te zijn, leidt alleszins noch tot spannende theatrale momenten, noch tot scherpe inzichten.

Too big to fail?

Rondetafel over het statuut van de Vlaamse Kunstinstellingen

De zeven Vlaamse Kunstinstellingen zijn volgens minister van Cultuur Sven Gatz de Vincent Kompany’s van het kunstenveld. Ze fungeren als artistiek en organisatorisch voorbeeld voor de hele sector en moeten alle vijf functies binnen het Kunstendecreet vervullen. In ruil kunnen ze rekenen op een apart beoordelingstraject, een mooie som uit de staatsruif en zijn ze zeker van hun voortbestaan. Vanuit de kunstensector, die gebukt gaat onder opeenvolgende besparingsrondes, klinkt echter steeds meer gemor over het statuut van deze instellingen. Hoog tijd voor een gesprek.

Commentaren van de redactie bij Evelyne Coussens’ recensie over ‘Addio Amore’

In het decembernummer van Etcetera schreef Evelyne Coussens over haar kopzorgen als commissielid bij het beoordelen van sociaal-artistiek werk binnen het nieuwe schottenloze kunstendecreet. Die worsteling concretiseerde ze in een recensie van Tutti Fratelli’s Addio Amore. Haar tekst ontlokte uitvoerige commentaar bij twee leden van de redactie van Etcetera. Lees hieronder de discussie die zich ontspon.

Het artistieke kapitaal van de vluchteling

Naar een duurzame, humane en holistische visie op de vluchtelingenproblematiek binnen de kunsten.

De vluchtelingencrisis is al jaren een populair thema op onze podia. Toch opereert de vluchteling-kunstenaar zelf nog altijd in de marge. Andere impulsen en bevraging van eigen canon blijven zo achterwege. Hoe kan de kunstensector die noodzakelijke nieuwe stemmen een duurzame plek bieden?

SINCOLLECTIEF: hier om te blijven

Rumble in da jungle

Schrijven over muziektheater als Rumble in da Jungle van het multi-etnische SINCOLLECTIEF blijkt niet vanzelfsprekend. Nog voor de eerste letter op papier staat, krijg ik al een paar goedbedoelde, zij het opmerkelijke tips. Zo drukt iemand me op het hart de problemen niet uit de weg te gaan en niet politiek correct te zijn. Iemand anders bezweert me dan weer dat dit soort initiatieven te kostbaar zijn om aan te vallen.