Vulcanize me is de masterproef waarmee Audrey Apers afstudeert aan de regieopleiding van de Brusselse toneelschool RITCS. Het landschap dat ze op de scène heeft gebouwd in samenwerking met technieker Joaquin de Rycke is explosief en ruig. Het lijkt te bestaan uit een futuristische vulkaan die met haar vormen zwoel de scène vult. De overdonderde soundscape van Cedric Dambrain drukt je stevig in je theaterstoeltje. 

Temidden van dit alles worden langzaam twee figuren zichtbaar (RITCS-alumni Nona Buhrs en Kaat Arnaert), badend in een broeierig rood licht boven op de flank van de vulkaan. Ze zien eruit als glimwormen. In een zwart, glinsterend keurslijf en motorhelm op liggen ze immobiel te gloeien. De hele scène is doordrenkt van een ruige, speelse, sciencefictionachtige verbeelding. 

© Patrick Stevens

Wanneer ze erin geslaagd zijn zich te bevrijden van hun keurslijf, begint hun driftige zoektocht. In een reeks scènes scheppen de vrouwen er plezier in zich ongeremd over te geven aan wat er allemaal kan. Ze worden dronken, ladderzat, ze schreeuwen, bevallen van twee lavastenen, de deuren van de zaal zwieren open omdat er een gigantische meteoriet aan huis wordt geleverd, die hen vervolgens eventjes verplettert. Ze eisen hun ruimte op, zingen, de scène wordt een glijbaan, hun lichamen kronkelen glijdend over de vulkaan. Ze verliezen hun geduld in de sleur van hun huishoudens, hun mannen zijn te traag, hun kinderen irritant. 

“Vulcanize me activeert je lichaam met de integere verkenning van de veelzijdigheid van vrouwelijkheid in een samenleving die hen liever zwak houdt, maar hen tegelijkertijd onder druk zet om sterk te zijn.”

Vulcanize me is een ongeremd fysieke, erotische performance, ontspannen en zelfverzekerd gespeeld door Buhrs en Arnaert. Ze laten hun lichamen voortdurend in aanraking komen met de sciencefictionachtige scenografie. Het lichtontwerp schept een verleidelijke natuurbeleving. De scenografie legt het theaterapparaat niet alleen bloot, maar erotiseert het ook: terwijl de spelers zich laven aan de dreigende vulkaan, reageert de sounscape met veel gedreun. De vrouwen worden met andere woorden expliciet erkend door hun artificiële omgeving, en omgekeerd. Alle truken van de foor worden ingezet, het is allemaal fake en futuristisch. Dat zelfbewustzijn heeft iets postmodern, terwijl de Vulcanize me ook voelt als op de kermis zijn, je kan je daar alleen maar lichamelijk aan over geven. 

Theater is de ruimte van het mogelijke. Vrouwen die onstuimig tussen spuitende fonteinen op natte theatervloeren rond glijden, het is een emanciperend beeld, en representatief voor wat de voorstelling doet: verloren plezier opnieuw toe-eigenen in het volle besef van hun sensuele lichamen, én sensuele omgeving. Vulcanize me activeert je lichaam met de integere verkenning van de veelzijdigheid van vrouwelijkheid in een samenleving die hen liever zwak houdt, maar hen tegelijkertijd onder druk zet om sterk te zijn. De voorstelling plaatst daartegenover een wereld waarin omgeving en vrouwen elkaar genereus activeren en transformeren. Een mens moet meer naar de kermis gaan.

Deze tekst werd geschreven in kader van de Summerschool Kunstkritiek van Etcetera en rekto:verso. De andere teksten vind je hier.