© Stine Sampers

Leestijd 3 — 6 minuten

Artiesteningang: Emma Lesuis

Emma Lesuis studeerde woordkunst aan het Conservatorium in Antwerpen. Ze onderzoekt, schrijft, filmt en presenteert. Ze maakte documentaires voor Rudi Vranckx en tourt met haar documentaire voorstelling Aardappelbloed door Nederland en Vlaanderen. Op dit moment werkt ze aan haar eerste langspeeldocumentaire.

Wat wilde je als kind worden?

Huisvrouw. Toen ik klein was, stofte en boende ik het huis totdat het spic en span was. Ik was gek op naaimachines en ik dronk graag thee uit eigen servies in mijn kamer. Als je mijn huis nu ziet, vraag je je af wanneer ik mijn talent voor schoonmaken verloren ben.

Van welke voorstelling heb je recent wakker gelegen en waarom?

Van mijn eigen voorstelling. Zonder productiehuis een tournee doen, raad ik niet snel aan. Meerdere keren heb ik last minute nog (technische) wijzigingen doorgevoerd. Maar met een vol hoofd op het podium staan, is tergend voor jezelf. En dan lig ik wakker van mijn eigen evaluatie: waar is het fout gegaan? Hoe kan ik het voortaan anders doen?

Welke voorstelling is voor jou onvergetelijk en waarom?

Rechtszaak tegen de dood van Bart van de Woestijne en Eva Knibbe. De voorstelling was een daadwerkelijke zitting in de rechtbank van Amsterdam, met strafrechtadvocaten en rechters, waarin ‘de Dood’ terechtstond. Was de dood schuldig? Vier uur lang werden voor- en tegenstanders gehoord. Zo was er een vrouw die haar nichtje op jonge leeftijd verloor en de dood de schuld gaf van haar verdriet, en een alpinist die juist getrouwd was met de dood omdat hij die zo vaak in de ogen keek, daardoor leefde hij ten volle. Al die verhalen zijn me sterk bijgebleven. Het deed me beseffen hoe ver de dood — en het praten erover — van ons af staat in onze cultuur. En hoe weinig ruimte we hebben in onze samenleving om te rouwen. Alsof de dood iets buiten ons is, terwijl: met het leven komt die dood.

Wat is je favoriete plek?

Dat verschilt per locatie en gemoedstoestand. Thuis is mijn favoriete plek ’s ochtends in bed naast mijn lief. Elders zit ik het liefst aan een tafeltje in een Belgisch café waar ik overzicht heb en ik heerlijk in mijn eentje kan zitten, schrijven, nadenken en een wijntje kan drinken. Dan ben ik een gelukkig mens. Het strand is ook een van mijn lievelingsplekken. Ik waai weg van blijdschap in Oostende of op Terschelling.

Waar zou je heel graag eens je werk tonen?

In Suriname. Omdat ik de mensen die me daar hebben zien rondrennen zou willen laten zien wat er uit die warboel is gekomen.

Wat is het mooiste aan je werk?

De vrijheid. Alhoewel het keihard werken is en mijn werk me ook stress geeft, vind ik het een rijkdom om de vrijheid te hebben om autonoom creatief te zijn. Door die vrijheid blijf ik dromen en heb ik altijd het idee dat ik die dromen waar kan maken. Ik ben mijn eigen baas.

Zijn je ouders fan?

Honderd procent.

Heb je ooit een bijzondere ontmoeting gehad met een toeschouwer?

Omdat mijn ‘livedocumentaire’ Aardappelbloed best persoonlijk is, krijg ik achteraf vaak openhartige verhalen van bezoekers. Zo barstte een oudere Indische man eens in tranen uit omdat hij altijd had gevoeld de ander te zijn, maar deed alsof het hem niets deerde. ‘Toen ik jouw voorstelling zag, brak ik, alsof alles wat ik al die tijd had weggestopt nu pas naar boven komt. En daar moet je dan 72 voor worden’, zei hij. Het meest frappante vond ik de keer dat een man naar me toekwam om te vragen hoe het met mijn ‘tijd’ zat. Ik snapte het niet. Of ik, net als zijn ‘bruine’ dochter, ook zo vaak te laat kwam.

Heeft theater invloed?

Zeker. Een theatervoorstelling kan je een nieuw inzicht geven, aanzetten tot nadenken over een bepaald onderwerp, in de war brengen of troost bieden. Het kan ook simpelweg zijn dat een goede voorstelling je blij maakt en energie geeft. ‘Invloed’ hoeft niet altijd iets maatschappelijks te zijn of een maatschappelijke verandering teweeg te brengen. Daarnaast geloof ik in de kracht van samenkomen en samen iets beleven. Dus, meer theater! Goed voor het welzijn, van mens én maatschappij.

Is kunst jouw leven?

Kunst niet, creëren en verbinden wel.

Als je een tweede carrière zou beginnen, in welke sector zou dat dan zijn?

Elke dag wil ik wel iets anders. Ik heb een heimelijk verlangen om omroeper te zijn bij de spoorwegen. Een volgende dag wil ik de baan van Rudi Vranckx overnemen. Of toch weer lesgeven aan jongeren. Vloeiend Afrikaans leren spreken en hardcore onderzoeksjournalist worden, of de speechschrijver van de koning zijn … Kortom: dromen genoeg.

Krijg je graag ons magazine in jouw brievenbus?
Abonneer je dan hier.

interview
Leestijd 3 — 6 minuten

#160

15.03.2020

14.05.2020

RECENT VERSCHENEN

interview

RECENT VERSCHENEN