Adem Ouhaibia – Shaharazad

Waarom snel als het ook traag kan?

Adem Ouhaibia en Marita Schwanke willen met Shaharazad een community creëren, en niet alleen van dansers. Hun bedoeling is om een brede gemeenschap te bouwen, zoals ook de breaking dat doet.

Wanneer we denken aan theater, denken we aan een podium, rekwisieten, acteurs in kostuums. Ouhaibia en Schwanke verwelkomen ons echter gekleed in oude T-shirts, met graffiti tags erop. Tot onze verbazing vragen ze ons om nog voor de ingang van de zaal in een cirkel te gaan staan. Ze beginnen aan de breakdance show. Tijdens het dansen – dat soms acrobatische vormen aanneemt – leggen ze ons de vijf elementen van breaking uit.

Het blijft niet bij de uitleg alleen. Ze vragen ons om mee te doen. Een deel van de groep klapt op een bepaald ritme. Schwanke vraagt het ander deel van de groep om te beatboxen. Klap. Klap. Klap. Beatbox. Alle elementen komen samen tot een harmonie.

Daarna verplaatsen we ons naar binnen en worden onze tickets gescand. We verplaatsen ons schijnbaar van ‘lage kunst’ naar ‘hoge kunst’. Wat voor soort dans zullen we binnen aanschouwen?

“Alles gaat al zo snel in het leven, laat ons tenminste langzaam bewegen.”

Schwanke begint langzaam te bewegen, half gebogen, haar handen glijden over de muur. Tegelijkertijd beweegt Ouhaibia in een glazen lokaal boven haar met zijn handen op het glas. Boven is onder. Onder is boven. De wereld staat op zijn kop.

Adam bevindt zich terug op de begane grond en wanneer hij weer in contact komt met Schwanke, bewegen ze samen als een Siamese tweeling. Ze blijven op de een of andere manier verbonden: ofwel zij aan zij, ofwel hoofd aan hoofd. Het resultaat: een surrealistische dans.

Plots verbreekt Schwanke de verbinding en beginnen ze sneller te bewegen. Springen. Swingen. Swieren. Het verliezen van de community veroorzaakt opschudding. Het licht dooft uit en de zaal transformeert zich in een ASMR van zware ademhaling en blote voeten die weerklinken door de zaal. Adem in. Dans. Adem uit.

Vervolgens brengen ze een groot blad op het podium met zwarte verfvlekken erop. Aan het plafond hangen twee flessen met een gat in de onderkant, waardoor er oranje verf drup drup druppelt op het blad. De flessen worden heen en weer geslingerd. Het werkt hypnotiserend. De dansers gaan op het blad staan en worden overspoeld door oranje regen. Oranje mengt zich met zwart. Er komt terug kleur in hun leven. Hun lichaam gebruiken ze als een kwast op het blad. Het blad wordt een canvas. Het canvas wordt een speelruimte. Ze dansen en verven erop los. Na de voorstelling nodigt Schwanke het publiek uit om nog een praatje te slaan.

Iedereen interpreteert wellicht deze voorstelling anders. Dat is de bedoeling. De trage dansbewegingen deden mij denken aan de slow movement. Waarom snel als het ook traag kan? Alles gaat al zo snel in het leven, laat ons tenminste langzaam bewegen.

Hun doel om een community te creëren wordt echter niet helemaal bereikt. Dat heb ik het sterkst ervaren in het eerste deel van de voorstelling, toen we samen in onze handen klapten en beatboxten op de soepele bewegingen van de dansers. Datzelfde gevoel van verbondenheid keert niet echt terug doorheen de rest van de voorstelling.

Wel maken ze duidelijk dat de community uit meer bestaat dan de dansers alleen. De voorstelling wordt namelijk niet enkel gedragen door Ouhaibia en Schwanke als dansers, maar ook door de geluid- en lichttechnicus, het publiek, … Samen vormen we dan toch een soort van harmonie. Net zoals de vijf elementen van breaking dat doen.